Recorded at Dinemec Studio, Side Studio & Pink, Bild + Ton Studio
Produced by Sideburn & Juerg Naegeli
Mixed by Chris Diggelmann & Serge Christen at Mazzive Sound
|
1. Gimme the Way
|
|
|
2. Hurricane Race
|
|
|
3. Six Feet Under
|
|
|
4. Cherry Red
|
|
|
5. Lane
|
|
|
6. Rock and Roll Queen
|
|
|
7. Down and Dirty
|
|
|
8. Bring the Hammer Down
|
|
|
9. Ghost of 1980 (to Bon Scott)
|
|
|
10. Lipstick Lady
|
|
|
11. Wild Boy
|
|
|
12. Stand your Ground
|
|
|
Original Release:
+ Video Clip: Gimme the Way
SPECIAL EDITION (Release JANUARY 2010)
+ Video Clip: Cherry Red, Rock'n'Roll Queen Live & Get that Way Live
REVIEWS
|
www.musicwaves.fr (France)
Reviewer: Loloceltic 27.05.2010
Note: 8.5 / 10
L'air de rien, celà fait 13 ans que Sideburn nous assène son Hard-Rock à la sauce australienne en provenance de Suisse. 20 ans si l'on prend en compte sa naissance sous le nom de Genocide. Pourtant, si tout amateur du genre mis en présence de la musique des Helvètes en appréciera le contenu, le quintet emmené par la paire Pierrehumbert / Gudit n'a jamais réussi à atteindre un niveau de reconnaissance dépassant le stade de la simple sympathie envers un combo aussi honnête que sa musique. Pourtant, il se pourrait bien que "Cherry Red" permette enfin à Sideburn de passer au niveau supérieur tant cet album réussit à regrouper tous les éléments nécessaires à une œuvre incontournable du genre.
En effet, si la voix du père Roland est de plus en plus proche de celle d'une légende partageant également avec lui un goût pour une coiffure en peau de fesse, j'ai cité Angry Anderson de Rose Tattoo, l'influence du quintet tatoué voisine avec celles d'autres légendes venant du même pays, à savoir AC/DC et The Angels. En gros et en simplifiant, Sideburn a réussi à savamment mélanger le chant et la rage de Rose Tattoo, la basse mélodique et les chœurs de The Angels, et les riffs et le son de guitare d'AC/DC. Voilà qui n'est pas un mince exploit car nous nous retrouvons face à une œuvre à l'identité affirmée alors que les références précitées nous reviennent sans arrêt à l'esprit. Ajoutez à cela une production à la fois claire et puissante et vous êtes en présence d'un album qui devient incontournable pour peu que vous soyez amateur du pub-rock australien et de ses légendes.
Le quintet suisse va même jusqu'à rajouter une pincée d'Aerosmith, non seulement dans certaines intonations de la voix, mais également dans un "Down And Dirty" en forme de Heavy Blues US doté d'interventions à l'harmonica. Nous citerons également un"Stand Your Ground" final surprenant avec sa structure lourde et tribale, traversé par un bon gros riff blues et de nouvelles interventions d'harmonica. Le reste fait clairement référence à ce qui se fait de mieux en matière de Pub-Hard-Rock, au travers de riff directs et efficaces, de refrains immédiats et facilement mémorisables, et de soli qui sentent les dessous de bras. En dehors d'un "Wild Boy" punkisant typique de Rose Tattoo, les influences du gang d'Angry Anderson se retrouvent au travers d'interventions à la slide ("Lipstick Baby") et de refrains accrocheurs ("Lane"). Celles de The Angels se retrouvent plus sur des titres plus rock tels que l'entraînant "Hurricane Race" ou l'euphorisant "Rock'n'Roll Queen". Enfin, impossible de ne pas citer l'hommage rendu à Bon Scott au travers d'un "Ghost Of 1980 (To Bon Scott)" au riff irrésistible et au solo digne d'Angus, sans jamais tomber dans le plagiat.
Il est donc impossible de citer chaque titre malgré l'injustice que cela représente, tous étant d'une qualité qui mérite que l'on s'y attarde. Alors que les clones se multiplient dans un genre musical qui ne va pas tarder à saturer, Sideburn réussit l'exploit de s'imposer en digérant et assumant parfaitement toutes ses influences pour nous offrir un album à la fois authentique et enthousiasmant. Qu'on se le dise, Krokus n'est plus seul à prêcher la bonne parole du Hard-Rock au sein des sommets alpins.
Rock Hard (France)
Stéphane Biard

Peu connu en France, la vent tourne enfin pour Sideburn qui, après avoir assuré, dans sa Suisse natale, les premières parties de Kiss, Dio, Thin Lizzy, Rose Tattoo, Ted Nugent, Motörhead, Def Leppard, Y&T (belle carte de visite !), risque fort de faire parler de lui. Il est d’ailleurs assez incroyable de voir comment nos voisins suisses savent pratiquer le rock’n’roll couillu « à la AC/DC ». Après Krokus et Gotthard, il faudra désormais compter avec Sideburn qui, avec Cherry Red, se hisse au niveau de ses illustres compatriotes. Sans révolutionner un genre qui n’en a pas besoin, les vétérans helvètes (le groupe s’est formé en 1989 sous le nom de Genpcide) ont assimilé à la prefection la recette des modèles australiens que sont bien sûr AC/DC, mais surtout Rose Tattoo dont le groupe se dit très influencé (on le croit sans peine). Si, comme Sideburn, Powerage est pour vous le meillleur album d ‘ AC/DC, si comme tout le monde vous avez craqué sur Airbourne, laissez-vous convaincre par ce combo qui, dans un style identique, sait lui aussi faire parler la poudre. Portés par la voix de Roland Pierrehumbert (qui fait parfois penser à Stephen Pearcy de Ratt), les douze morceaux sont simples, sans fioritures, taillés pour la scène, avec des refrains fédérateurs facilement mémorisables, qu’on imagine sans peine scandés par une foule en délire dans un pub en ébullition. Pas de balade ici, pas de slow par là, non, juste un putain de rock’n’roll qui transpire l’authenticité comme peuvent en témoigner des morceaux très « acédéciens » comme « Six feet under », « Cherry Red » et « Lane » et « Rock’nroll Queen » fortement inspiré par le Tatts. On pense également à Aerosmith (l’harmonica de « Down and Dirty »), à D.A.D. (« Bring the Hammer Down ») et ZZ Top (« Stand your Ground » qui clôt ce brûlot de fin d’année). A noter, un titre hommage à Bon Scott, le bien nommé « Ghost of 1980 » . Ce Cherry Red mérite vraiment qu’on s’y attarde. L’héritage laissé par un certain Ronald Belford est entre de bonnes mains.
Note : 8
www.amazon.com (U.S.A.)
Reviewer: Justin Gaines
Note: 8 / 10
2008's Cherry Red is the latest album from long-running Swiss hard rockers Sideburn. Like Aussie rockers Airbourne's debut Runnin' Wild, Cherry Red helped us fill the void while we waited for AC/DC to finally grace us with a new album. This is a band and album that owe a lot of their sound to AC/DC, and they're comfortable enough to openly acknowledge it (in this case with their memorable tribute to Bon Scott "Ghost of 1980").
Does Cherry Red offer anything more than all-out AC/DC worship? The answer is no, and thank God for that. In an era when way too many bands take themselves way too seriously and write way too whiny "rock" songs, it's a breath of fresh air (or better yet, a shot of whiskey) to hear an album that so energetically celebrates the finer things in life, namely hot girls, fast cars, cold booze and rock, rock, rock!
Sideburn has been kicking around in some form since 1990, so these rough and rowdy rock songs benefit from veteran songwriters and just the right amount of polish. Still, there's no denying the wild energy of songs like "Hurricane Race", "Down and Dirty" and "Stand Your Ground". The whole album is pretty well executed, and it's, you know, FUN! Sadly, rock albums that make you smile are few and far between these days.
If you're a fan of the big, loud, AC/DC style of rock & roll, as well as bands like Rose Tattoo and to some extent Twisted Sister and Motorhead, you really ought to check out what Sideburn has to offer, and Cherry Red is a great place to start.
www.berock-live.com (Greece)
Reviewer: Heaven
Note: 10 / 10
“Pure Rock from Switzerland” Sideburn said it right! What can I say about Cherry Red, the whole album ROCKS. Cherry Red made a really good impression to me!
If I could, I would vote for Cherry Red to be the best album of 2008.
All songs are really awesome, every one of it has his own rhythm.
I really enjoyed every single one of them, and surely our listeners also.
Don’t ask me to choose between the tracks, ‘cause it would be unfair for all the other tracks.
If there is someone that hasn’t heard Cherrie Red, I recommend him to do that....right away!!!
You don’t know what I am telling about, until you hear it!
www.heavymetal.ch (Switzerland)
Reviewer: Andi Lehmann 18.10.2010
Note: 8,5 / 10
Bis jetzt hatte ich noch nie etwas von der Band Sideburn gehört, was eigentlich schade ist, denn die Westschweizer haben mit Ihrem neuen Album „Cherry Red“ ein Album herausgebracht, welches ordentlich rockt. Der Sound ist ganz im Stil von AC/DC, Rose Tattoo, Krokus und Co. und vermag durchs Band zu überzeugen.
Es gibt einige Songs, die mir persönlich speziell gut gefallen. Da wäre zum Beispiel die Hommage an Bon Scott mit dem Titel „Ghost of 1980 (to Bon Scott)“. Schon alleine der Refrain mit dem Text "on the Highway, he´s racing with the Devil…" geht ins Ohr. Der Opener der CD „Gimme the Way“ (von diesem Track ist auch noch ein Video auf der CD vorhanden) überzeugt ebenfalls mit einer leicht punkigen Note. Ebenfalls empfehlenswert sind “Six Feet Under“ und der Titeltrack von dem Album „Cherry Red“. Aber auch „Lipstick Lady“, welches irgendwie an ZZ-Top erinnert, hat mir sehr gut gefallen.
Kurz gesagt, einen schlechten oder langweiligen Titel habe ich auf der CD nicht gefunden. Es gibt genügend Abwechslung auf der Platte, von schnellen rockigen Nummern, Tracks mit einem bluesigen Touch bis zu gemächlichen Balladen ist alles dabei.
Auf der Homepage von Sideburn kann man die ganze Bandgeschichte bis ins Jahr 1985, als die Band noch unter dem Namen Genocide bekannt war, zurückverfolgen. Es stehen auch diverse Songs zur Auswahl, damit man sich ein Bild von der Musik machen kann. Allen Interessierten sei demnach empfohlen auf http://www.sideburn.ch vorbeizuschauen.
Mir persönlich hat diese CD sehr gut gefallen. Auch nach mehrmaligem Anhören kommen die meisten Songs immer noch gut rüber und werden nicht langweilig. Sideburn rockt, haben starke Riffs mit packenden Solis und der Gesang kann auch ohne weiteres mit bestehenden Hard Rock-Grössen mithalten. Die Band jetzt z.B. mit AC/DC zu vergleichen wäre dann aber doch ein wenig vermessen, denn dazu fehlt doch noch das gewisse Etwas. Fans von AC/DC, Krokus, Shakra etc. kann diese CD aber bedenkenlos weiterempfohlen werden.
www.zicazic.com (France)
Reviewer: Fred Delforge 05.12.2009
Installé du côté de chez nos voisins helvétiques, Sideburn est un combo qui a tout compris de l’art de jouer du rock’n’roll à la manière d’un AC/DC ou d’un Rose Tatoo et qui parvient à mettre tout son poids dans la balance quand il est question de faire de ses albums des moments de pur bonheur ! Avec une discographie longue comme le bras et une expérience acquise à la scène en se frottant à des monstres sacrés comme Kiss, Motörhead et autres Ted Nugent, Roland Pierrehumbert au chant et à l’harmonica, Fred Gudit et Boris aux guitares, Michel Demierre à la basse et Lionel Blanc aux drums ont gagné le droit d’être adulés par un public conscient de leur valeur, un public qui commence à se faire pressant bien plus loin que les frontières d’une Suisse chère au cœur de Sideburn et réceptive à sa musique ! Du rock à la sauce hard boogie blues, la recette du bonheur a un fort arrière goût de « Cherry Red » …
Taillées dans le rock de leurs modèles, les douze pièces d’orfèvrerie de ce nouvel album de Sideburn s’efforcent d’aller droit au but et nous balancent des riffs aussi couillus que carrés pour mieux nous mettre instantanément un genou à terre. La voix chaude et puissante de Roland nous emmène dans de purs moments de folie où les guitares ne manquent jamais de se faire incendiaire, les parties rythmiques assurées par un tandem bien au point et portées un Fred totalement survolté se voyant magnifiées par la lead d’un Boris carrément irréprochable. Un petit cachet très Aerosmith dans l’esprit se dégage de temps à autres et si Sideburn met souvent l’accent sur sa ressemblance avec ses idoles, le groupe s’attache toujours à être au moins aussi précis et original dans sa manière de jouer qu’il est classique dans celle de composer. Douze morceaux en boite, autant de directs du droit assénés en plein dans le pif par un quintet qui ne dévie pas d’un iota de la ligne directrice qu’il s’est fixé et qui jamais ne baisse d’un ton, même si le côté puissant et véloce de titres comme « Six Feet Under », « Rock And Roll Queen » et autres « Lipstick » se veut en parfait contraste avec le « Stand Your Ground » très lourd et ingénieusement inondé d’un harmonica bien dans le ton général du paysage. On s’attardera encore sur un « Ghost Of 1980 » dédié à Bon Scott que l’on verrait bien installé sur un ouvrage de la qualité d’un « Powerage » ou d’un « High Voltage » et on saluera non seulement la lucidité de l’écriture mais aussi la qualité du jeu qui place Sideburn au niveau des tous meilleurs représentants internationaux du genre. Le clip de « Gimme The Way » proposé en bonus ne fait qu’enfoncer encore un peu plus le clou et finit de donner envie d’en découvrir plus en live. Ca tombe à pic puisque Sideburn commence à se faire de plus en plus présent de notre côté des Alpes !
Muen Magazine (U.S.A.)
Reviewer: Nadia Guardado 22.02.2010
Southern style rock from Lausanne, Switzerland. Good old fashioned guitar riffs that make you wanna get up and take your girl on the dance floor or blare it on your radio while driving up the coast.
“Cherry Red” is their fourth studio album, they’re not amateurs when it comes to putting a record together and rockin out til the sin goes down. I can see them opening up and touring with the likes of Steel Panther, AC/DC and Skid Row. Their opening track “Gimme The Way” has the definite potential to be a radio single.
Another track that caught my attention was “Down and Dirty”. There is a harmonica in it and the over all feel of the song is very bluegrass almost country inspired. The slow tempo and lyrics about wanting to break free of what’s holding you back are something I’m sure most of us here can relate to. I know I do.
SideBurn definitely gains some good points in my book for creating this type of music and being from Switzerland. The accent that’s heard in front man Roland Pierrehumbert makes the songs that much more interesting.
heavy sound system (France)
Reviewer: Oliver 13.04.2010
Note: 8 / 10
L’album CHERRY RED de la formation suisse SIDEBURN n’est pas une nouveauté puisque sorti en 2008. HSS ayant été sollicité par le groupe pour une chronique, il paraissait difficile de refuser une telle proposition suite à l’écoute convaincante des quelques titres disponibles sur MySpace !
Un sticker sur la pochette de la « special edition » reçue (incluant deux vidéos live et un clip) annonce : « the ultimate alternative to AC/DC & AIRBOURNE! ». Ce qui pourrait paraître prétentieux ou racoleur ne l’est pas ! C’est osé mais cela peut aider à faire face au tapage marketing qui entoure le deuxième groupe cité qui après tout (sans en renier la qualité) n’est pas plus méritant qu’un autre ! Voilà qui remet quelques pendules à l’heure et qui vous donnera à vous qui me lisez l’envie de découvrir SIDEBURN ! Ce groupe est plus qu’une alternative.
Ses influences principales viennent d’AC/DC ou peut-on résumer plus simplement, du Rock australien ? Car, on pense également à ROSE TATTOO dans l’approche des guitares. Pourquoi pas aussi à ANGEL CITY (ou THE ANGELS, c’est selon…) et CHOIRBOYS avec des rythmiques percutantes. Ou encore THE DUBROVNIKS pour des refrains fédérateurs ? Du Rock australien… made in Switzerland ! Un bon challenger pour KROKUS !
GIMME THE WAY indique l’ambiance dès l’ouverture des festivités : énergie et puissance alliées à la mélodie, refrains qui très vite vous collent aux neurones. Le deuxième titre, HURRICANE RACE confirme très vite cette tendance. SIX FEET UNDER ralentit la cadence mais démontre cependant une certaine qualité. On se dit les trois premiers titres passés que cette dite qualité va baisser d’un cran, qu’on nous en a mis plein la vue et que cela n’est qu’un feu de paille… Mais non !
Des titres comme ROCK’N’ROLL QUEEN, WILD BOY ou CHERRY RED sont tout aussi ravageurs et rageurs ! BRING THE HAMMER DOWN est un hymne prêt à mettre le feu en live ; GHOST OF 1980 TO BON SCOTT (hommage à son mentor !) et LIPSTICK LADY sont deux chansons à vous faire taper du pied sans que vous ne le remarquiez.
SIDEBURN n’est décidément pas un ersatz d’AC/DC et consorts. Bien au contraire, sa grande maîtrise du sujet et le mix de l’ensemble des titres lui confèrent un style propre et une identité très plaisante.
Besoin d’une démonstration complémentaire pour vous convaincre de la qualité de ce disque ? SIDEBURN vient d’annoncer l’utilisation de son titre "Six feet under" dans la série 24H (l’épisode 8 de la saison en cours). Un gage de confiance de la FOX !
A découvrir ! Il n’est pas trop tard !
A écouter en priorité : HURRICANE RACE, ROCK’N’ROLL QUEEN, BRING THE HAMMER DOWN, LIPSTICK LADY.
OVERLOADED ROCKS RADIO (U.K) - www.overloadedrocks.com
Swiss five piece Sideurn have come up with a real winner of an album with Cherry red. Twelve Kick ass rockin' songs full of great riffs fine vocal work thumping bass and a solid beat. strongly influenced by Ac/Dc but hey nothing wrong with that at all. A stunning album that ROCKS !!!
www.metalsickness.com (France)
Reviewer: Ben 28.08.2009
Note: 17,5 / 20
Cinq ans après l’excellent "Gasoline", voici revenir les suisses de Sideburn avec "Cherry Red" et autant tuer le suspense tout de suite, ce n’est pas encore pour cette fois que le quintet emmené par Roland Pierrehumbert nous décevra !
Reprenant exactement là où ils nous avaient laissés, les cinq artificiers du rock’n’roll (qui ont changé de lead guitariste avec l’arrivée du très inspiré Boris) nous délivrent ici un nouvel opus haut en couleur, toujours aussi fortement teinté d’influences provenant d’Australie (mais pas seulement).
Dès les premiers accords de "Gimme The Way", on retrouve tous les ingrédients qui nous avaient séduits sur l’album d’avant, mais avec un son beaucoup plus léché. Wouah, putain, la classe c’te prod ! C’est simple, l’emballage sonore n’a rien à envier à l’artwork, magnifique, signé une nouvelle fois Fabrice Trovato(qui œuvre aussi avec beaucoup de goût sur bon nombre de sorties du label Bad Reputation) Sur un titre hargneux, les guitares s’en donnent à cœur joie et il vous faudra vite admettre qu’une fois en tête, cette chanson s’incruste de manière indélébile. Et joie bonheur, la suite est du même acabit, avec un "Hurricane Race" qui a tout d’un hit et qui doit être une véritable petite tuerie en live. La rythmique est imparable, carrée de chez carrée et le son des six-cordes sent les lampes et les doubles bobinages à plein nez, bref que du bon pour faire frémir les oreilles de tous les amoureux de brûlots à boire et à hurler. Dans un registre plus lourd, "Six Feet Under" fait mouche également, avant que le titre éponyme ne viennent redéféfinir avec précision les contours de ce qu’est un vrai hymne hard rock : couplet basse-batterie et chant avec juste quelques accords rageurs, pré refrain pour faire décoller l’ensemble, refrain simple et mortel avant un solo idéal pour postuler au titre de champion du monde d’air guitar.
Bien que le son soit moins "roots" que par le passé, l’ombre d’ACDC est omniprésente (sans être gênante), notamment sur "Lane" et évidemment sur "Ghost of 1980" (titre dédié à un certain Bon Scott « On the highway, he’s racing with the devil »).
"Bring The Hammer Down" offre une petite variante avec son entêtant refrain qui lorgne davantage du côté d’un Alice Cooper retrouvé. Le chant est une nouvelle plus que convaincant, montrant que Roland possède une variété et une profondeur peu commune dans sa façon d’aborder les compos du groupe. "Rock and Roll Queen" est également un hit en puissance, tant par son en train son refrain et son solo dévastateur.
Sideburn varie aussi les tempos puisqu’à côté de pépites bien rapides, on trouve aussi du bien heavy ("Down And Dirty") voire le surprenant et très lent "Stand Your Ground" qui clôt l’album dans une ambiance lourde et chaude (un peu comme si vous vous étiez égaré dans le désert d’Arizona et que vous sentiez votre fin approcher). Mention très bien aussi pour les chœurs, très présents, qui confèrent à l’ensemble des chansons un petit air d’hymnes qui feront forcément leur effet sur scène.
Plus varié, mieux produit que son prédécesseur, ce "Cherry Red" est une pure réussite et on peut franchement se demander pourquoi Sideburn ne jouit pas d’une plus grande notoriété (j’suis à peu près certain que s’ils étaient ricains ou australiens, on leur déroulerait le tapis rouge). Tout y est, sans remplissage, que du bon (j’en perds mes mots, déjà que je viens de réveiller les gosses en me mettant à hurler "Gimme The Way" au milieu de la nuit, le casque sur les oreilles). Bref, précipitez-vous sur cette galette, qui vole bien plus haut que 99% des groupes estampillés hard rock. Sideburn rules ! ! !
www.rockmeeting.com (France)
Reviewer: MetalDen 29.06.2009
Note: 4,5 / 5
Voici donc le quatrième album de la part de nos voisins Suisses, quatre années après Gasoline. Ce dernier ne vous rappelle rien ? Ni même les précédents ? Et bien essayez d'imaginer un croisement musical cent pour cent Australien, mélange d'AC/DC et de ROSE TATTOO, mâtiné d'ANGEL CITY, avec un chanteur que l'on pourrait confondre avec le chanteur de NAZARETH, et vous aurez une idée assez exacte de la musique proposée. Encore la énième resucée d'AC/DC pourrez-vous alors me rétorquer, quel est la plus value apportée par ce groupe ? Il est vrai que les déclinaisons "Angussiennes" ne s'avèrent pas toutes passionnantes, dans celles qui ont récemment marqué, je citerais volontiers AIRBOURNE ou encore BONESHAKER, pour un apport fraîcheur principalement axé sur une énergie dévastatrice. Les Suisses se sont situés sur un autre registre, moins violent, avec une approche plus Angel City, un son en quelque sorte plus velouté, tout en conservant l'apparente simplicité des riffs, et des refrains tous mémorisables assez vite, et ayant cette capacité à vous pousser à faire partie des chœurs.
Mais leur talent ne s'arrête pas là, ce quatrième album marque manifestement une maturité qui se traduit par une formidable diversification dans les compositions, en jouant astucieusement sur les trois références citées en introduction, Wild Boy et ses lignes de slide guitare vous fera songer irrémédiablement à Rose Tattoo, le fantôme de Bon Scott plane bien évidemment derrière un vibrant hommage dans Ghost Of 1980 (To Bon Scott), l'esprit Angel City imprégnant Lane. Les guitares de Stand Your Ground lorgnent elles du côté rock sudiste, le refrain deLipstick Lady prend des colorations pop très festives sur à nouveau un fond de slide guitare, Down And Dirty et son harmonica nous la jouent blues, les tempos sont aussi mis à contribution, plutôt rapides en ouverture, avec Gimme The Way et Hurricane Race, ou orientés sur le mid dans Six Feet Under à la manière d'un AC/DC, sauf que ce dernier en a un peu trop usé sur son dernier opus. Et pour pousser la comparaison jusqu'au bout, je conclurai là-dessus, si les dinosaures ont opéré un beau retour en 2008, force est de constater que la fraîcheur et l'innovation des jeunes loups comme les Boneshaker ou ici les Sideburn surclassent quelque peu les maîtres du genre, la relève est désormais assurée !
Metal to Infinity (Belgium)
Reviewer: Officer Nice
Note: 86 / 100
Sideburn is a Hard Rock band from Switzerland. This beautiful country didn't produce that much Metal in the past but the few bands out there were as qualitative as the Swiss watches. One of the most famous bands is of course Krokus, they were one of those formations that pulled me into the Heavy Metal scene with their 'Heatstrokes' song. After all these years I still adore this track, making me re-live my younger days.
Fans of AC/DC or Rose Tattoo have always appreciated Krokus and I'm sure they will like this band too. With Sideburn I hear some old fashioned rhythms and good played guitars. Sideburn tries to put a lot of fire in their music but they still have to bow for their biggest source of inspiration; AC/DC. Not that AC/DC has always been the band that made me burn but I admit I'm not their biggest fan either. Nevertheless; if you're into albums like AC/DC's ''High voltage'', ''Dirty deeds don't dirt cheap' and for example ''Powerage'' you will adore Sideburn. This music rocks and rolls and I'm quite sure the live performances of this band are successful too.
I have to admit that Sideburn is good in what they're doing. These guys know how to write good songs and as I've said before their source of inspiration lies in the seventies. This band delivers one after another good hard rocking track. A prove that Sideburn is mainly influenced by AC/DC is the song 'Ghost of 1980 (to Bon Scott)'. This legendary singer Aussies died way too soon but in the hearts of millions of fans he still lives. The era of Bonn Scott wasn't only essential for AC/DC's career; it also seems to be important for Sideburn.
To be honest I have nothing more to say about this band and I suppose that everyone knows what to expect from this release. Because of the fact in their genre this is a very good band I have rated them pretty high...
www.heavysound.fr (France)
Reviewer: Nono666
Note: 8,5 / 10
Suite logique des précédents albums du combo Suisse, SIDEBURN nous presente à traversCherry Red, un 4ème opus de Rock n' Roll salement burné, prenant clairement sa source au pays des kangourous, AC/DC n'est pas loin, tout comme leurs compatriotes de KROKUS.
Le groupe nous balance des titres simples mais au combien efficaces ("Six Feet Under") qui vont droit au but,des titres accrocheurs aux refrains facilement mémorisables et fédérateurs ("Hurricane Race"), qui ne manqueront pas de vous faire chanter tout en tapant du pied, avec des riffs tranchants et percutants que ne renierait pas un certain Angus Young.
Cantonné jusqu'à maintenant à leur Suisse natale, SIDEBURN devrait enfin connaitre une plus grande reconnaissance grace à ce Cherry Red nettement plus abouti, écoutez donc cette petite merveille qu'est "Ghost Of 1980 To Bon Scott", hommage au grand Bon, pour vous en convaincre.
Cherry Red va vous procurer une sauvage envie d'enfourcher une Harley et de rouler vers "l'autoroute de l'enfer" ! Si vous avez récemment craqué sur AIRBOURNE, ruez vous sur ce dernier album de SIDEBURN, vous ne serez pas déçu !
|
METALFRANCE.NET (France)
by Olivier No Limit
Note : 4 / 5
(Style :hard rock / rock hard) La Suisse : ses banques, son fromage, son rock hard. On connaissait Krokus, mais voici que déboule dans les bacs, « cherry red », petite galette sympathique pondue par Sideburn, à ne pas confondre avec un autre groupe du même nom, finlandais de son état et qui donne dans le stoner.
Ils pratiquent un hard rock résolument tourné vers des influences Australiennes. On peut penser à Rose Tattoo (wild boy), Angel city et bien sûr et surtout AC/DC, car derrière leurs façon de jouer leurs riffs, l’influence des frères Young est plus que présente ( lane,rock n' roll queen, ghost of 1980). Ils adoptent cependant une démarche qui vire plus vers l’époque Bon Scott à l’époque d’albums tel que « powerage ».
Un autre combo, qui lui est Danois, respire également dans certaines intonations du chanteur et dans la manière d’amener certains riffs comme sur "bring the hammer down" et "hurricane race . Je veux parler de D.A.D, cher à mon cœur. Et puis n’y a-t-il pas un soupçon d’Aerosmith sur les chœurs de la une ?
Un coté blues se mêle également à leur rock hard, sur ""down and dirty", "stand your ground" où un harmonica apporte la touche indispensable pendant que la basse distille un certain groove.
Au final, leur rock bien viril, aux accords estampillés acdc, aux refrains imprimables de suite par vos cerveaux trempés de sueur et de plaisir si vous êtes adeptes de ce style, présente un rock n’ roll authentique qui ravira les amateurs de ce genre de hard. A noter un hommage à Bon sur « ghost of 1980 ».
Alors, comme hurlait ce dernier, il y a un paquet d’années : « let there be rock !
|
Fireworks Magazine (England)
by Bruce Mee
 |
I found it quite amusing that while listening to Switzerland’s Sideburn on their new album ‘Cherry Red’ that I found myself thinking of Accept and Krokus at the time. Then looking on the band’s website a few days later, I discover that in their earlier incarnation as Genocide, their first EP was producd by Dierk Steffens (Accept) in 1989, and the follow up album ‘Showtime’ (1992) was produced by Jurg Nargeli (Krokus). Talk about wearing your influences on your sleeve! But then, there is also a lot of Gotthard going on here, so I think you can tell by now that this is quite a little gem of an album.
It’s hard to believe the guys have been around for over 20 years (having changed their name to Sideburn in 1997), as I’ve never head much about them before the last few years, but if their music is anything like as powerful and melodic as displayed on here, then I surely wouldn’t mind a little trip down memory lane.
Just stick the CD in the player and talk a listen to opening track ‘Gimme the Way’ - total in your face, riff-ripping rock in the vein of Gotthard meet Georgia Satellites, with a production that would blister paint of the walls at 20 paces. Following track ‘Hurricane Race’ can be found on this issue’s cover CD, and will give you a complete picture of what Sideburn are about; vocalist Roland Pierrehumbert coming across as a more melodic Udo Dirkschneider on the verses, but the chorus being a massive injection of Gotthard fuelled melody with Boris’ lead guitar raging out the speakers at every turn. Marvellous stuff. Elsewhere, it’s like Bonfire have fully embaraced their love of southern boogie rock, and with a detour to Thunder territory, with a collection of infuriatingly catchy, head banging songs. They even have time to visit 70’s UK glam with ‘Lipstick Lady’ which sounds like what T-Rex might be recording had they still been around today.
Bottom line - if you want catchy, hard-riffing boogie/glam/hard melodic rock played with passion and fire and a marvellous sound, this is certainly an album worth investigating. Colour me impressed. |
www.sleazeroxx.com (U.S.A.)
by Skid
I can summarize Sideburn in one single headline; 'Nazareth Singer Joins AC/DC'. It's really that simple, but it hasn't always been a winning formula. This Swiss quintet has always had the talent, but I sometimes found their music uninspired and it seemed like the band were just going through the motions. I am proud to say that with Cherry Red Sideburn have smashed that stereotype into the ground, as this is, without a doubt, the group's finest effort to date.
Whereas some of Sideburn's older material was often plodding and predictable, on this CD it seems like someone has lighten a fire under their ass. The band has gathered newfound energy and excitement that translates through the music, adding a breath of fresh air to a sound that has been played to death. Sideburn don't have the intensity of an Airbourne or Bullet, but they don't really need it either. They are the type of bar band that plays a steady boogie beat that would make Angus Young proud and succeed with memorable and simple guitar riffs.
"Gimme The Way", "Cherry Red", "Ghost Of 1980" and "Wild Boy" have to rank up there as the band's best material. All four of those songs, and many others on this album, are just straight-ahead rockers - nothing more and nothing less. Sideburn even ventures into guitar-oriented southern rock in places such as "Stand Your Ground" and to a lesser extent "Down And Dirty" (which has harmonica battling the guitars). The entire CD is based around the guitar, and the rhythm guitar work makes this album succeed in the same way it has worked for AC/DC repeatedly. Plus the guys don't really slow things down, except maybe on "Lane", as they just put their boots to the ground and deliver working-man's rock 'n' roll.
With Cherry Red, Sideburn's fourth studio album, these guys have hit gold. It may have taken awhile, but now the group could easily share the stage with similar bands such as Rose Tattoo and Nazareth without looking out of place. I'm not sure what caused this slight transformation, butCherry Red may go down as the best pub-rock album this year. In fact I guarantee that your leg will get sore from tapping your foot to this disc!
|
www.heavymetalhog.com (U.S.A.)
by Thom Copher
Sideburn is, quite possibly, the best-kept secret in rock and roll... stateside, anyway. The Swiss-based band has churned out quality releases on the right side of the pond for nearly twenty years, and now it is only fitting that western ears get turned on to the band's interpretation of good ol' Australian-style "pub rock."
Cherry Red is the band's fifth release since restructuring itself as a straight-forward boogie-rock outfit in 1997 - three discs in the early 90s saw the band flex its then-metalized Marshall stacks as Genocide. The new album finds the veteran band serving up a set that touches on a number of influences which stretch across the pubber-genre's landscape.
The first couple of songs which I heard (via the internet) from Cherry Red immediately drew me to the tightness which is crucial for a band in the pubber mode. "Gimme the Way" is an obvious first single with its infectious riffing and identifiable anthem style. However, "Ghost of 1980" really hooked me; the song is dedicated to AC/DC's legendary late singer, Bon Scott, so I had to give the tune a critical listen. "Ghost" is classic with its influential stylings of the Down Under giants and really grasps the elements which make pub rock such a universally appealing and timeless rock and roll entity.
Make no mistake, though... Sideburn is not an AC/DC ripoff (nor does it steal the thunder from fellow Swiss rockers, Krokus, who also perfected blues-based boogie style back in the day). The band, in fact, cite the legendary Australian band Rose Tattoo as its main influence. "Wild Boy" and "Rock and Roll Queen" capture much of the Tatts raw-powered style which lends to a rock/punk crossover appeal; "Lipstick Lady" and the title track bring in a southern-rock slide guitar sound (a Tatts staple) which further expands Sideburn's command of its widely-spanning pubber influences. Heavy rockin' with a melodic touch (a la the lesser-known Aussie band, The Angels) is also respectfully represented on the tracks "Lane" and "Hurricane Race."
Sideburn eventually draws from sounds which serve as the blueprint for the pub rock sound: "Down and Dirty," complete with its omni-present harp break, recalls a very bluesy-period Led Zeppelin while "Stand Your Ground" treads along the revered Bayou reverberations of Creedende Clearwater Revival.
All in all, Sideburn is one band which is not hesitant to wear its influences on its sleeve. The end result is an album that is exciting through great songwriting which never gets bogged down with predictability. Fred Gudit (rhythm guitar), Lionel Blanc (drums) and Michel Demierre (bass) are a rock-solid rhythm section which is perfectly complimented by the ecclectic lead work of Boris (no last name needed, thanks). Vocalist Roland Pierrehumbert is outspokenly gruff throughout, sounding somewhere between Nazareth's Dan McCafferty and Udo Dirkschneider of Accept... a blend which surfaces as familiar yet unique.
Cherry Red is a great album in the tradition of Back in Black where variety and songsmanship mesh for a disc which succeeds by the shifting of gears in all the right places. It's pure rock - Aussie style with a slice of Swiss. |
www.artmedia.net (U.S.A.)
by Tony Pijar
Sideburn, from Switzerland, have been around for years and unfortunately haven’t received the recognition they deserve outside of their native country. It’s a pity because they are a phenomenal band raised on the Bob Scott-era AC/DC and electrified delta blues. Like other AC/DC influenced bands – Trust, Krokus, Gotthard, Zan Clan, and countless others, Sideburn wear their influences on their collective sleeves, but remain original and contemporary. “Cherry Red” fully complements their preceding releases, but is better.
Opener, “Gimme the Way” deserves to be a worldwide hit. It is memorable, has a riff that slices, and the chorus is catchy too. The title track is heavy and slightly reminiscent of “Let there be Rock” and “Whole Lotta Rosie”. “Rock and Roll Queen” reminds me of “Beating Around the Bush” off of “Highway to Hell” and, too, has a killer chorus. But, the best song on “Cheery Red” is the tribute song to Bob – “Ghost of 1980” – Haunting lyrics and a groove that is pure and vintage AC/DC. “Wild Boy” employs some really cool slide as does the album closer “Stand Your Ground.” The latter track is right out of the muddy fields of Mississippi! Really moving stuff.
Visit Sideburn’s website (www.sideburn.ch) and pick this album up immediately!
|
www.heavymetalressource.com (U.S.A.)
by Dave Palmer
Been reviewing albums from this band for awhile now. 'Cherry Red' is consistent with what this band has been doing for quite awhile now. It's pretty raw stuff which is great for presenting it on the live stage. I think fans of bands like Rhino Bucket, maybe classic Krokus or even AC/DC are probably going to find alot to like with Sideburn's music and this album. The music is catchy and pretty even as the album flows from track to track. There is also just enough attitude to make this one memorable. The band has been doing a good job with each release and with this one, offers up a video for 'Gimme the Way. Great rock 'n' roll.
Availability: Oct. 15, 2008 Rating: 8/10 Genre: Heavy Metal |
www.hardrockhideout.com (U.S.A.)
Note: 8
Switzerland’s Sideburn has been dishing out hard rock music since the 90’s. Shame on me, for not checking them out before now. Their new CD, “Cherry Red” is a rocking affair that will likely appeal to fans of AC/DC, Airbourne, Rose Tattoo and Rhino Bucket. Opening track “Gimme The Way” is an upbeat rocker that immediately gets “Cherry Red” firing on all cylinders. (Check it out in the video below!) “Six Feet Under” is a catchy tune that will likely have you wanting to crack open one of your favorite adult beverages. Pierrehumbert growls in this song are reminiscent of those by Udo Dirkschneider from Accept. If the rock and roll gods were kind, “Cherry Red” would be an instant hit for Sideburn. This song flat out rocks! “Ghost of 1980" is the coolest ode to Bon Scott since Million Dollar Reload’s “The Last Icon”. Roland Pierrehumbert has a course voice that reminds me a lot of RATT front man Stephen Pearcy. His voice works well Sideburn’s style of pub rock. Sideburn has released a real winner of a disc, with “Cherry Red”. This disc is full of unpretentious, no frills hard rock. Just the way I like it ! If you are a fan of any of the bands I mentioned above, you need to hear this disc.
|
www.blizzofrock.com (Norway))
by Ove
Sideburn deliever and deliever, this is a masterpiece. I must admit, this is one of the best records I've heard in ages. They have written a song to Bon Scott called "Ghost of 1980 to Bon Scott". This is totally Rock 'n' Roll. And if you think "That's it?" You're so wrong. They even got a ballad called "Bring the hammer down". This song could go straight to the Power Ballads collection . Awesome Album. |
| |
www.hallowed.se (Sweden)
Reviewer: Caj Källmalm
Three similar bands - Krokus / AC/DC / the Rolling Stones
In the summer time, the hills are covered in beautiful green grass all the way up to the snow covered tips of the Alpern landscape. Because just like Gotthard and Krokus, Sideburn can write Switzerland as their heritage and until this release they can show six albums. Maybe Sideburn can complete a holy trio of Swiss bands, at least ‘Cherry Red’ feel as a step against something like that. The band have played for a while now, but the big success has stayed in their native Switzerland, if something at all.
Sideburn plays rock ´n´ roll, according to the old school model – the old and classic one, some might say but I rather call it out dated. No, that was no complain, I actually think it’s good that some bands keep on playing these older music styles so they won’t die away. It sustains the musical industry and enrich it as many new musical directions keeps coming all the time and as long as the old ones are not forgotten the industry keeps getting bigger and better. Normally, when these kind of bands is played by my elderly parents I just scream to them to lower the volume or turn it off, but when ‘Cherry Red’ is played I actually don’t either scream nor urge to turn the music off. And I probably won’t either, neither today or tomorrow because this isn’t bad at all.
I knew from the moment I saw the cover that this couldn’t be some half hearted production send to us by a desperate band in search of fame and fortune. If Sideburn have a cover this pretty and then make the effort to find even this small Swedish magazine and send it to us, they better well be damn sure that the album is good! And yes! This is old timer rock in it’s oldest way. Bands like Status Quo and the album fresh AC/DC better watch out as Sideburn comes roaring out of the pit-lane. The band clearly shows why they’ve kept in the business since the eighties – the routine knows it’s way around the guitars and yet the arm strength of the drummer hasn’t dried up. ‘Cherry Red’ is an album created by a band that by now have plenty of knowledge in where they want to go with their music and doubtless knows how to get there. For a rock ´n´ roll band, they actually make pretty interesting music. Not that they are creative in an inventive meaning, but no one said that either, right? The strength in this band rest in their ability to deliver what they control – a guitar oriented rock in the best Lynyrd Skynyrd fashion.
My guess is that Bob Catley envy vocalist Roland Pierrehumbert, but me, I’m no bigger fan of this hair raising singing that sounds like old men on a toilet. Not all that unlike Ted Nugent sometimes and some other people from that era that I haven’t mentionned.
Shortly, one might say that Sideburn play easy and almost cosy rock ´n´ roll and everyone that likes that can glutter in this cherry until their face gets red. My guess is that it’ll taste pretty sweet and temptating for the little wasps to put their stings in the air and rock away! Let the cherry do the talking. |
| |
www.hardrockinfo.com (Sweden)
Reviewer: Jimmy Bloom
Here's a hard rock band from Switzerland that reminds a lot of AC/DC, which might not be so intresting now that AC/DC actually are going to release a new album? But SIDEBURN isen't so bad at all, they're actually really good! So it's definetely worth to take a closer look (or listen) at. But I could easily live without the last lazy track "Stand Your Ground".
You shoulden't take it as they're a total AC/DC rip off though, 'cus they're definetely not! But it's hard rock in the same school, but they were never in the same class, if we put it that way..Thumbs up !!
This is the band's 5th album, and it won't be officially released until October 15. |
Metalworld (Switzerland)
by Ronny
An alle Rocker, aufgepasst! Nicht nur Bands aus Schweden oder dem Amiland können in den Allerwertesten treten, nein, es gibt auch in der kleinen Schweiz Kerle, die im Stande sind, einem Granaten um die Ohren zu hauen, dass einem die Spucke im Mund weg bleibt. Wer braucht denn da ein neues Album von AC/DC? Sideburn aus Lausanne haben zwanzig Jahre Rock’n’Roll auf dem Buckel, klingen aber wie frisch von der Leber weg. Auf ihrem neusten Output «Cherry red» beliefern uns die Romands mit kernigem, erdigem Blues Hard Rock, der es in sich hat. Hört euch doch mal den Titelsong «Cherry red» an. Der groovt, der rotzt und rockt. AC/DC-mässige Gitarrenriffs, geile Solos und ein Refrain, der hängen bleibt. Was will das Rockerherz mehr? «Rock and roll queen» ist meine persönliche Antwort. Dieses Stück gefällt mir noch etwas besser. Die Platte überzeugt aber auch als Ganzes. Durchhänger konnte ich keine ausfindig machen. Mit «Ghost of 1980» hat eine Hommage an Bon Scott den Weg auf das Album gefunden, und als Zückerchen dazu noch den Videoclip von «Gimme the way». Der langen Rede kurzer Sinn: Fans von Rose Tattoo und AC/DC sollten hier sofort zugreifen, und alle anderen Rock-Fans am besten auch! Diese einheimische Combo verdient unsere Unterstützung.
|
www.rocktimes.de (Germany)
by Mike Kempf
Wertung: 9 von 10 Punkten
Airbourne ist zurzeit eine sehr angesagte Hard Rock-Band. Von den Medien eilt ihr der Ruf voraus, dass sie zukünftig in die Fußstapfen von AC/DC treten könnte. Sicherlich eine Wertschätzung, die für die eigene Karriere sehr dienlich ist. Doch aufgepasst! Als ich das Scheibchen "Cherry Red" von Sideburn unter die Fittiche bekam, stellte ich fest, dass aus der Schweiz nicht nur leckerer Bergkäse in den Export wandert, sondern auch qualitativ hochwertiger Hard Rock!
Schon das Cover überzeugt mit einem stilisierten Apfel, aus dem ein Tropfen Blut (oder ist es Kirschsaft?) heraus quillt. Im Inneren des Begleitheftchens sind neben den Bildern der Bandmitglieder auch alle Texte veröffentlicht und das Ganze schließt mit einem Designer-Totenkopf ab. Hierfür könnte es die volle Punktzahl geben, wenn das Booklet auch mit den Titelnummern des Tonträgers übereinstimmen würde. Das ist leider, warum auch immer, nicht der Fall. Dieser kleine Makel wird aber mein musikalisches Empfinden nicht beeinflussen und so saugt mein CD-Player voller gespannter Vorfreude den Silberling ein.
Es fängt mit "Gimme The Way" schon recht rockig an, und ich vernehme sofort die hohe Qualität von Leadgitarrist Boris. Es folgt "Hurricane Race". Hier schmettert Roland Pierrehumbert seinen rockigen Gesang ins Studio-Mikro und der Rest der Band steuert den Refrain bei, während Boris wieder Schwerstarbeit an seiner Klampfe vollzieht. Nach "Six Feet Under" folgt "Cherry Red", der Titelsong des Albums. Das ist ebenfalls eine richtige klasse Hard Rock-Nummer. Harte Drums, brutaler Bass und eine hervorragende Leadgitarre unterstützen Pierrehumbert bei seinem Gesang.
Bei "Lane" erhöhe ich die Phonzahl und meine Kopfhörer holen alles aus dem Track heraus. Dabei wird mir die zielstrebige Vorgehensweise der Band bewusst, die perfekt ihr Konzept durchzieht. Nämlich den Fans knallharten Rock und leichte Blueselemente der Marke AC/DC zu präsentieren. Pierrehumbert gibt auf seiner Harp die Vorlage zu "Rock And Roll Queen", das von Boris mit einem astreinen Solo abgeschlossen wird.
Dass die Band auch in der Lage ist, eine Rockballade zu präsentieren, wird mit "Down And Dirty" unter Beweis gestellt. Doch auch dieser Song wird nie langweilig, da er zwischendurch immer wieder an Tempo zulegt, um dann doch zu erinnern, dass es sich hier um eine Ballade handelt. Eine Spur schneller wird "Bring The Hammer Down" zum Besten gegeben, das aber nur eine kurze Verschnaufpause ist, bevor "Ghost Of 1980" dem Hörer das Trommelfell in genüsslich rockige Gefilde befördert. Hier wird dem 1980 verstorbenen Sänger von AC/DC, Bon Scott, gedacht. In der Tat, ein richtiger Ohrwurm, der auch typische Klänge der Aussie-Rocker aufweist.
Auch "Lipstick Lady" besteht aus klassischen Riffs der Young-Brüder, und Boris demonstriert, dass er auch Slideeinlagen auf seinem Sechssaiter hervorzaubern kann. Angetrieben von der Rhythmusfraktion, besticht "Wild Boy" durch den Gesang von Roland, dessen Stimme stark an Alice Cooper erinnert. Lionel Blanc ackert extrem an seinen Fellen, Michel Demierre unterstützt ihn tatkräftig an seinem Tieftöner und Fred Gudit klampft routiniert den Rhythmus. So kann sich Pierrehumbert beim Gesang so richtig austoben. Mit "Stand Your Ground" beschließt noch mal ein schnell vorgetragener Song mit allen Raffinessen des Hard Rocks ein hervorragendes Album!
Zum Jahresende hin habe ich also noch meinen 'Geheimtipp' für den Hard Rock-Bereich gefunden. Meiner Meinung nach braucht sich die Band vor keiner aktuellen Rockband verstecken, auch nicht vor Airbourne, die sich musikalisch im gleichen Segment befinden!
Die Schweizer präsentieren einen sehr guten erdigen Hard Rock, mit starken Riffs, tollen Blues Rock-Soli und eingängigen Mitsing-Refrains. "Cherry Red" ist eine absolute Alternative zu Airbournes Debütalbum Runnin' Wild und auch für AC/DCs "Black Ice"! Ich kann den Hard Rock-Konsumenten, die diese beiden Gruppen mögen, oder auch den Rose Tattoo-Hörern nur eine Kaufempfehlung dieses Schweizer Produktes anraten. Und zwar eindringlich! Deshalb gibt es hier9 von 10 RockTimes-Uhren! |
| |
www.hooked-on-music.de (Germany)
by Jürgen Ruland
SIDEBURN dürften außerhalb der Schweiz nicht allzu vielen Hardrockern bekannt sein. Die Touraktivitäten der letzten Jahre, sauber auf ihrer Homepage gelistet, geben schnell die Ursache her. Man kommt einfach nicht über die Landesgrenzen hinaus.
Der Otto Normalo unter den Rockfans bringt mit rockigen Klängen aus der Alpenrepublik meist Acts wie KROKUS, GOTTHARD oder den erfolgsmäßig eine Liga tiefer anzusiedelnden SHAKRA in Verbindung. SIDEBURN unverdientermaßen, wie das neue Album "Cherry Red" beweist, leider nicht.
An der Musik kann es nicht liegen, denn ihr Boogie-lastiger Hardrock spielt die letzten Releases der genannten Acts locker an die Wand. Das Frontmann Roland Pierrehumbert stimmlich in der Nähe von Steve Lee (GOTTHARD) oder Marc Storace (KROKUS) anzusiedeln ist lässt selbstverfreilich den einen oder anderen Vergleich aufkommen.
Bereits der Opener Gimme The Way zeigt deutlich an, wohin die Reise während der folgenden dreiviertel Stunde gehen wird. Frühe AC/DC treffen KROKUS zu Beginn von deren Glanzzeit ("Metal Rendez-Vous" - 1980 - und "Hardware" - 1981 -), wobei die Rhythm-Section der Aussies dem Angus-geprägten Solo mächtig Pate gestanden hat. Diese Melange besitzt jedoch genug eigenständigen Charakter, um sich aus der breiten Masse hervorzuheben.
Während des an ROSE TATTOO erinnerndem Wild Boy greift Sänger Pierrehumbert zur Slide-Gitarre. Seine Blues Harp sorgt beim bluesigen, AEROSMITH-lastigen Stand Your Ground für die nötige Atmosphäre.
Wer sind denn nun SIDEBURN? Zumindest keine blutigen Anfänger, das macht "Cherry Red" direkt im ersten Durchlauf unmissverständlich klar.
Ihren Anfang nimmt die Bandhistorie irgendwann in den frühen Achtzigern. Allerdings soll es bis 1989 dauern, ehe die Sache ernsthaftere Züge bekommt. Unter dem Namen GENOCIDE nimmt man in Hamburg unter der Leitung von Dirk Steffens (u.a. ACCEPT) das Mini-Album "Roots In Rock" auf. Der Titel behält bis in die Gegenwart seine Gültigkeit, denn bis heute sehen sich die Musiker nicht als reinrassiger Heavy-Act, wie deren Website verrät. "Pure Rock Band" steht in unübersehbaren Lettern auf der Startseite.
Nach einer dreijährigen Ochsentour sprich vielen Konzerten auf dem Buckel kommt man mit Jürg Naegeli ins Gespräch. Der Mann, zu dessen Reputation u.a. Arbeiten mit dem Schweizer Hardrock Export KROKUS zählen, begibt sich mit GENOCIDE in studiotechnische Klausur und tütet das elf Tracks beinhaltende "Showtime" (1992) ein. Obwohl der Heavy Rock sich in jenen Jahren in der Gunst des Publikums auf dem absteigenden Ast befindet, wird die Gruppe 1994 von der BMG gezeichnet und nimmt das Album "Stranded" auf. Bis dahin hat man sich in der regionalen Szene einen ausgezeichneten Ruf erspielt, was zur Folge hat, dass GENOCIDE im Folgejahr mit den Lokalmatadoren KROKUS touren dürfen.
Stilistisch entwickeln sich die Musiker immer weiter vom reinen Hard Rock weg, was 1997 auch zur Umbenennung in SIDEBURN führt. Im Sog der Veröffentlichung von "Sell Your Soul For Rock'n'Roll" bringt man es kurz darauf zum Opener für den KISS-Auftritt im Züricher Hallenstadion.
Bis zum Jahresende 2000 erfolgen diverse Wechsel im Line-Up. Aufgrund der positiven Erfahrungen arbeiten SIDEBURN erneut im Jürg Naegeli, der bei den Recordings zu "Crocodile" als Produzent und Toningenieur fungiert. Orientierungspunkt ist harter australischer Rock, was u.a. zur Aufnahme von ROSE TATTOOs Remedy führt.
Im Januar 2002 über Point Music erschienen, folgen zur Promotion diverse Shows im Vorporgramm von THIN LIZZY, DIO und SLADE. "Crocodile" wird zwar europaweit vertrieben, der endgültige Durchbruch bleibt trotzdem aus. SIDEBURN geben Auftritte als Headliner bei Bikertreffen oder in kleineren Clubs des Landes, während der Rest der Welt erneut wenig Kenntnis von den Eidgenossen nimmt.
Das Frühjahr 2003 sieht die Band beim Schreiben und Aufnehmen der Songs zu "Gasoline", einem weiteren von Jürgen Naegeli betreuten Album. Nachdem man im Folgejahr beim Münchener Label Point Music einen europaweit geltenden Deal abgeschlossen hat, scheint man erneut den Sprung über die Landesgrenzen vor Augen zu haben. Das Songmaterial erweist sich gegenüber dem Vorgänger als ausgereifter. Der Sound wird immer präziser auf die angepeilte Richtung zugeschnitten und die einzelnen Tracks kommen einfach "catchier" herüber.
Im Februar 2006 erscheint mit "Archives" ein Best Of-Album, welches durch einige neue Songs aufgepeppt wird. Zudem gibt es mit dem Einstieg des Leadgitarristen Boris einen erneuten Wechsel im Bandgefüge zu verzeichnen. Wieder schaffen es SIDEBURN ins Vorprogramm von DEF LEPPARD, MOTÖRHEAD, Ted Nugent oder ihren alten Kumpels von KROKUS.
Seit Mitte Oktober gibt es nun das neue Album "Cherry Red" käuflich zu erhalten. AC/DC räumen mit ihrem heißdiskutierten "Black Ice" mächtig ab und lassen die wenigen Moneten vieler Käufer über den Tresen wandern. Das Leben ist hart, aber es ist auch ungerecht. Wer Ghost Of 1980 To Bon Scott um die Lauscher geprügelt bekommt dürfte sich unweigerlich fragen, warum ein solches Juwel nicht von den Gebrüdern Young geschrieben wurde.
Die klassische Besetzung von KROKUS schraubt an einem neuen Langeisen. Ob sie einen solchen harten Good Time Rocker wie Lipstick Lady auf die Kette auf die Kette kriegen werden? Die Smelly Nelly hat Jahrzehnte auf ihrem Buckel, und so einen Groove plus sägender Slide brachte sie ebenfalls nicht. Klar gibt es trotz Abstammung aus den Alpen vergleichsweise Flaches á la Rock And Roll Queen, aber bei einem Dutzend Tracks wird der eine oder andere Faux Pas gerne verziehen. Solange es stampfenden Hard Rock wie Six Feet Under zu bestaunen gibt freut sich der Freund heftiger, treibender und mächtig groovender Klänge. Wobei wir wieder bei einem Album namens "Hardware" angelangt sind. Ein Highlight des Genres, und genau so eines haben SIDEBURN ebenfalls hingelegt. Die Stärke der Gruppe, eingängige Hooklines in Kombination mit melodischen Refrains druckvoll herauszupusten, wird in Hurricane Race beispielhaft dargeboten.
Wenn die Hausfrauen Rocker von GOTTHARD mal mächtig rocken, spielen sie so etwas wie Lane. Der geneigte Fan freut sich. Auf "Cherry Red" ist das Standard. Hoher Standard wohlgemerkt. Wieso und warum der Name Roland Pierrehumbert bis dato nicht längst einem größeren Kreis geläufig ist fällt wie so oft unter die Rubrik "Schicksal". Rockers & Rollers, das darf nicht sein. Höret den Klängen von Cherry Red. Das Ding geht in die Beine. Geradeaus Rock mit einem absolut souveränen Organ, der jede Klippe zu meistern weiß. Einen Höhepunkt hat die Scheibe gewiss in Stand Your Ground, welches ein unschlagbares Southern Feeling in die heimische Stube transportiert.
Vocals, Leadgitarre, Rhythmusgitarre, Bass, Schlagzeug…das klingt nach einer weltberühmten australischen Combo. Und genau dieses Niveau fahren SIDEBURN auf ihrem aktuellen Release. Ten points for Switzerland!!!! |
| |
www.hardharderheavy.de (Germany)
Reviewer: S.M.
Stil: Boogie Rock / Hard Rock
Wertung: 5,5 von 7 Punkten
Die Wurzeln von Sideburn gehen zurück bis in die späten 80er zu der Formation Genocide. Nachdem die Band schließlich ihre musikalische Ausrichtung manifestiert hatte, benannte man sich 1997 in Sideburn um. Wenn man die Genocide-Zeit mitrechnet (und eine best-of-Compilation nicht mitzählt), ist das hier besprochene CHERRY RED, das am 15.10.2008 veröffentlicht wird, der sechste Longplayer der fünf Schweizer Rocker. Die Band besteht aus Roland Pierrehumbert (Gesang), Fred Gudit (Gitarre), Boris (Gitarre), Michel Demire (Bass) und Lionel Blanc (Schlagzeug).
Bevor man Sideburns Website betritt, verspricht einem das Logo "Pure Rock Inside". Das kann ich defintiv unterstreichen. In welche Richtung dieser pure Rock geht, erkennt man beim Titel von Track 9. Er heißt " Ghost of 1980 (to Bon Scott) " und man kann ihn durchaus als Tribut an die verstorbene Gesangsgröße sehen. Entsprechend sieht die Marschrichtung von Sideburn aus: Boogie Hard Rock, wie ihn beispielsweise AC/DC, Rose Tattoo oder auch die Frischlinge Airbourne verkörpern.
Der Boogie Rock zeichnet sich meist durch ein recht simples Konstrukt aus: es wird wert auf einen ordentlichen Groove und einfache, aber knackige Riffs gelegt. All das findet man in den Kompositionen auf CHERRY RED. Aber Sideburn klingen nicht wie der x-te AC/DC-Aufwasch, sondern sie bringen durch die eingängigen Hooklines und die melodischen Refrains auch ihre eigene Note ein.
Die Boogie-lastigen Hardrocker bestimmen natürlich das Album. Neben dem bereits oben angesprochenen Tribut an Bon Scott, zeichnen sich auch "Hurricane Race" oder "Cherry red" durch die typischen Elemente aus. Aber wer denkt, dass auf CHERRY RED keine Abwechslung vorliegt, täuscht sich. Denn auch beim Boogie Rock kann man variieren. Bei "Six Feet under" wird er beispielsweise mit toughem Heavy Rock kombiniert, während "Bring the Hammer down" einen melancholisch-emotionalen Aufbau hat, aber mit einem knackigen, energetischen "Hammer"-Refrain zum Mitgröhlen verpflichtet.
Ein Rock'n'Roll-Feeling mit leichter Punk-Attitude bringen "Gimme the Way" und "Wild Boy" mit sich. Besonders Letzteres hat die Bezeichnung High-Speed-Rock'n'Roll verdient. Wer es etwas gemächlicher mag, wird vom Stoner-artigen "Down and dirty" begeistert sein, das mit kräftigem Groove, dominanter Bassline und einpräsamen Mainriff glänzt. Auch "Rock and Roll Queen" ist verhaltener und mutet wie eine Heirat zwischen emotionalem Guns'N'Roses-Sound und melodischen Krokus-Leads an. Aber egal, welcher Art die Songs letztendlich sind, eins haben sie alle gemein: sie wurden mit richtig starken Höhenpunkten veredelt, die man sofort mitsingen möchte.
Und beim Schlussstück, dem fetten Boogie Groover "Stand your Ground" wird eine ordentliche Portion Southern-Feeling eingewebt, so dass ich am Liebsten mit einem Glas Southern Comfort in der Pranke die Scheibe ausklingen lassen möchte. Wie heißt es in der Werbung so schön: The Grand Old Drink Of The South. Das würde passen!
Fazit: CHERRY RED bringt dem Hörer frische und knackige Rockmusik. Sideburn bekommen für die Mucke sicherlich keinen Innovationspreis, aber sie geben sich abwechslungsreich und beweisen das gesamte Album durch ein kluges Songwriting. Kompositorische Ausfälle kann ich nicht entdecken. Da die technische Seite und der Gesang ebenfalls absolut in Ordnung sind, brauchen sich Sideburn eigentlich selbst vor den mächtigen AC/DC nicht zu verstecken. Ich hoffe, dass die Schweizer mit CHERRY RED einen größeren Bekanntheitsgrad erlangen.
Tipp: Klare Empfehlung für alle, die auf Rockmusik im Stile AC/DCs stehen. |
| |
ROCK IT MAGAZINE November 2008 (GERMANY)
by Tommy Becher
Wertung: 8 von 10 Punkten
 |
| Es ist unglaublich, wie die Zeit an uns vorüber zieht: Vor mir liegt tastsächlich fas fünfte Album der Schweizer SIDEBURN. Die Band macht konsequent da weiter, wo sie zuletzt aufgehört hatte: Der Sound ist wieder sehr nahe an den Glanztaten von AC/DC angelegt - wenn man es nicht besser wüsste, könnte man zum Beispiel bei einem song wie "Six Feet Under" so gar meinen, man hätte einen unveröffentlichten Track der Australier im Player. Auf der andern Seite stehen dann Nummern wie das Titel stück, die man eher mit den melodischen Hard -Rockern von SHAKRA vergleichen kann. Die Produktion ist ebenfalls gut, und somit sollte jeder Fan von AC/DC, KROKUS und SHAKRA hier zumindest mal ein Ohr riskieren und der CD eine faire CHance geben. Die Platte macht richtig Spass. Wer bisher noch gar nichts von dieser Gruppe gehört hat, bekommt auf unserer Hear It ! CD in diesem Heft die Möglichkeit vorab den Song "Hurricane Race" anzutesten. |
| |
www.southern-rock.de(Germany)
Reviewer: Michael Knippschild
Wertung: 9 von 10 Punkten
Hut ab, diese Schweizer trauen sich was! Veröffentlichen ihre neue CD in derselben Woche wie AC/DCs Black Ice wissend, dass man sie daran messen wird - und Überraschung: die Band aus Lausanne behält im direkten Vergleich knapp die Nase vorn!
Der entscheidende Pluspunkt ist letztendlich die knallharte, hammermässige Produktion, die der etwas laschen, transparenteren von Black Ice die Hacken zeigt. Aber auch von der Spielfreude und insbesondere songtechnisch lassen sich die Männer aus dem Land des löchrigen Käse nicht lumpen. Inspiriert von solchen AUSSIE-Grössen wie AC/DC, Rose Tattoo und mit feinen Anklängen an deren junge Landsleute Airbourne und die Dänen D.A.D. liefert die 5-Mann Band ihr bisher bestes Album ab.
Dem flotten Rock'n Roll Einsteiger Gimme The Way folgt mit Hurricane Race gleich eine Hammernummer, die sich sofort in den Gehörgängen festsetzt. Seit D.A.D. und deren Sleeping My Day Away gab es nichts besseres in dieser Richtung: tolle Rhythmusgitarre, ballernde Rhytmustruppe, feines Gitarren-Lick darüber und ein Refrain, der jede Tür aus den Angeln hebt. Als Sahnestück obendrauf ein kurzes, prägnantes Wah-wah Solo, das ist einfach genial!
Six Feet Under, mit lässig aber knackig verschlepptem Groove erinnert an Rose Tattoo oder Accept in voller Fahrt, Cherry Red, der Titelsong an AC/DC zu deren Glanzzeiten - Powerage - Lane, ist der 2. Knaller, der auf den Spuren von D.A.D. daherkommt! Wo hat die Bands gelernt solche - geradezu zum Mitsingen verleitende - Refrains zu schreiben? Ein Extra-Lob gilt an dieser Stelle Lead-Gitarrist Boris (kein Nachname!?), der stilistisch Angus Young zwar nahesteht, ihn aber nie einfach nur kopiert. Rock And Roll Queen gibt erneut Vollgas voraus, Down And Dirty klingt genau so und ist ein schmutziger Swamp-Blues-Rock Stampfer, der auf jeder Alligator Stew oder Laidlaw CD Furore machen würde.
Bring The Hammer Down fährt erneut in der Accept/D.A.D. Fahrspur, Ghost Of 1980 ist ein grossartiger Tribut an Bon Scott, diesem gewidmet (Refrain-Text: "on the highway - he's racin' with the devil...") und muss demzufolge auch wie ein bisher unveröffentlichter AC/DC Song aus der Highway To Hell Zeit klingen!
Danach gibt es mit Lipstick Lady noch eine kleine Überraschung, einen mit viel ZZ Top-Flair (Degüello-Phase!?) daherkommenden Boogie-Stampfer mit nettem Slidegitarren-Solo und die Partynummer Wild Boy auf der die Band noch einmal voll die Sau rauslässt. Das abschliessende Stand Your Ground bluest und groovt über einem monotonen Swamp-Riff, und lässt nicht von ungefähr an indianische Stammesgesänge denken, die von düsteren Slideklängen begleitet werden!
Fazit: alles gewagt - alles (incl. des direkten Vergleichs mit Black Ice) gewonnen. Der Hard-Rock Fraktion, die Alternativen zu den "alten Helden" sucht, ist diese CD hiermit wärmstens ans Herz gelegt. |
Rockhard Magazine (Germany)
by Götz Kühnemund
Wertung: 7.5 von 10 Punkten

Schon ihr fünftes Album veröffentlichen die Schweizer SIDEBURN mit „Cherry Red“ - und einmal mehr überzeugen sie mit stark AC/DC-lastigem Power-Rock, der frisch, originell und unverbraucht klingt. SIDEBURN schreiben nicht nur zündende Riffs, sondern gute Songs, die gesanglich hier und da auch mal an Ratt oder Rhino Bucket erinnern. Trotz der sehr straighten, schnörkellosen Arrangements enthält „Cherry Red“ auch eine gehörige Portion Melodie, die SIDEBURN von anderen AC/DC- und Krokus-Jüngern abhebt.
|
www.home-of-rock.de (Germany)
by Fred Schmidtlein
Los Wochos im Hard Rock? "Black Ice" verkauft in der ersten Woche nach Veröffentlichung alleine in Deutschland 170.000 Exemplare, OHRENFEINDT legen einen Gig für die Ewigkeit hin, KROKUS melden eine Reunion in einer - welcher auch immer - Originalbesetzung, auf jeden Fall mit von Arb, von Rohr, Freddy Steady und Marc Storace an, Newcomer wie VOODOO SIX oder SNEW mischen mindestens den Untergrund auf, das ist in der Tat bemerkenswert. Und nun kommen SIDEBURN aus Lausanne - über die unser anwaltlicher Kollege Schimpff vor zwei Jahren schrieb, dass sie "optisch teilweise den Zenit schon deutlich überschritten" hätten - mit einer neuen Scheibe, die auch noch vom Alt-KROKUS Juerg Naegeli produziert wurde. The hard rock empire strikes back.
SIDEBURN gibt es seit Unzeiten, erst als GENOCIDE (sicherlich völlig unbeleckt von JUDAS PRIEST…), ab 1997 mit dem jetzigen Namen, die Besetzungen haben öfter mal gewechselt, die Stile in der Vergangenheit offenbar auch, inzwischen ist eine gute Dekade im Hauruck-Stil (O-Ton Schimpff) vergangen und "Cherry Red" hauruckt nach ein paar Anlaufschwierigkeiten prächtig ins Bein, auch wenn der direkte Vergleich mit den ganz großen Größen sicherlich vermessen wäre.
Warum? Weil bisweilen der allerletzte Punch fehlt, weil Roland Pierrehumbert weder Bon Scott noch Angry Anderson ist, weil ein paar Songs zu leichtgewichtig für den finalen Knockout sind, aber, und das ist jetzt wichtig, "Cherry Red" hat aus dem Stand einen Platz in den ganz und gar nicht übel besetzten Alltime-Top-10 der Schweiz ergattert, was automatisch ein ähnlich hohes Ranking in D-Land bedeutet, denn in der Disziplin "International Hard Rock & Boogie inspired by AC/DC & Sons" waren die Schweizer schon immer ganz weit vorne. Es gab TOAD, Vic Vergat, der eigentlich Vittorio Vergeat heißt, die STEVE WITHNEY BAND, natürlich KROKUS und die frühen GOTTHARD, KILLER, KAKTUS, nicht zu vergessen all die jungen Bands wie beispielsweise BACKWASH und die nicht mehr ganz jungen aber agilen Kapellen wie THE FORCE und und und.
Naturgemäß gibt es diverse inzestuöse Verquickungen innerhalb der Szene und es ist beileibe nicht leicht sich in so einem kleinen und grundsätzlich konservativen Land als Hardcore-Rocker zu etablieren, aber die Hartnäckigkeit mancher Protagonisten ist bewundernswert. Deswegen bekommen SIDEBURN schon per se einen Bonus gutgeschrieben, auch wenn Sänger Roland einen fürchterlichen Fauxpas begangen hat: Levis-Jeansjacken schneidet man schon mindestens 25 Jahre nicht mehr die Ärmel ab!
Auch wenn wir gesteigerten Wert auf ein gepflegtes Äußeres legen, bewerten wir ausschließlich die Musik auf "Cherry Red".
So abgegriffen wie der Albumname sind auch die Songtitel: Rock And Roll Queen, Down And Dirty, Bring The Hammer Down, Wild Boy, alles schon gelesen und, welch Überraschung, auch schon gehört, aber, das ist jetzt wieder wichtig, wir sehen alle paar Wochen die Wiederholungen von James Bond im Fernsehen und finden "Goldfinger", "Octopussy" und all die schönen Frauen (ganz vorne: Halle Berry) immer wieder vergnüglich. Also dürfen wir auch olle Klischeemusik toll finden.
Es fängt mit einem schönen Rhythmusgitarrengemüsegemetzel in Gimme The Way an. Jenes lässt der Leadgitarre Platz für ein fein geschnittenes Solo aus der Angus-Hochrippe (eine tolle Rinderrasse), worüber der Gesang den Parmesan raspelt und Hunger auf mehr macht. Das ist Rock & Roll.
Ein paar Songs außer Acht gelassen (nicht weil schlecht, sondern weil im gehabten Stil), fällt als nächstes Lane auf, das im mittleren Tempo eine wirklich schöne Ohrwurmmelodie und ein klasse Gitarrensolo zu bieten hat. Fast jede Hardrockband probiert so etwas irgendwann aus, bei den wenigsten klappt es. Ebenso schwierig sind nervöse Songs wie Rock And Roll Queen, bei denen der Hörer allzu oft in den Wahnsinn getrieben wird. Die Australier THE ANGELS konnten derlei in ihren besten Momenten, doch auch SIDEBURN sterben nicht den Hyperaktivitätstod (verblüffend übrigens, welche Spuren die ANGELS hinterlassen haben, denn selbst in ihrer Hochzeit kamen sie hierzulande nicht aus dem Knick). Dafür ist der Text wohl eher für Lernschwache gedacht. Aber egal, es rockt. Es funktioniert auch bluesiger, sogar mit Harmonica, theoretisch sogar richtig tiefgehend, Down And Dirty nämlich, praktisch kommt sleaziger Slide-Sound dabei heraus, also auch kein Grund zum meckern.
Ghost Of 1980 ist die Verbeugung vor Bon Scott, textlich angemessen morbide, gesanglich natürlich weit von Bon entfernt, trotzdem angenehm und mit der üblichen satten Rhythmusgitarre plus anständigem Solo verziert.
Boogie dann mit dem fröhlichen Lipstick Lady, selbstverständlich wieder kein lyrisches Highlight, aber die Jungs sind ja nur "looking for a good time one night stand", da muss das Mädel nicht Schach spielen können. Wiederum eine gelungene Slide, die fast an ROSE TATTOOs verstorbenen Pete Wells heranreicht. Überhaupt kommt die CD in der zweiten Hälfte noch besser in Schwung, der Band geht mitnichten wie so vielen anderen die Luft aus, es wird von Anfang bis Ende gerockt und das auch noch qualitativ hochwertig. Nur die letzte Nummer fällt aus dem Rahmen, Stand Your Ground klingt zwar durchaus auch australisch, aber eher nach den Frühsiebzigern, als Bands wie BLACKFEATHER, CARSON oder BUSTER BROWN (mit Angry Anderson) spätpsychedelischen Blues- und Hard Rock durch die Wüste dröhnten.
Gute Band, gute Platte, guter Sound, that's all we wanna hear. SIDEBURN sind über die Jahre zu echten Beißern geworden, also wird "Cherry Red" auch nicht das letzte Lebenszeichen bleiben. Mit ein bisschen Glück wird es diesmal auch zu mehr als Anerkennung reichen, denn, siehe oben, es sind grade die Hard Rock Los Wochos im Gange. |
| |
www.rockingboy.de(Germany)
Reviewer: Stefen
Wertung: 7.5 von 10 Punkten
SIDEBURN machen whiskeygetränkten Rock irgendwo zwischen KROKUS und AC/DC (Bon Scott Ära). Kein Wunder, kommt die Band ja auch aus der Schweiz. Hier wird einmal mehr die Vorliebe der Eidgenossen für diese Art von Musik ausgelebt. Allerdings kommen SIDEBURN aus dem französischen Teil der Schweiz. Früher war man als GENOCIDE unterwegs. Immerhin kann die Band auf 8 Tonträger in 19 Jahren zurückblicken. Höchste Zeit, nach 4 Jahren mal wieder zu den Instrumenten zu greifen und den Nachfolger zu „Gasoline“ (die 2006er Best Of „Archives“ nicht mitgerechnet) einzuspielen. „Cherry Red“ nennt sich der neue Rundling, und eigentlich gibt es (Gott sei Dank) keine gröberen Veränderungen bei SIDEBURN zu erkennen. Die Songs rocken erdig und gradlinig wie eh und je. Ein Dutzend neuer Songs buhlt um die Gunst des Hörers. Außerdem befindet sich noch ein Video zum Opener „Gimme The Way“ mit auf der Platte. Wer ein paar Anspieltipps haben will, dem möchte ich „Gimme The Way“, „Six Feet Under“, den Titeltrack „Cherry Red“ oder „Down And Dirty“ ans Herz legen. Für mich ist aber allem voran die coole Hommage an eine der größten aber leider schon verstorbenen Persönlichkeiten „Ghost Of 1980 To Bon Scott“ ein Highlight („On The Highway He´s Racing With The Devil“). Absolut coole Nummer. Auch der Sound ist für eine sagen wir mal Eigenproduktion super, aber die Jungs haben ja schon langjährige Erfahrung gesammelt und hier können sie richtig punkten. Vertrieben wird „Cherry Red“ übrigens vom Hangloose Records Mailorder, natürlich könnt ihr die CD auch im Internet direkt bei der Band bestellen. Hoffen wir, dass SIDEBURN auch in Deutschland ein wenig mehr Aufmerksamkeit erfährt, verdient hätten es die Jungs auf alle Fälle. |
| |
www.bluevisions.ch (Switzerland)
Wertung: 7.5 von 10 Punkten
Sideburn - CD-Review
Wie angesagt hier unsere Review zum neuen Album "Cherry Red" der welschen Rockgruppe Sideburn. Schon das Booklet sieht gut aus..... und erst der Sound.... Ein klasse Rockalbum, das beste von Sideburn überhaupt. Es groovt, es fetzt, es geht ab wie die Post. Ausserdem sind die Songs 7, 9, 10, 12 echt cool mit einem Touch von Blues behaftet, edler Sound finden wir. Hört euch das Album unbedingt an, ihr werdet's nicht bereuen. Mehr gibt's nicht zu erzählen, als dass die Arbeit der Jungs hervorragend ist. Ihr könnt das Album bei www.CeDe.ch bestellen. |
| |
www.hardrock80.com (France)
Reviewer: Angus
Note: 85 - 100
SIDEBURN est de retour pour notre plus grand plaisir, mais est-ce que ce nouvel album sera à la hauteur de leurs talents ? L'arrivée de Boris au sein du groupe en tant que guitariste sera t-elle bénéfique ?
Le bal s'ouvre avec Gimme The Way, et là l'excellente production de cet album vous met déjà au pied du mur. Le son est excellent, les riffs vous percutent déjà en pleine face. D'entrée nos amis Suisses se lâchent dans un rock endiablé avec un refrain joué à 100 à l'heure. Hurricane Race est du même accabit, c'est carré, c'est propre et pas de temps mort. Le refrain, repris en choeur, est lui aussi facile à retenir et nous pousse à le hurler à tue-tête. Là les gars on sent déjà du très bon boulot et je me dit, quel progression par rapport au précédent opus Gasoline!
Six Feet Under aux riffs très aissidicien vous fera à coup sûr taper des pieds, morceaux architecturé autour d'un faux rythme et magnifié par un super refrain une fois de plus très puissant !
Cherry Red suit… et que dire au risque de me répéter ? c'est du tout bon, couplets et refrains dans la lignée des précédents morceaux, vous chanterez à coup sûr celui-ci.
Lane est un morceau légérement plus calme, du moins au début, pas pour autant mou, un mi-tempo jusqu'au solo de Boris qui, une fois de plus, est top, après ca se termine plus rapidement.
Rock'n roll Queen relance la machine à 200 à l'heure, du rock qu'on on aime, des riffs saignants à souhait, impossible de rester de marbre, ca balance sec les gars !
Down'n dirty commence d'une note très blues, suivi de l'entrée en matière de mister harmonica. Le groupe explore toute l'essence du rock, c'est bon, c'est génial, c'est… SIDEBURN. Bien sûr fidèle à eux meme, ils nous chantent un refrain qui vous collera à la peau.
Bring The Hammer Down moitié mi-tempo, moitié ballade il est ennivrant à travers son refrain.
Arrive Ghost of 1980 to Bon Scott et là pas besoin de préciser a qui on fait référence… Ce morceau est parti d'une idée de Michel (le bassiste) et voici comment :
En voyageant à Londres pour les 25 ans de sa mort (de Bon SCOTT of course…), Michel en avait esquissé les paroles. Il s'était d'ailleurs rendu au Red Cow, ou AC/DC jouait beaucoup à leurs débuts, pour y découvrir…. un restaurant Thailandais.
Les gérants ne comprenais pas ce qu'il venais faire ici…, c'est qui ce Bon SCOTT ?? Il est mort quand et pourquoi ?? je pense que Bon de là haut doit être fier de ce morceau !
Lipstick Lady ne déroge pas à la tradition, riffs puissants, morceau bien dans le rythme d'un rock Australien comme on aime, doit-je une nouvelle fois dire et redire combien le refrain est… facile a retenir et bien sûr vous poussera à le chanter, en tout cas j'adore le dernier tiers de ce morceau dont la façon le groupe reprend les paroles, tout en chœur, excellent ! Wild Boy, déboule, c'est du pur rock à la ROSE TATTOO, que dis-je ?!!!! A la SIDEBURN !!!! Messieurs c'est le TGV qui passe, riffs, refrains, couplets ca va vite, la grosse caisse de Lionel chauffe, surchauffe même ! Le refrain court percutant est excellent !
Nous voici arrivé au dernier morceau… à la touche finale de ce superbe album.
Stand Your Ground morceau aussi surprenant que… génial ! Imaginez vous dans le désert, il fait nuit, accompagné d'une tribut indienne dansant autour d'un feu, implorant les dieux. La grosse caisse de Lionel rythme et casse le silence de cette nuit, la voix chaude et rauque de Roland fredonne, la sueur vous coule le long des joues, il fait lourd, la peau est moite. Les guitares se font légèrement entendres. L'ambiance et le rythme ennivrant de la grosse caisse continuent inlassablement, ils vous martèlent, vous donne des frissons, tout cela accompagné par les chœurs du groupe (accompagnés par le groupe Australien MAEDER) qui répètent ce refrain entêtant. Au milieu du morceau tel un éclair perforant le ciel, l'harmonica de Roland avec les riffs très blues de Boris vous pénètrent dans les moindres coins de vos entrailles… L'album ce finit en toute beauté !
A travers un rock australien mélangeant les styles de AC/DC et ROSE TATTOO, Cherry Red est sans aucun doute le meilleur album de SIDEBURN. La production est excellente, les compositions hyper carrées, les riffs de Boris coulent à flots, la rythmique de Fred et la basse de Michel ne vous laissent aucun répit. Lionel est le chef d'orchestre qui dicte sa loi a travers le tempo de sa grosse caisse, Roland possède LA voix pour ce genre de rock, il est sans faille, il est au sommet de son art. L'apport de fraicheur et le style de Boris sont indéniables.
L'une des forces de ce Cherry Red sont les refrains fédérateurs, hyper simples et mélodiques, en live ca fera mal tandis que chez vous ils vous resteront longtemps dans la tête.
Apres avoir ouvert pour DEF LEPPARD, KROKUS, KISS... SIDEBURN mérite la consécration... ouvrir pour AC/DC !!!! |
| |
www.rocktime.tk (France)
Reviewer: Fracnk Leber
SIDEBURN est toujours là, oui c'est un nouvel album de nos musiciens suisses qui déboule 4 ans après "Gasoline", empreint déjà de cette maturité musicale acquise au fil des ans. Car SIDEBURN en est à son 4ème album (sans compter le best of) et là les amis, attendez-vous à une grande claque !
Car "Cherry Red" est sans conteste un modèle du genre, sérieusement, une petite bombe qui va vous éclater les oreilles, avec ce don toujours prononcé pour les mélodies, les magnifiques accords de guitare, d'une simplicité remarquable, mais d'une efficacité redoutable. Il n'est absolument pas aisé d'écrire des compositions si faciles à retenir, qui vous rentrent dans la tête si rapidement, pour ne plus en sortir, c'est vraiment tout un art et SIDEBURN y arrive d'une façon incroyable. Ce disque est une vraie perle de hard rock musclé, et loin de renier leurs influences (AC/DC et Rose Tattoo, principalement), ils en rajoutent une couche personnelle, faites d'élans mélodiques incontestables, de riffs ravageurs, de puissance instrumentale incomparable et pour couronner le tout cette voix, rocailleuse à souhait et chaude, celle de Roland Pierrehumbert, remarquable du début à la fin, que ce soit sur des titres percutants et énergiques que sur des mid-tempos. A cet égard l'entame de l'album avec "Gimme the way" et "Hurricane Race" est magnifique et tellement enthousiasmante. Ces 2 titres vous propulsent déjà dans l'univers de SIDEBURN, fait de force, de rage, de sueur et avec un son de guitare proprement hallucinant, ce sens de la mélodie qui fait que l'on est sous le charme dès le début de cette monstrueuse galette. Car il est clair que ce groupe a de la précision dans ces textes et dans ces joutes instrumentales : "Cherry Red" est un titre percutant, aux rythmes d'enfer, "Rock'n' roll queen" est un hymne qui devrait exploser sur scène, "Bring your hammer down" au démarrage lent et qui éclate ensuite par la clarté de ces guitares et de sa puissance mélodique, un must ! Et puis il y a aussi les autres titres, régénérateurs, qui vous feront bouger et ressentir la plus belle des émotions, celle de la joie, du bonheur et de la grandeur musicale réunis. Oui SIDEBURN est un groupe qui vous joue du vrai hard rock, pur, puissant, mélodique, classique certes mais terriblement efficace, pointu et avec cette fougue réelle présente du début à la fin.
L'arrivée du nouveau guitariste Boris a donné plus de hargne et d'impact à leur musique et saluons bien sûr aussi Michel Demierre à la basse, Fred Gudit à la rythmique, Lionel Blanc aux fûts, tous contribuent à cette rage de vaincre et à cette énergie si finement contenue et distillée avec un talent indéniable !
Merci les gars pour ce disque fantastique et source déjà de tant de joies !!! |
http://www.crossrocks.com (France)
Reviewer: metalden
Rating: 90 / 100
Voici donc le quatrième album de la part de nos voisins Suisses, quatre années après Gasoline. Ce dernier ne vous rappelle rien ? Ni même les précédents ? Et bien essayez d'imaginer un croisement musical cent pour cent Australien, mélange d'AC/DC et de ROSE TATTOO, mâtiné d'ANGEL CITY, avec un chanteur que l'on pourrait confondre avec le chanteur de NAZARETH, et vous aurez une idée assez exacte de la musique proposée. Encore la énième resucée d'AC/DC pourrez-vous alors me rétorquer, quel est la plus value apportée par ce groupe ? Il est vrai que les déclinaisons "Angussiennes" ne s'avèrent pas toutes passionnantes, dans celles qui ont récemment marqué, je citerais volontiers AIRBOURNE ou encore BONESHAKER, pour un apport fraîcheur principalement axé sur une énergie dévastatrice. Les Suisses se sont situés sur un autre registre, moins violent, avec une approche plus Angel City, un son en quelque sorte plus velouté, tout en conservant l'apparente simplicité des riffs, et des refrains tous mémorisables assez vite, et ayant cette capacité à vous pousser à faire partie des chœurs. Mais leur talent ne s'arrête pas là, ce quatrième album marque manifestement une maturité qui se traduit par une formidable diversification dans les compositions, en jouant astucieusement sur les trois références citées en introduction, Wild Boy et ses lignes de slide guitare vous fera songer irrémédiablement à Rose Tattoo, le fantôme de Bon Scott plane bien évidemment derrière un vibrant hommage dansGhost Of 1980 (To Bon Scott), l'esprit Angel City imprégnant Lane. Les guitares de Stand Your Ground lorgnent elles du côté rock sudiste, le refrain de Lipstick Lady prend des colorations pop très festives sur à nouveau un fond de slide guitare, Down And Dirty et son harmonica nous la jouent blues, les tempos sont aussi mis à contribution, plutôt rapides en ouverture, avec Gimme The Way et Hurricane Race, ou orientés sur le mid dans Six Feet Under à la manière d'un AC/DC, sauf que ce dernier en a un peu trop usé sur son dernier opus. Et pour pousser la comparaison jusqu'au bout, je conclurai là-dessus, si les dinosaures ont opéré un beau retour en 2008, force est de constater que la fraîcheur et l'innovation des jeunes loups comme les Boneshaker ou ici les Sideburn surclassent quelque peu les maîtres du genre, la relève est désormais assurée !
Highlights : Wild Boy, Ghost Of 1980 (To Bon Scott), Gimme The Way, Cherry Red, Six Feet Under, Lipstick Lady, Down And Dirty
|
http://ontheroadmagazine.blogspot.com/ (Brasil)
Reviewer: Anderson
Rating: 8 / 10
A banda Sideburn da Suiça acaba de lançar o seu mais novo álbum, e novamente eles podem ser considerados a esperança neste século 21 para o rock n' roll.
Talvez isso tenha uma boa explicação, o som deles é muito influênciado por bandas como AC/DC, Rose Tatoo e Krokus, especialmente a primeira, ou você acha que eles tem uma música com o nome "Ghost of 1980 to Bon Scott" porque é apenas um nome interessante?
Não, a banda é muito influênciada por AC/DC da época do Bon Scott, além das outras citadas. Sim, você dirá que já ouviu muitas bandas com essas influências, é verdade, eles não apresentam nada de novo, é aquele tipico "rock de pub", e sabe de uma coisa? Por mais que apareçam bandas com esse tipo de proposta, é muito bom ouvir uma banda que mantém o rock n' roll vivo, sem se importarem com modas ou soarem musicalmente "diferentes".
A primeira música "Gimme the Way" já mostra tudo que foi falado antes, é o primeiro single do álbum, e é acompanhada por um video clipe presente no cd, o famoso "Enhanced cd". Muito boa essa música.
Se o seu negócio é rock n' roll puro, não deixe de ouvir a já citada "Ghost of 1980 to Bon Scott" em homenagem ao falecido cantor. Há também outros destaques no cd, na verdade como é um álbum que segue uma linha única de composição, não há muita variação(como era de se esperar) então se você curte a proposta não terá do que reclamar. Ouça também "Down and Dirty", "Wild Boy", ambas muito boas, mas você pode ouvir o álbum todo, que você não irá se decepcionar, fãs de rock n' roll devem conhecer a banda Sideburn, com certeza será uma nostalgia para vocês. |
METALGLORY
Bereits Anfang der Neunziger wurde die Band Genocide in der Schweiz gegründet, musste sich dann aber umbenennen in Sideburn. Und dass aus der Schweiz mehr kommt als Schokolade, wissen wir nicht erst seit Krokus. Erstaunlichweise haben aber nahezu alle Bands dieses Genres eine gehörige Portion AC/DC verinnerlicht, denn die Anleihen an die australischen Heroen sind allgegenwärtig. So auch bei den Eidgenossen, die mit „Cherry Red“ bereits ihr fünftes Album unter dem Bandnamen Sideburn vorlegen. Auch diesmal haben sie sich nicht entfernt vom einstmals eingeschlagenen Weg und zelebrieren ihren Rock’n’Roll fast schon beängstigend nahe an den Altrockern von Down Under. Das Album startet mit dem gnadenlos treibenden „Gimme The Way“, dass auch noch als Video Clip enthalten ist und gibt die Marschrichtung vor. Wäre da nicht eine neue AC/DC auf den Markt gekommen, so hätte man durchaus annehmen können, dass es mit „Cherry Red“ einen neuen Output der Australier mit neuem Sänger gibt. Das Songmaterial ist fantastisch, die Produktion drückt das Album nach vorne, Fan was willst du mehr. Wer diese Band bisher noch nicht kennt, sollte sich schnellstmöglich das Album zulegen und sich auch einmal mit der Vergangenheit der Band beschäftigen.
Fazit: Rock’n’Roll wie er sein muss: Dreckig, laut und schnell.
8.0 Punkte von Christoph (am 14.04.2009)
www.metal-integral.com (France)
Reviewer: RemiFM
Note: 17 / 20
Vous aimez ROSE TATTOO et AC/DC ? AIRBOURNE vous a botté les fesses ?
Vous redemandez une tournée ? Ne cherchez pas plus loin !
Ce groupe suisse va vous apprendre les bonnes manières !
SIDEBURN nous propose un 4ème album chaud comme la braise et rock'n roll à souhait !
Cherry Red contient 12 brûlots pour taper du pied, secouer les cervicales et chanter à tue-tête des refrains hyper mémorisables !
Bref, une petite bombe bricolée par Roland PIERREHUMBERT, chanteur à la voix rocailleuse, Boris et Fed GUDIT aux guitares froides comme l'acier et tranchantes comme une hache, Michel DEMIERRE et Lionel BLANC pour un basse / batterie so rock'n roll !
C'est l'éclate et quelques passages d'harmonica viennent me conforter dans l'idée que l'on tient là un album majeur de cette année 2008 !
Les Harleys, le whisky, le cuir, les tatouages et les pépés ne sont malheureusement pas livrés avec l'ouvrage !
What else ?
www.strikemet.com (Brasil)
Reviewer: Fred Mika
Note: 8 / 10
Rock n´roll viceral, no melhor estilo AC/DC da época de Bon Scott. Aliás a Suíça já demonstrou que é pródiga em oferecer ao mundo bandas nesse estilo de hard rock cru e direto, com bases retas, secas e vocais pra lá de animados. Nessa linha tivemos anteriormente os conterrâneos do Krokus e depois o Gotthard (embora esse último seja um pouco mais elaborado) e agora a coisa pega fogo com o Sideburn. O álbum já abre com alta voltagem, as duas primeiras, “Gimme The Way” e “Hurricane Race”, são rocks de estrada, de festa, de bebedeira. Impossível ficar parado.
Na seqüência vem “Six Feet Under”, ou seis palmos abaixo que quer dizer morto e enterrado, uma faixa mais cadenciada na linha de “It´s A Long Way To The Top If You Wanna Rock N´Roll”, e não por acaso o timbre do vocalista Roland Pierrehumbert é um cruzamento perfeito entre o falecido Bon Scott (AC/DC) com Marc Storace (Krokus).
Os solos são interessantes, oferecem um feeling na dose certa com forte raiz bluesística, bem na linha de Angus Young, por isso crédito para o guitarrista solo Boris.
A faixa seguinte é algo como uma locomotiva desgovernada, “Cherry Red”, um rock n´roll empolgante, cheio de energia, rápido, pancada do começo ao fim.
O pessoal da banda já são músicos experientes onde todos, acima dos quarenta anos, estão conscientes de suas qualidades musicais; não apresentam virtuoses, mas fazem um som direto, divertido, botando pra quebrar e, outra composição que vem mais e mais ratificar é a próxima, “Lane”, sempre direto e sabendo honrar muito suas influências musicais (observem a interpretação dramática do vocalista nessa faixa).
“Rock N´Roll Queen” é outra faixa digamos, explosiva, rápida e com riffs viscerais e refrões fáceis e diretos, batera e baixo (respectivamente Lionel Blanc e Michel Demierre) retos oferecendo a sessão rítmica ideal para esse tipo de som.
Interessante o jogo de palavras e rimas no refrão desta musica.
“Down And Dirty” é um pouco diferente, um hard rock arrastado com pequenos solos de gaita entre as bases e como sempre contando com uma produção impecável. “Bring The Hammer Down” já cai um pouco para um hard rock mais americanizado com as harmonias das guitarras mais elaboradas e com refrões bem interessantes. Essa é uma das mais apropriadas a figurar nas FMs mundo afora.
O titulo da próxima já diz tudo, “Ghost Of 1980 To Bon Scott”, presta uma homenagem descarada à um dos ídolos e um dos principais influenciadores da banda. Para efeito de comparação para o ouvinte se situar, essa faixa é bem na linha de ”Livewire” do álbum High Voltage.
“Lipstick Lady” continua a seqüência de rock estradeiro e para ser executado sempre em alto volume no melhor estilo plug and play.
“Wild Boy”, um boogie animadíssimo, alguém ai se lembra de “Baby, Please Don´t Go” do álbum Jailbreak, uma cover adaptada que o AC/DC fez da composição de Joe Williams? É bem por ai.
E fechando tudo uma faixa bem blues n´roll, “Stand Your Ground”, com um clima de quem já bebeu todas e mais algumas, transporta o ouvinte aos pubs enfumaçados onde wiskey, cigarros, gaita, farras e rock n´roll básico são ingredientes básicos.
Como disse, é uma banda pra diversão e não reflexão. Som para ser curtido em volume máximo, rock n´roll visceral do puro, transbordando energia, hiperativo e com uma excelente produção. Sinceramente, não fica atrás do conterrâneo do Krokus e nem ainda dos famosos australianos que até hoje são os reis desse tipo de rock n´roll. Duvida? Escute o Sideburn e tire suas próprias conclusões
www.rawandwild.com (Italy)
Reviewer: g.f.cassatella
Note: 7 / 10
Rocker si nasce, non lo si diventa. E quando vedo ragazzini iper-truccati o con le facce incazzate che si atteggiano a duri mi vien da pensare. Poi fortunatamente c’è gente come gli Svizzeri Sideburn che il rock ce l’hanno nel sangue e lo percepisci immediatamente che nel loro caso non è solo una questione d’immagine. Sorti nel 1989, hanno alle spalle ben sette album (più una raccolta) e una serie interminabile di concerti in compagnia di Accept, Slade, Thin Lizzy e altri big della scena europea. Dopo una breve pausa sono tornati sulle scene nel 1997. Nonostante questo curriculum invidiabile i cinque posseggono ancora la voglia di rockeggiare e lo fanno autoproducendo (parliamo di gente che è passata per il colosso BMG Records) un album di tutto rispetto in bilico tra AC\\DC e primi Aerosmith. Le song sono puro e marcio rock and roll dalle tinte ora heavy, ora blues, ora southern. Nulla di complicato o di ipertecnico, anzi il gruppo fa tutto con semplicità e divertimento: ascoltatevi “Gimme the Way”, “Six Feet Under”, “Cherry Red”, Bring the Hammer Down” e “Ghost of 1980 (to Bon Scott)” per capire cosa intendo. Inoltre, “Gimme the Way”, in coda all’album, è presentata in versione video. Un disco per tutti coloro i quali la sostanza conta più della forma.
www.hardrock.com.pl (Poland)
Reviewer: Vandervelde
Sideburn to kolejny z coraz większej rzeszy goniących za cieniem AC/DC zespołów. Jest to już 4ty album Szwajcarów, zatem przyjrzyjmy jak im ten pościg wychodzi.
Na początek można zauważyć, że głos wokalisty Pierrehumberta jest bardzo podobny do frontmana Nazareth. To plus pewna domieszka rodem ze sleazowych płyt, czy nawet kolegi z Shakry i mamy głos tego jegomościa. Muzyka to oczywiście znane na pamięć przez wszystkich AC/DCowe patenty, odgrywane na nowo i na szczęście naznaczane szwajcarską ekspresją. Efektem jest naprawdę dobry album, z kilkoma wyróżniającymi się utworami. Przede wszystkim tytułowy Cherry Redmocno wpada w ucho chwytliwym refrenem, choć naturalnie oryginalnością nie grzeszy, co można od razu usłyszeć w bardzo AC/DCowych zwrotkach. Podobnie cała płyta nie grzeszy oryginalnością, ale to na pewno nie było celem powstania tej płyty. Występujący po nim Lane mocno mi przypomina innych Australijczyków, a mianowicie nieco dziś zapomnianych Rose Tatoo. To, że AC/DC jest mottem całego krążka udowadnia Ghost Of 1980 (to Bon Scott) zadedykowany Bonowi Scottowi, gdzie jest wykrzykiwany refren On The Highway Is Racing With The Devil odnoszący się właśnie do zmarłej legendy rocka. Nie jest to tak przebojowa muzyka jak ta autorstwa młodych kapel jak Airbourne, czy Bullet. Szwajcarzy bardziej celują w brzmienie AC/DC z początku lat 80tych.
Bardzo przyzwoita płyta, ale powtórze jeszcze raz - trzeba lubić styl AC/DC i nie mieć fioła na punkcie oryginalności. Wtedy można mieć sporo przyjemności z Sideburn.
www.rockway.gr (Greece)
Reviewer: Δημήτρης Καρβούνης
Οι Sideburn είναι ένα συγκρότημα από την Ελβετία, το οποίο έχει πάνω από είκοσι χρόνια στην πλάτη του (το σημερινό τους όνομα το υιοθέτησαν το 1997, πριν λεγόντουσαν Genocide) και η πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους είναι αυτό το CD με τίτλο “Cherry Red”.
Αν και η μουσική τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα μίγμα AC/DC με έναν πιο μελωδικό UdoDirkschneider (Accept) στα φωνητικά, πιστεύω ότι κάτι τέτοιο τους αδικεί, καθώς οι Sideburn έχουν τη δική τους προσωπικότητα.
Κομμάτια όπως τα "Gimme The Way", "Cherry Red", "Ghost Of 1980" (αφιερωμένο στον Bon Scott) καθώς και το “Bring Τhe Hammer Down” (προσωπική αδυναμία) δε θα αφήσουν κανέναν οπαδό που αρέσκεται σε πιασάρικα boogie / melodic hard rock ακούσματα ασυγκίνητο.
Το CD περιέχει επίσης το video clip του κομματιού που ανοίγει το δίσκο "Gimme The Way".
Είμαι σίγουρος ότι οι οπαδοί του είδους με το που θα ακούσουν αυτό το δίσκο θα θελήσουν να ακούσουν και τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους.
www.heavymetal.dk (Danemark)
Reviewer: Tue Larrson
Note: 70 / 100
Umiddelbart fik det noget skinnende cover mig til at tænke at der her nok var tale om prog rock, men det viste sig ikke at være tilfældet.
Sideburn fra Schweiz spiller godtnok rock, men det er alt andet end progressivt. Tværtimod er der tale om en god omgang rock'n roll.
Lyden er tilpads beskidt og sangene er generelt fængende. Helt klare inspirationskilder er her australske bands som Airbourne og AC/DC, men tanken falder også en smule i retning af ZZ Top, da der i Sideburns musik er et lækkert blueset element.
Cherry Red er meget som man kan forvente af en rock'n roll plade, hvilket gør den til en lækker og let fordøjelig omgang. På den anden side betyder dette også at der intet tilnærmelsesvist overraskende er at finde på dette album. Selvom intet nyt i dette tilfælde er godt nyt, er det stadig intet nyt, og der er en god chance for at de fleste der er til denne slags musik allerede har adskillige plader stående på hylden, der lyder en del som hvad Sideburn har at byde på.
|
|
|
|