Sideburn - Pure Rock from Switzerland !
2008 Cherry red
2005 Archives
2004 Gasoline
2002 Crocodile
1998 Get that Way
1997 Sell your Soul
1994 Stranded
1992 Showtime
1990 Roots in Rock
! Buy CD on line !
2011 Jail

 


  EUROPE/JAPAN: AVAILABLE

USA/CANADA: Release date 1st of April 2011


 Recorded at Alien Crossing, Side Studio, Noisy Records & Pat's Studio
Produced by Sideburn & Beau Hill
Mixed & Mastered by
Beau Hill 

Label: Metal Heaven
Cat. #:
MHV 00088


1. Live to rock
2. Devil and Angel
3. One night stand
4. Rock'n'Roller
5. Lazy Daisy
6. Jail
7. Chase the rainbow
8. Long beard and boogie
9. The red knight
10. Good Boy
11. Kiss of death
12. Creedence vibe

REVIEWS


BURRN Magazine (Japan)
Issue November 2011
Rating: 80 / 100






BLIZZ OF ROCK (Norway)
September 2011 by Ove


So, are you done listening to the "Cherry red" album? No? I thought so and here comes the funny part. You will never get tired of SIDEBURN. This new album get you in the rocking mood from the very first second. "Live to Rock" is another fantastic song from this amazing band from Switzerland. It took em almost three years to put this album together. So Play it LOUD. Maybe my fav song at this album is "Lazy Daisy" no band in the world know this rock better than Sideburn! Yes, I do write a lot of positive things about this band. But why should I not, they are brilliant musicians!! Album is called JAIL and that is how you will feel after feeding your CD PLAYER with this food. ARRESTED for being a SILLY SIDEBURN FAN!!! Look how silly I am, just after listening to it ONCE!!

METALTEAMUK (UK)
April 2011 by Paul Maddison

This is a Swiss band formed out of the ashes, or rather have their roots related to the band Genocide that released music from ’86 to ’97. Following in the footpaths of fellow Swiss rockers Krokus, the style, attitude and delivery is very much a Krokus affair. The knack of entertaining the listener with the swagger of the opening tune ‘Live to Rock’ makes you smile from ear to ear, then you go for the throat with ‘Devil and Angel’. You will really think this is AC/DC, Bullet or Kix, if you don’t know some of the other also-rans in this business, but for all its comparisons, there is something of an authentic feel to this album. Blues laden solo’s, simple chord progressions, constant thumping bass line, you really have no excuses not to sit still during the playback of this album. Produced by highly acclaimed producer Beau Hill (I am not giving a history lesson but you should know who he is!) video game enthusiasts may already know songs from their previous album ‘Cherry Red’ from many hours of gaming, or from Keifer Sutherland’s ‘24’ TV Series. ‘Jail’ is an album that deserves a little more than a mere single track on an I-Pod, this is an album. ‘Rock ‘N Roller’ gets close to the mark with the classic ‘Whole Lotta Rosie’, the guitar solo however, is definitely their own. The band makes no denial of their love for their Aussie counterparts, and they do this while still being able to produce their own individual flavours. Roland Pierrehumbert’s vocals are classic rock through and through, making no compromises or apologies, it is infectious, it is music that has earned them such high profile supporting slots to the likes of Motorhead, Doro and Thin Lizzy.

This is classic rock pure and simple, a good fun album made with class and determination.

THE MAYFAIR MALL ZINE (UK)
April 2011

Born out of the ashes of metal heads Genocide and featuring the vocals of Roland Pierrehumbert with his Brian Johnson / Angry Anderson / Marc Storace vocal style and guitarist Fred Gudit, Sideburn first took it's first steps into the world of rock back in 1997 with the release of there debut ‘Sell Your Soul (For Rock n Roll)'.

Sideburn left the heavy metal sound of Genocide behind them and opted for more of a Hard Rock vibe and with the voice of Pierrehumbert the focus of the bands sound.

The band took a brief break as band member changes and changes in musical trends took its toll on the band.  That was until 2001 when the band came back with their ‘Crocodile’ album, which was followed in 2004 with ‘Gasoline’.  The band were starting to build up quite a following by this point which led to support slots for the likes of Motorhead, Def Leppard, Thin Lizzy, Doro, Meat Loaf and fellow Swiss rockers Krokus.

2006 saw the 20th anniversary of the Genocide/Sideburn career and the release of their anthology album ‘Archives’, that release was followed up in 2008 with the studio album ‘Cherry Red’, an album that featured the song 'Six Feet Under’, which was used on the last season of TV show ‘24’ starring Kiefer Sutherland.

Well that’s the history lesson for today over with now for the latest new on Sideburn, fast-forward to 2011 and the band are back bigger and better and with a new album in tow entitled ‘Jail’.

The album is high octane Rock n' Roll at its very best.  Yes the sound is very AC/DC but that hasn’t done any harm to the band before and with the success of Aussie’s Airbourne, the sound that the Young brothers introduced to the world is as popular as ever, and with Pierrehumbert at the mike there was only one way to go.

The album is good foot tapping rock that will have you singing along from the off as the opener ‘Live To Rock’ delivers a real boogie punch.  This is old school with a modern kick, there's many a rock n' roll anthem that's been made of much less.

The same boogie rock vibe is continued with ‘Devil And Angel’, this time with a bit more six-string fuel injection as the tempo is picked up.

It's good time rock n' roll all the way as the album keeps going with air guitar favourites like ‘Rock N Roller’ and the southern boogie ‘Daisy’, before the thumping title track ‘Jail’.  Next we bring it down a touch with ‘Chase The Rainbow’.

It's back up to speed once more with ‘The Red Knight’ and my favourite off the album ‘Long Beard and Boogie’, as the band pay tribute to ZZ Top in true Texas Boogie style.  Then it’s back to the hard rockin’ with the stomping rocker ‘Good Boy’ and the all out rock blitzkrieg that is ‘Kiss Of Death’, before the album closes with a touch of the southern swamp blues with ‘Creedence Vibe’.

I'll be totally honest with you, this isn't a new sound, AC/DC and ZZ Top have been doing it for years but there has always been an army of fans who love it, or else bands like Krokus, Rhino Bucket and more recently Airbourne wouldn’t be playing it to filled venues all over the world.  So take it for what it is, a good vibed Rock N' Roll album that you’ll keep coming back to time and time again.

TRANSIT MAGAZINE (SWITZERLAND)
September 2011 by Suzy
Avec cet album, Sideburn peut maintenant jouer dans la cour des grands et, à mon avis, faire concurrence à Krokus. C’est la meilleure production que j’aie entendue depuis un moment et les subtilités des harmonies des guitares sont juste parfaites. Avec ‘Live To Rock’, tu es déjà en train de danser dans ton salon, ton pied tambourine, ta tête bouge en rythme, tu ne restes pas en place sur ton siège – si, si, je te vois – et ce n’est que le début parce qu’il y a douze titres dans la même veine. Alors lève-toi et bouge, le travail acharné de ce groupe est enfin payant, et un CD aussi excellent mérite sa place chez tout le monde qui se prétend être fan de hard rock. Ils ont bien compris quel est leur point fort, du blues rock bien rythmé avec refrains accrocheurs. Le groupe est soudé et ça s’entend. ‘The Red Knight’ ou encore ‘Long Beard And Boogie’ sont de superbes titres mais mon préféré restera ‘Good Boy’. J’aime aussi ‘Kiss Of Death’. Ok, je l’avoue, il tourne en boucle depuis qu’il a franchi mon lecteur CD. Je n’y peux rien, c’est du bon, top classe, et je t’ordonne de l’acheter. Il faut toujours soutenir la scène suisse quand ça en vaut la peine !

On a souvent entendu parler ces derniers temps des jeunes Australiens de AIRBOURNE, de dignes descendants d'AC/DC. Sauf que parfois il n'est pas nécessaire d'aller aussi loin pour aller chercher un groupe qui veut se rapprocher des jalons intemporels et posés par la bande à Angus Young.

BEROCK LIVE (GREECE)
By Snake Eyes
Rating: 9 / 10

A pure Hard Rock band from Switzerland is the band we are going to talk about in this review. The name is Sideburn and the album is “Jail”, walking the steps of AC/DC, Krokus, Rose Tattoo, ZZ Top, Gotthard, Bonafide and having eight albums on their discography they are coming up with a new release of 2011. Labeled by Metal Heaven Records, Recorded at Alien Crossing, Side Studio, Noisy Records & Pat's Studio, Produced by Sideburn & Beau Hill. The lineup of this album is Roland Pierrehumbert (Lead Vocal), Fred Gudit (Rythm Guitar), Boris (Lead Guitar), Michel Demierre (Bass), Lionel Blanc (Drums). Starting with the opening track “Live To Rock” I feel the adrenaline exploding and the “dirty” guitars bringing all this beautiful noise to my ears like a Rock n’ Roll track should sound!! The rough voice of Roland is a taste of vocals that’s coming up in this album and they meet no boundaries. “Devil And Angel”, what else it should be if not a woman with an angels body and a devil’s spirit… A woman that can take you to paradise or hell, she burns everything around her and your soul if you give in to her. A perfect love machine so sweet and mean like the lyrics say, lethal and seducing, a woman of our dreams or our worst nightmares… the music spreads like an electric wire plugging me into a world of a sweet surrender, the world of this kind of women!! “One Night Stand”… a memory to remember, a woman and a man expressing the lust and the passion, talking nothing but the body language. The music is the road to a sleazy motel somewhere on the highway of love, the words are talking nothing but the truth, about a fantasy we all have and some of us made it true. The next song talks about a “Rock N Roller” and reminds me a familiar face I met months before and its he that is the one who gave me the opportunity to write for the art we love, music.. But lets cut to the chase and listen this blasting track and free our spirit, empty our brains from useless thoughts and fill it up with music like a true rock n roller does. “Jail” is the track that gave its name to this album and why is that? Listen the words closely, if your jail is forced in rock stay there and enjoy your music prison, if your jail is this world that we live, break through and just be you, live your day and enjoy your night like a true rocker that you are. “Long Beard And Boogie” is a song that talks about ZZ Top, the words describe them like they really are, rock n roll boys that gave their soul to this kind of music putting their own seal and the inspiration for bands like Sideburn to continue the myth of this genre!! This album is carefully compiled bringing you an original tune, its an album that makes your adrenaline run fast and your speakers explode!! Enjoy and Rock your Jail!!

METAL NIGHTFALL (FRANCE)

19/08/2011 by Fredouille

Il y a la Suisse bien sûr. Véritable vivier en groupes de Hard Rock de qualité. SHAKRA, GOTTHARD, SKANSIS en tête, auxquels on rajoutera bien aisément SIDEBURN. Car c'est bien de SIDEBURN dont il est question ici. Originaire de Lausanne, ce groupe qui m'était encore parfaitement inconnu en avril, vient de faire son apparition dans mon quotidien avec son tout nouvel album intitulé "Jail". Pourtant, ce combo ne date pas de la dernière pluie puisque qu'il a été fondé en 1985 sous le nom de GENOCIDE ! Il officiait alors dans un Heavy Metal complètement inspiré de la NWOBHM, la vierge de fer et JUDAS PRIEST. Ce n'est qu'à partir de 1997 que les Suisses décident de rebaptiser le groupe SIDEBURN et de s'orienter vers un Hard Rock N' Roll, bien plus "roots" en tout cas qu'un GOTTHARD ou qu'un SHAKRA. Car SIDEBURN marche littéralement sur les platebandes de groupes comme KROKUS, AC/DC, ROSE TATTOO, voire même des Américains de LITTLE CAESAR.

En cette année 2011, c'est donc avec beaucoup de plaisir que je découvre ce combo avec un album tonique (leur 5e sous le nom de SIDEBURN), sans grande originalité certes, mais avec une fraîcheur certaine et avec un son très authentique. Bien plus authentique en tout cas que le son que peut par exemple posséder AIRBOURNE. "Jail" possède 12 titres qui vous feront à coup sûr taper du pied. "Live To Rock", "Rock'n'Roller", "Jail", "The Red Knight" ou encore le tonitruant "Kiss Of Death" sont autant de brulots efficaces et fédérateurs. Et pour cause.
SIDEBURN a bien peaufiné son affaire et utilise toujours à bon escient les influences qu'il a héritées des plus grands : production aux petits oignons, section rythmique énergique et de qualité ("Rock'n'Roller", "Kiss Of Death"), riffs simples mais irrésistibles ("Lazy Daisy"), refrains entêtants (celui de "Good Boy" rappellera incontestablement le refrain de "Hell Bent For Leather" de vous savez qui ! Racines quand tu nous tiens !), soli de qualité (l'énergique "The Red Knight", "Chase The Rainbow"), ce coté "roots" et bluesy ("Long Beard And Boogie"), ces guitares slide ou encore le petit harmonica qui va bien comme sur ce "Creedence Vibe" un tantinet sudiste (LYNYRD SKYNYRD n'est pas loin !). Quant au chant, pas de gros dépaysement à l'horizon, le père Pierrehumbert étant impérial du début à la fin avec une voix éraillée plus proche de celle d'un Angry Anderson que celle d'un Bon Scott.

"Jail", vous l'aurez compris, ravira l'ensemble des fans d'AC/DC, ROSE TATTOO, KROKUS et consorts. C'est un album fort sympathique qui fout bien la patate. Idéal pour commencer une journée avec énergie et bonne humeur.
Sont forts ces Suisses !!! Ravi d'avoir fait votre connaissance les gars.

Morceaux préférés : "Live To Rock", "The Red Knight", "Jail"


HEAVY-METAL.IT (ITALY)
By Marco Castellese
Rating: 4/5

Sono attivi da quasi venticinque anni. La formazione svizzera fin dai suoi esordi è devota ad un sanguigno hard rock e ancora oggi continua a rimanere fedele a sè stessa, nonostante la lunga strada piena di peripezie, con questa nuova ottima conferma.
Infatti ascoltando “Jail” si capisce benissimo come la band non sia per nulla interessata a cambiare idea sulla propria musica. Scelta indubbiamente vincente dal momento che mostrano di essere perfettamente a proprio agio in veste di rocker di successo, sprigionando con una buona dose di energia il rock proposto da tanto tempo dai veterani AC/DC, loro padrini, e dai piu’ potenti Krokus.
Un hard rock, quello proposto che sa essere graffiante e godibile, melodico e classico al tempo stesso. La band dimostra di avere sempre le carte in regola, la loro musica è fortemente gioiosa e piacevole e quando richiesto riesce a dimostrare che brani come l’energica “Live To Rock” posta all’inizio dell’album o le bellissime “Jail”, “Rock’n Roller” o la amigliore del lotto “One Night Stand” possano risultare una buona presentazione del gruppo per chiunque voglia conoscerli.
Personalmente non avevo mai ascoltato la band prima d’ora e non sapevo chi fossero questi ragazzoni un po’ cresciuti, ma una volta inserito il cd nello stereo di casa mia hanno saputo soddisfare al meglio il mio lato piu’ rockettaro.
“Jail” non è certo un capolavoro, ma non per questo è un album da buttare nel dimenticatoio.
Concludendo un disco di rock omogeneo che conferma la qualita’ dall’album senza dire in sostanza nulla di nuovo. Una sana dose di vitalità per tutti i i fans del genere, un possibile classico da portare con se’.

MARIOS METAL MANIA (HOLLAND)
April 2011 by Ad Van Osch
Rating: 78 / 100

However SIDEBURN already exists since 1986, I never had heard of them before. Well, listening to this album "Jail", which is the band's fifth studio album, it's very clear to me. This band is heavily influenced by AC/DC and compatriots KROKUS. So, you understand it already, the songs on this album do not sound very original at all. Well, in that case "Jail" isn't a very surprisingly album. But luckily I like AC/DC and KROKUS very much. To be precise, I like AC/DC since 1977 (with the "Let There Be Rock" (1977) album) and KROKUS since 1980 (with the "Metal Rendez-Vous" (1979) album), so I can appreciate this album, and do like most of the songs on this album. Anyway, let's get back into the history of the band. Well, first the band was called GENOCIDE (period 1986-1997) and at that time they played Heavy Metal. Under the name GENOCIDE they have released the EP "Roots In Rock" (1990), and the albums "Showtime" (1992) and "Stranded" (1994). Then these Swiss guys changed their name into SIDEBURN, and from that moment their music style also changed from Heavy Metal into classic Hard Rock. As SIDEBURN they have released the following albums so far: "Sell Your Soul" (1997), "Crocodile" (2002), "Gasoline"(2004) and "Cherry Red" (2008). The band exists of Roland Pierrehumbert (vocals, harmonica), Boris (lead guitar), Fred Gudit (rhythm guitar), Michel Demierre (bass) and Lionel Blanc (drums). This album "Jail", which is my first acquaintance with the band, features twelve songs, and was produced by well-known producer Beau Hill (RATT, GARY MOORE, TWISTED SISTER, WINGER etc.). Well, actually "Jail" is not a very spectacular album, but in general it sounds damn nice. So, it never will get the status of a "classic" album, such as AC/DC's "Back In Black", "Let There Be Rock" or "Highway To Hell", to name a few. Anyway, the least song of "Jail" is in my opinion the last track of the album, which is "Creedence Vibe". But the rest of the songs vary from nice to very good Hard Rock songs in the well-known AC/DC tradition. So, I guess I don't have to tell you that a lot of riffs, which are coming by, are sounding very familiar, like we already have heard them before by Angus & Co. themselves, but what the hell…..! Oh yeah, the chorus of "Good Boy" is a totally rip off of JUDAS PRIEST's "Hell Bent For Leather". Anyway, I like this album, and my favorite songs of "Jail" are "Live To Rock", "Devil And Angel", "Rock 'N' Roller", "Lazy Daisy", "Jail" and "The Red Knight". Fans of AC/DC and KROKUS, give this band a chance by checking this album out yourself. I'm sure, although it's not very original, you will like it.

HEAVYMETALHOG.COM (USA)

28/02/2011 by Thom Copher

"Live to Rock," the opening track from Sideburn's new album, Jail,  is much more than the adrenaline-pumping kick-starter that it may appear to be on the surface.  It is a declaration that establishes the attitude for the eleven accompanying tunes as well as being an apparent statement of purpose by one of rock's strongest and most consistent bands of the past decade.  In a nutshell, PURE ROCK IS BACK, BABY!

Jail  is the successor to 2008's Cherry Red album which enjoyed not only global success in the long-player format - it was also included on this past season's soundtrack for the Kiefer Sutherland TV drama 24 as well as being selected for the immensely popular Rock Band 3 video game.  Your average band might be pretty hard pressed to follow up on
that success, but Sideburn is far from your average band.

The first thing that is obvious with
Jail is that the overall ambiance is HUGE.  It's not a case of a catchy hook here or a memorable chorus there.  In the great Aussie-style pub-rock tradition, arena-rousing anthems abound: "The Red Knight," "Kiss of Death," the title track "Jail" and the aforementioned "Live to Rock" lay the groundwork for a disc which is stocked with fist-banging mania.  Too, the guitar interplay throughout between lead string-slinger, Boris, and rhythm meister, Fred Gudit, demonstrates the delicate balance between coordination and individuality that defines a great two-axe outfit.

Now, while Jail is unquestionably sound from start to finish, there are several nuggets which - by description - may be considered as adventurous standouts.  "One Night Stand" features an infectious split-chord chorus, the likes of which
has rarely been heard on the rock circuit for far too long - most excellent fretwork on this one!  Deeply rooted rockabilly abounds on "Chase the Rainbow" - too, a path seldomly explored but certainly effective here.  "Long Beard and Boogie" visits a ZZ Top-esque delve into Southern Rock boogie while "Creedence Vibe" goes next-door to the bayou, paying homage to acknowledged band fave CCR.  Digging deeply into the band's lineage, the compact punch of "Good Boy" reminisces Judas Priest's immortal "Hell Bent For Leather."


Vocalist Roland Pierrehumbert possesses, without question, one of the most unique voices in rock today.  Traversing the course from melodic to downright gritty, his vocal performance throughout can be synopsized in one word: passionate.  In many ways, Roland - at this stage in Sideburn's history - is reminiscent of one Bon Scott at the Highway to Hell juncture.  Michel Demierre - what more compliment can you give a bassist than "rock solid" ? Drummer Lionel Blanc investigates the possibilities of the 4/4 beat, adding taste and variety throughout but never venturing into the realm of gaudiness.  Lionel's key - the snare is always there, and that is the seed from which all things swing with good, tight boogie-rock.

Sideburn has without apology (since redefining itself from the metal outfit Genocide in the mid-1990s) explored its AC/DC-Rose Tattoo-Krokus roots.  The product,
Jail, is - for lack of a better term - the band's resulting claim to its own identity.  Credit veteran producer Beau Hill (Ratt, Twisted Sister, Warrant - et al) who, by band accounts served more as facilitator than dictator, for guiding Sideburn to its definition-to-date performance.  The end tally is what many, including myself, are predicting to be album-of-the-year in the rock category.


ROCKHARD Magazine (France)
No. 107 Février 2011 by Stephan Biard
Rating: 8,0 / 10

       CD-SAMPLER No. 107

Il y deux ans, nous parlions de Sideburn comme d’une formation déjà bien établie mais toujours en devenir et qui allait très certainement faire parler d’elle, la faute à un album, Cherry Red, hautement recommandable pour peu que l’on soit fan d’un rock’n’roll couillu « à la AC/DC ». Apparemment nous avions vu juste car la formation helvète a impressionné suffisamment de monde car après avoir placé « Six Feet Under » au générique d’un épisode de la dernière saison de la série télé 24 heures puis « Cherry Red » au programme du jeu Rock Band 3 sur Xbox 360, le groupe Suisse déboule tambour battant avec un nouvel album épatant, co-produit et mixé par le mythique Beau Hill, l’homme aux cinquante millions d’albums vendus (dans les eighties, certes) avec des groupes de la trempe de Ratt, Warrant, Winger mais aussi Twisted Sister, Gary Moore, ou Alice Cooper. Rassurez-vous, s’il a fait appel à un producteur old school, Sideburn n’a cependant pas opté pour un hair metal daté mais reste au contraire bien solidement ancré à ce hard rock’n’roll, dans la droite lignée de son précédent opus et toujours fidèle aux mêmes influences, AC/DC et Rose Tattoo en tête. Les Suisses ne lâchent pas le morceau et assènent avec méthode des riffs de pur rock’n’roll, comme autant de lames de rasoirs. A ce titre, les huit premiers titres sont assez représentatifs du style Sideburn qui, s’il n’a rien inventé, maîtrise son sujet à la perfection, singeant mieux que personne ses glorieux aînés australiens au travers de morceaux directs dont rien que les titres sont déjà des hymnes au rock’n’roll, jugez plutôt : « Live To Rock », « Devil And Angel », « Rock’n’Rollers » mais aussi ce « Lazy Daisy » aux allures de « Problem Child » , « Kiss Of Death » ou bien encore un « One Night Stand » à la slide qui rappelle forcément les Tatts, mais aussi un AC/DC, plus soft, plus mélodique aussi, comme il a pu l’être avec un titre comme « Two’s Up » par exemple. C’est net, précis, carré et terriblement efficace. Si la gouaille de Roland Pierrehumbert, mélange de Stephen Pearcy et d’Angry Anderson,  fait encore des merveilles, soulignons également la performance des musiciens (Fred Gudit et le bluffant Boris aux guitares, Michel Demierre à la basse et Lionel Blanc à la batterie) qui font ici un boulot remarquable. Rythmiquement, c’est extrêmement bien en place et si tout cela sonne somme toute assez simpliste, l’exercice est bien moins facile qu’il n’y parait, une telle précision demandant des heures et des heures de répétitions et ce n’est pas Malcolm Young, peut-être le plus grand guitariste rythmique du monde, qui nous contredira. « Long Beard And Boogie » est quant à lui un hommage appuyé à ZZ Top sur un beat métronomique, truffé d’allusions au trio texan. La encore, pas de ballade, pas de slow, tout juste une ambiance Bayou pour une conclusion en forme de clin d’œil à Creedence Clearwater Revival sur ce « Creedence Vibe » à l’harmonica hanté et à cette slide bluesy à souhait. Que Pete Wells et Bon Scott reposent en paix… Sideburn veille au grain. Et plutôt deux fois qu’une.

METAL MIRROR (Germany)

No. 50 Februar 2011 by Benjamin Gorr
Rating: 9 / 10



Sideburn welche sich in den Neunzigern aus einer Vorgängerband gründeten, bringen mit ihrem neuen Album „Jail“ ein hundertprozentigen Rock’n’Roll-Album auf den Markt, ähnlich wie die heutigen Krokus, AC/DC oder sogar Airbourne, wenn auch für letztere etwas die Härte fehlt. Anders lässt sich die Musik auch nicht beschreiben. Wenigstens schafft es die Band aus der Monotonie hinaus und dem ein oder anderen Song, das gewisse Etwas mitzugeben, so dass Songs wie „Devil And Angel“, der Titeltrack „Jail“ oder „Long Beard And Boogie“ überzeugen. Letztgenannter ist nicht nur durch den geilen Stil eine Hommage an ZZ Top, da man deutlich ZZ-Top-Textfragmente heraushört. Wie die Band selbst schreibt: Ihr Stil und das neue Album ist wie ein Cheeseburger bei McDonalds. Du weißt, was du bekommst. Wenn du den Geschmack magst, wirst du es mögen !

TRUEMETAL.IT (ITALY)
17/04.2011 by
Fabio Vellata

Piacciono Ac/Dc e Krokus? Ecco bene, si favorisca magari un ascolto anche ai Sideburn. Si sa mai che possano risultar graditi pure loro.

Originali come un Rolex cinese, i cinque musicisti svizzeri approdano alla realizzazione del quinto studio album, forti di qualche credenziale di tutto rispetto.
Notevole esperienza (esordi già a metà anni ottanta con il progetto Genocide, originario embrione della band poi mutata in Sideburn nel 1997), grande familiarità con i colossi del settore – molti i concerti nel ruolo di apertura per nomi illustri – e, non da ultimo, il consistente aiuto fornito per il nuovo capitolo discografico da un autentico mago del mixer come Beau Hill, espertissimo producer già visto in azione con alcuni “pezzi” storici del panorama hard come Alice Cooper, Europe, Ratt, Winger, Twisted Sister, Warrant e Gary Moore.

Musicalmente onesti e coerenti, i Sideburn sventolano sin dagli inizi uno slogan che identifica con tanto di marca da bollo il loro credo assoluto: “Pure rock from Switzerland”.
Chi avesse avuto occasione d’ascoltarne le precedenti uscite, non potrà dunque dirsi sorpreso nello scoprire una miscela sonora riproposta ancora una volta con assidua ed encomiabile tenacia, costituita da un approccio non certo “spericolato” ad un Hard Rock classico e lineare, in cui far brillare un gusto evidente per cadenze spesso ciondolanti e l’inconfondibile suono prodotto dalle chitarre Gibson.
Nemmeno coloro che si trovassero per la prima volta a sentir parlare del gruppo elvetico, potranno tuttavia immaginare sorprese. Basterà, in effetti, aver ascoltato di sfuggita un album realizzato in tanti anni dai fratelli Young, per conoscere con accettabile precisione l’esatta trama di “Jail”, un disco forse non proprio inquadrabile come prodotto “clone”, ma dagli evidenti e smaccati contorni derivativi.

I risvolti di una tale carenza di personalità, sono in ogni modo forieri di un effetto duplice. Se da un lato, l’impressione di saper già tutto senza nemmeno prestare orecchio al disco è inevitabile, dall’altro, l’idea di semplice e gustoso divertimento che se ne ricava una volta ascoltati i brani è - in virtù dei modelli scelti quale ispirazione - altrettanto immediata.
“Live To Rock”, “Rock n’Roller”, “Good Boy” e “One Night Stand”, sono canzoni che già dal titolo non presentano alcunché di nuovo e non sembrano destinate ad una vita nello stereo molto longeva, però, magia del rock n’roll, scorrono con una certa agilità e si lasciano apprezzare proprio grazie a quell’aria tanto familiare e rassicurante che per tantissimo tempo, ha reso adorabili e sempre gradite le produzioni targate Angus Young e Marc Storace.

Voce nasale e gracchiante, chitarre Gibson a smulinare polverosi riff ad alto voltaggio (“High Voltage”?), ritmi rock, sporcati di Boogie e Blues.
Potrebbe essere un disco degli Ac/Dc, magari non composto esattamente da materiale di primissima fascia, ma comunque provvisto di qualche piacevole B-side. In realtà è il nuovo album degli svizzeri Sideburn.

Se piacciono Ac / Dc e Krokus


SEA OF TRANQUILITY (USA)
22/02/2011 by Steven Reid
Rating: 4 / 5

There's a fine line between being influenced by a band and well....copying them - take the rather oddly named Sideburn from Switzerland for example. While the overly acclaimed and hyped Airbourne are basically a band who rather convincingly use the exact same formula as their "influence" AC/DC, Sideburn use the Aussie's bar-room boogie and hell raising riffs as a starting point, before adding their own little twist. Don't get me wrong, there's no denying that the guitar work of the Young brothers is written all over Jail, but singer Roland Pierrehumbert isn't a Johnson or Scott clone, coming on more like Dee Snider mixed with an over excited Billy Gibbons. Add to that a crystal clear and less down and dirty production from the legendary Beau Hill (Ratt, Gary Moore, Twisted Sister, Winger) and the end result is a bluesy, groove laden boogie album that sounds punchy, in your face and upbeat.

 

A quick look through track names like "Live To Rock", "One Night Stand", "Rock 'N' Roller" and "Lazy Daisy" will leave little doubt that Sideburn aren't attempting to break any new lyrical ground, or ram a "message" down your throat. However when the self same songs have such irresistible bouncy rhythms and killer guitars, it is impossible not to be swept up in this good time vibe.

 

"The Red Knight" is a great example of a stuttering riff (that in truth you've heard a hundred times before), that just insists that your head has to start nodding along and before long the air guitar is out and your hammering out the great rhythm yourself! A more ZZ Top flavour is heard in places and most unsurprisingly the strongest hint of this taste in on "Long Beard And Boogie", which has a low slung menace that reminds you why this style of music made such an impact in the first place. The guitar pairing of Boris on lead and Fred Gudit on rhythm are tight as hell and the little breaks and solos that Boris fires out with ease raises the standard of the whole album adding a relaxed, yet fiery feel.

Jail certainly could never claim to be the most original album released this year (or even this month), but who cares when it plants a big grin on your face every time you crank it up ?


MUSICWAVES.FR (France)
28/03/2011 by Loloceltic
Rating: 9 / 10

Ce n’est pas pour nous donner des coups de pied dans les chevilles, mais nous vous avions prévenu lors de notre présentation de l’excellent "Cherry Red" : le talent de Sideburn n’allait plus pouvoir rester longtemps dans l’injuste anonymat qui était le sien ! Et voilà que les faits nous donnent raison, car non seulement le label Metal Heaven s’est penché sur le destin des 5 Suisses, mais c’est également un producteur qu’on ne présente plus qui s’est occupé de "Jail", dernier opus qui nous intéresse aujourd’hui. Et ceux qui pouvaient craindre de voir Beau Hill (Ratt, Warrant, Winger, Twisted Sister, Gary Moore…) aseptiser le son de Pirrehumbert et sa bande peuvent se précipiter avec confiance sur ce méfait au patronyme carcéral tant il permet à ses géniteurs de franchir encore un nouveau palier dans leur progression aussi régulière qu’irrésistible.

Les bases de la musique de Sideburn étant ce qu’elles sont, il n’est pas surprenant de constater que le combo helvète continu de maltraiter nos articulations à grand coup de riff pub-rock aux racines australiennes évidentes, mais encore une fois, il est impossible de lui reprocher de plagier les légendes du genre. Bien sûr, la voix de Pierrehumbert fait penser à celle de Angry Anderson, mais le grain et la tessiture de l’ami Roland son d’une qualité stupéfiante et lui permettent de varier son chant à volonté. La paire de guitaristes nous balance des riffs irrésistibles et des soli inspirés alors que la section rythmique est d’une efficacité rappelant les plus grands, Lionel Blanc se transformant parfois en un véritable métronome comme seul un certain Phil Rudd est capable de l’être ("Kiss Of Death"), mais là-aussi, sans jamais stéréotyper son jeu.

Fort de la qualité de ses musiciens, le quintet fait également preuve d’un sens de la composition redoutable. Aucun temps faible n’est à signaler, et au milieu de titres aux ingrédients désormais classiques pour Sideburn tels que qu’un "Live To Rock" au riff aussi évident qu’efficace et au refrain fédérateur, ou qu’un irrésistible "Lazy Daisy" mettant nos articulations à rude épreuve, nous découvrons également quelques références aux légendes du rock. Ainsi, si le mid-tempo "One Night Stand" est digne de Rose Tattoo, ou le heavy-blues-rock de "Chase The Rainbow" n’est pas sans rappeler AC/DC, il est plus surprenant de découvrir un "Long Beard And Boogie", hommage appuyé et réussi à ZZ Top sur lequel Boris se prend pour Billy Gibbons avec talent, et un "Good Boy" au refrain digne du "Hell Bent For Leather" de Judas Priest. Mais, et c’est là une preuve supplémentaire du talent de Sideburn, il ne tombe jamais dans le plagiat, et c’est également le cas sur le fabuleux blues-rock d’un "Creedence Vibe" dont les brumes de chaleur sont déchirées par des interventions de slide et d’harmonica.

Il nous est bien évidemment impossible de citer tous les titres mais soyez certains que chacun d’eux mérite que l’on s’y attarde et font de ce "Jail" un opus qui sera incontournable pour tous les amateurs de pub-rock à l’australienne, mais également de rock au sens large du terme. Car Sideburn réussit à la fois à parfaitement ingérer ses principales influences, mais également à continuer d’élargir son spectre musical sans y perdre en cohérence ni en efficacité. Nous aurions été tentés de parler d’œuvre abouti pour ce génialissime album, mais comme Sideburn réussit à chaque fois à nous proposer un album encore meilleur que son prédécesseur, allez savoir ce qu’ils nous réservent pour leur prochaine livraison !


SQUEALER-ROCKS.DE (Germany)
21/03/2011 by Eric

Um einen Innovations-Preis haben sich die Schweizer Sideburn vermutlich nie wirklich beworben, und auch ihr neuestes Werk „Jail“ wird in der Hinsicht ganz bestimmt wieder leer ausgehen. Seitdem die Kapelle den Namen Genocide und damit die metallischen Klänge hinter sich ließ, schipppert sie stilsicher in den AC/DC-Soundalike-Fahrrinnen.
„Jail“ macht da keine Ausnahme, auch wenn der Sound des Fünfers mittlerweile sehr viel eigenständiger geworden ist. Wenn sich in eurem Plattenregal also AC/DC, Krokus, Rhino Bucket und ZZ Top friedlich nebeneinander tummeln, dann wird sich „Jail“ freundschaftlich dazu gesellen. Dass Sideburn anno 2011 dazu noch ausgereifter und erwachsener klingen als je zuvor, ist sicher auch ein Verdienst von Beau Hill. Kein Geringerer als der Ami zeichnet sich für den Sound verantwortlich, auch ein Indiz dafür, welche Qualität die Kapelle mittlerweile erreicht hat.

„Live To Rock“, der Opener, hätte passender nicht gewählt werden können. Höchst simpel, höchst effektiv und herrlich entspannt groovt sich die Nummer in die Gehörgänge. AC/DC-Fans freuen sich über Anleihen an selige Powerage-Zeiten wie bei „The Red Knight“, Rhino Bucket-Anhänger dürften insbesondere bei „One Night Stand“ abgehen und die Verbeugung vor ZZ Top ausgerechnet „Long Beard And Boogie“ zu nennen, zeugt von einem eigenen Sinn für Humor. Dazu gibt es mit „Creedence Vibe“ noch den Beweis dafür, dass es auch in der Schweiz ganz offensichtlich einen tiefen Süden gibt.

Am Ende steht ein wunderbar unaufgeregtes, erwachsenes Rock'n'Roll-Album, das zwar null Innovativ ist, dafür aber vom ersten bis zum letzten Ton groovt wie die Hölle. Solltet ihr verhaften, wenn ihr auf diesen Sound steht, mit Sicherheit das beste Album von Sideburn bis dato.


METALSYMPHONY (SPAIN)
April 2011 by
Luis Ignacio Orós
Rating: 8 / 10

Sideburn se fundó sobre las cenizas dela banda suizaGenocide ( activa entre 1986-1997) quedando en 1997 el vocalista Roland Pierrehumbert y el guitarrista Fred Gudit. Publicando "Sell Your Soul For Rock 'n' Roll)" (1997), el autoproclamado "rebautismo", como Sideburn vio un enfoque reorientado de la banda, que dio lugar a este álbum .

Sideburn alberga el paso del Heavy Metalpesado hacia un Hard Rock demolador. El nombre "Sideburn," de hecho,también es cierto que sus raíces están en la tradición del rock. La banda ha estado implacable dando conciertos, incluyendo el apoyo para KISS en el Hallenstadion de Zurich a pesar de existir un par de cambios en la formación.

Tras una breve pausa en la banda se reajustaron los problemas , y Sideburn resurgió en 2001 con "Cocodrile" y más tarde con "Gasoline" en 2004. El gurú Suizo Juerg Naegeli también participió para ambos discos. Durante este período, la reputación de la banda se ajusto tanto en el estudio como en directo llevando a cabo una impresionante lista de compromisos en giras de apoyo abriendo para leyendas como Def Leppard,Motorhead, Dio, Ted Nugent, Thin Lizzy, Krokus y Doro ... e incluso Meat Loaf en 2006 marcando el 20 ºaniversario de Genocide tras el proyecto Sideburn .

La banda lo celebró con la antología titulada "Archives"antes de que el más reciente álbum "Cherry Red" fue lanzado en 2008.La canción "Six Feet Under" fue incluida en la última temporada del famoso programa "24" con Kiefer Sutherland. En 2010, Sideburn trabajó en su nuevo lanzamiento con el productor de varios discos de platino, Beau Hill(más de 50 millones de álbumes vendidos Ratt, Gary Moore, Winger, Twisted Sister), como co-productor . Desde septiembre de 2010, los fans tienen un desafío para reproducir la canción "Cherry Red" en el juego musical de Xbox 360 "Rockband 3".

Dentro del sonido AC/DC el álbum da comienzo a través del bombazo “Live To Rock” , una canción con muchísima fuerza donde destacan esos guitarrazos tan característicos de Sideburn. Sin duda una de las mejores formas de abrir un álbum como es este “Jail” , con el cual Sideburn regresa a la escena rockera de una manera totalmente impecable. Siguiendo con esta línea de Hard Rock guitarrero , nos encontramos con la malvada “Devil And Angel” , tema con buenos aportes corales , que lo hacen pegadizo e implacable.

Los primeros punteos eléctricos servirán para dejar paso a “One Night Stand” , más melódico que los anteriores , pero con una importante vida en sus líricas , describiendo a la perfección el sentimiento ante la soledad. Volvemos a destacar la labor a las guitarras de Fred Gudit, un auténtico coloso de las seis cuerdas como se puede apreciar en este corte, convirtiéndose en uno de los mejores de “Jail” junto al posterior “Rock ‘n’ Roller” , pura dinamita de Rock , que despierta el sentimiento tan grande que transmite nuestra música.

Si tuviera que destacar una canción sobre el resto del álbum, esa sería sin duda “Lazy Daisy” , un vacilón medio tiempo cargado de mala leche y rabia que demuestra ese sentimiento de rebeldía que siempre ha estado asociado a Sideburn. De esta manera , llegamos al ecuador del disco a través del corte “Jail” , donde acelerados ritmos se impregnan de melodías y sonidos metálicos , para recordarnos la calidad de los músicos que componen esta mítica banda. Quizás el listón disminuya por momentos con “Chase The Rainbow” observándose una falta de composición importante , alcanzando una excesiva linealidad que denota un corte a medias de crear.

Esta tónica se continuará en parte a través de “The Red Knight” , pero afortunadamente volveremos a disfrutar de buenas estructuras musicales gracias al boogie de “Long Beard And Boogie” con amplias reminiscencias de los Australianos AC/DC. Pero Sideburn no solo basa su sonido en una de las grandes más de la historia del Rock , sino que también indaga en pesados medios tiempos cargados de melodía y rabia a la vez, con canciones de la calidad de “Good Boy” otra de las más destacadas de esta obra denominada “Jail”.

En la cual llegamos a su periodo final , primero con la macarra “Kiss Of Death” , y posteriormente con el cowboy de “Creedence Vibe”, una canción curiosa donde se mezcla el sonido de la armónica con los eléctricos riffs de Fred.

Me he llevado una grata sorpresa al poder volver escuchar la voz de Roland Pierrehumbert en nuevos y buenos temas como los que conforman “Jail”, un pletórico regreso de una infravalorada y desconocida banda , que espero que con este álbum se le preste más atención.



METALZONE.BIZ (SPAIN)
12/04/2011 by
José Rojo Agregado
Rating: 7,2 / 10

Por mucho que los estilos cambien, sufran variaciones, evolucionen o simplemente muten, siempre habrá bandas maestras que dejarán huella en las más actuales, ya sea en sonido, temática o estilo. Sideburn es una de esas formaciones que se han dejado llevar por los dinosaurios y sus secretos para llevar a cabo sus intenciones musicales, pues lo que encontramos en el nuevo disco de los suizos no deja de ser una buena dosis de rock’n’roll influenciado por bandas como AC/DC, Krokus o Rose Tattoo, recordándome mucho en las primeras escuchas a lo que vienen haciendo Airbourne durante un par de discos, y que tan bien les ha funcionado. Es decir, guitarrazos escuela Angus a tutiplén, una voz con dejes a lo Bon Scott, estribillos pegadizos y todo ello llevado a cabo con una sencillez más que efectiva que te hace estar moviendo el pie a cada segundo de lp.

Quizá las similitudes con AC/DC les haga perder un poco de “gracia” por decirlo de algún modo, pero esque temas como Devil and Angel podrían pertenecer tranquilamente a algún disco de los australianos, sobre todo si nos fijamos en los coros del gran estribillo. Exactamente lo mismo nos ocurre con cortes como One Night Stand donde encontramos a unos AC/DC…perdón…a unos Sideburn que repiten fórmula de Blow Up Your Video o Fly On The Wall. Temas como Jail no dejarán de hacernos subir el volumen de nuestro equipo, pero lo que si que puedo aseguraros es que si desgranásemos el album tema por tema, sólo se reflejaría en vuestras cabezas espectáculos con muñecas hinchables pechugonas, campanas móviles o cañones, ya que como bien digo, por enésima vez, la banda es excesivamente deudora del sonido de los australianos…una lástima que gente como Airbourne ya hayan exprimido la misma propuesta (prácticamente calcada), de modo que Sideburn y este Jail caerá en el más profundo de los olvidos debido al éxito anticipado de otros. En el rock, quien no corre, vuela…y Airbourne han volado.

A destacar, encontramos un sonido sólido, añejo , nítido pero roquero…es fácil intuir desde que pones el album, que la banda no ha escatimado en medios y han contado con el servicio de producción de Beau Hill, quien ya ha trabajado junto a gente como Gary Moore, Ratt, Winger o Twisted Sister, lo que le da al compacto una garantía de calidad.

En definitiva, si eres de los que no busca nada nuevo, es más que recomendable, pero si eres de los que no aceptan “copy/paste” olvidaros de “Jail”, pues enseguida quitaréis el disco del lector y os pondréis el If You Want Blood o cualquier obra de los de Angus. Una opción u otra…o lo tomas, o lo dejas, pero ahí están y vale la pena echarles una escucha sin prejuicios.

ROCKTIMES.DE (Germany/Austria)
27/02/2011 by Joachim 'Joe' Brookes

geht es mit der schweizerischen Riff-Rocker-Combo Sideburn nun ab in den Knast und "Jail" sägt vorzüglich an den schwedíschen Gardinen. Das Quintett ist seinem Stil treu geblieben und somit bleibt der musikalische Blick auf die Aussie-Rocker AC/DC erhalten.
 
So ganz ohne kann die Sideburn-Mucke nun nicht sein, denn als Produzenten hat man Beau Hill (Gary Moore, Winger, Twisted Sister, Ratt) gewinnen können und der hat dafür gesorgt, dass dem Album ein ganz starker Sound verpasst wurde.
 
Die Gitarren hängen sich in jedem Song mächtig ins Zeug und echte Ruhephasen scheint die Gruppe um den Sänger Roland Pierrehumbert nicht gefunden zu haben. Bereits seit 1986, damals unter dem Namen Genocide aktiv, sind die Bandmitglieder wohl schon mit allen Wassern des Rock'n'Roll gewaschen worden. Na ja, so richtig kann man sich dem fetten Riff-Rock und besonders der Stimme des Sängers nicht entziehen. Insofern hat auch "Jail" einen relativen Magnetfaktor der Eigenständigkeit.
 
Die Saiten sind stets straff gespannt und Durchhänger vermisst man auf der Platte. Allerdings kann Sideburn auch anders. Was sich im Songtitel "Long Beard And Boogie" bereits andeutet, wird musikalisch auch umgesetzt. Die Gruppe wendet sich von AC/DC ab und wirft einen gelungenen Blick auf das amerikanische Trio ZZ Top. "Jail" verfügt über einen hohen Spaßfaktor und mit dem Rausschmeißer "Creedence Vibe" geht man dann noch einen anderen Weg. Endlich macht der Frontmann Gebrauch von der Harp und lässt sie gleich zu Beginn aufheulen. Man hat mit dem Spaten ein wenig Erde weggestochen und schon legt die Gruppe ihre Blues-Wurzel frei. Es klingt so, als hätte einer der Gitarristen ein Bottleneck auf die groovige Song-Reise mitgenommen. Geht doch! "Creedence Vibe" ist ein klasse Blues-Rocker. Aus meiner Sicht kann diese Schiene in Zukunft ruhig weiter ausgebaut werden.
 
Auf seine Art hat Sideburn alles im Griff. Technisch kann man den Musikern keinen Tadel ins Klassenbuch schreiben und die Mucke geht richtig gut ab. Über die gesamte CD-Distanz kann man das Level halten und live dürfte die Gruppe die Hütten rocken. Mit "Chase The Rainbow" hat der Fünfer dann doch einen Slow-Flammenwerfer im Album untergebracht.
 
Die bereits weiter oben angesprochene Blues-Ader kommt in anderen Stücken ebenfalls etwas zum Vorschein, wenn auch nicht so deutlich herausgeschnitzt. Die Band hat es geschafft, jedem Song ein anderes Outfit zu verpassen. Angefangen bei Tempovariationen bis hin zu einer Vielfalt an Riffs. Boris schiebt sich immer wieder geschickt mit seiner Lead-Gitarre in den Vordergrund und über die Arrangements der Tracks kann man auch nicht meckern. Michel Demierre (Bass) und Drummer Lionel Blanc verpassen allen Nummern einen vorzügliches Rückgrad. Da bürgt ein klasse Groove-Intermezzo im Opener "Live To Rock" für Qualität und im folgenden "Devil And Angel" weiß man durch einen prächtigen Chorgesang zu gefallen.
 
Die Songtitel scheinen etwas abgegriffen zu sein. Der "One Night Stand" ist dann auch eine sehr gute Nummer, in der der Refrain an die The Quireboys erinnert. Die Slide-Gitarre ist feine Kost und "Rock'n'Roller" glänzt durch eine klasse Aufbauarbeit bis hin zum Refrain. Richtig schön lässt man ein Riff ausklingen, bevor einem der nächste um die Ohren gehauen wird. In "Lazy Daisy" zeigt Boris, dass er auch mit dem Wah Wah-Pedal ein Ausrufezeichen setzen kann.
Sideburn hat man im "Jail" eine richtig große Zelle mit viel Komfort zugewiesen. Die Platte ist gut und schließlich hat der Hörer auch an dieser CD richtig Spaß an der Freud.

METAL 4 LIFE
28/02/2011 by Zeitgeist

Someone has got a copy of "One Vice At A Time"! Apart from me that is. The greatest ever AC/DC album not by AC/DC came out 30 years ago. Then it was Swiss rockers Krokus. And now it's Swiss rockers Sideburn having a go. Must be something in the Alpine air.

Now granted, this isn't in the same league as that, but if you enjoyed that era of Krokus and always have room in your heart for the likes of Rhino Bucket and Boned, then you'll have a darned good time boogieing away to this album. They certainly have the patter down, and with song titles like 'Live To Rock', 'One Night Stand', 'Rock'N'Roller' and 'Long Beard And Boogie', they certainly live up to their predecessors.

Vocalist Roland Pierrehumbert is more of a Beano than a Bon, so it's post 1980 AC/DC that you're getting for your bucks, and the rest of the band know how to riff away merrily. That's all helped by a fine mix, courtesy of legendary producer Beau Hill, and there's more than a hint of eighties metal around the edges, bringing to mind the likes of Twisted Sister in places. Musically, the songs are performed with passion, no doubt helped by stints on the road supporting the likes of Def Leppard, Motorhead and Thin Lizzy.

Now you might be thinking, we've already got Airbourne, why do we need Sideburn? Well that makes you an idiot, because you can never have too many bands of this ilk. And if you think otherwise, then you should be handing in your studded wristband on your way out because, frankly, you have no place in the world of rawk. Those of who do will have a fine, fine time punching the air to this thoroughly enjoyable release.


UBERROCK.CO.UK (UK)
18/02/2011 by Ross Welford

Maybe it's a Swiss joke but Sideburn is a shit name, isn't it? It makes me think of stoned out hippies and the 70's and this is definitely not what this great band are about. The good thing for you lucky Uber readers is that this is the only bad thing I've got to say about this rocktastic release.

 

Born out of the ashes of the metal band Genocide, this album continues the 'rebaptism' of the new bands' love of Aussie rock but it's definitely more than just AC/DC by numbers (someone else has got that sewn up..........)

 

Starting off in fine form with 'Live To Rock' and 'Devil And Angel' you would be forgiven for thinking that they're just going to roll out some Brian Johnson type B-sides and be happy but this album is much more than that. Lead singer Roland Pierrehumbert has a voice that is obviously influenced by the once Geordie frontman but he also manages to conjure up Stephen Pearcy and Dee Snider at their best - 'Kiss Of Death' is the best RATT song they've never written.

 

Sideburn have got the multi-platinum producer Beau Hill at the helm and he certainly has done a great job with this collection of great hard rock, no bullshit songs. Not one song is a duffer, even the ZZ Top homage 'Long Beard And Boogie' is done with such class that, although the tempo is out of synch with the rest of the album, just seems to fit in with the pure rock running all the way through this disc. Tenth track 'Good Boy' must have been written after a monster session of listening to Twisted Sister's 'Stay Hungry' album - and that's no bad thing in my eyes.

 

Sideburn have already supported Def Leppard, Motorhead, Thin Lizzy and Meat Loaf and hearing this album makes you realise that they really are worthy of gracing the same stages as those aforementioned masters. If they manage to grace any festival this summer, check 'em out. I'd be amazed if they let you down.

Connoisseurs of rock rejoice. Old skool loud and proud and definitely worthy of your money.

ETERNAL TERROR (NORWAY)
18/03/2011 by Matt Coe

Swiss hard rock band who assuredly tip their influence cap to all of AC/DC’s catalog on this new album Jail. Vocalist Roland Pierrehumbert has one of those gravelly whiskey laced voices, akin to Brian Johnson and Dan McCafferty of Nazareth, on standout material like “Good Boy”, “Devil and Angel” and the title track. Lead guitarist Boris has the blues boogie spirit of Angus Young along with the chops and feel of Jimmy Page throughout these 12 songs, hitting home  some memorable licks and solos on party anthems such as “”Rock ‘n’ Roller” or the slower “Long Beard And Boogie”.

If you don’t mind the blatant hero worship, Jail can fit in your collection nicely between Powerage and Back In Black.



LONG LIVE ROCK'N'ROLL.IT (Italy)
by Franceso Amato

Sideburn, quintetto svizzero nato nel 1986 col nome di Genocide e rifondato nel 1997 con l'attuale nome, ritorna sulle scene dell'hard rock semplice, frivolo e scanzonato con questo nuovo lavoro intitolato "Jail", che segue a tre anni di distanza il precedente “Cherry Red”...

Tanta esperienza per questi nostri cugini e tanto rock'n'roll che con notevole semplicità spargono al di là e al di qua delle Alpi... Certo immediatamente sono forti i richiami ai loro conterranei Krokus e di conseguenz al rock'n'roll in chiave AC/DC, con una puntatina agli ZZ Top. Quattro quarti, ed il gioco è fatto. Semplice e diretto con bei riff e accattivanti solo di chitarra che si fanno davvero apprezzare, voce leggermente griaffiante, belle melodie e giuste voci di sfondo, batteria lineare e senza strafare l'album riesce anche ad appassionare. Di certo non è un album capolavoro, ma è un album che si lascia ascoltare e come.... Non sono scandalizzato da somiglianza o originilaità non eccelsa, ma "Jail" sinceramente piace e mi è piaciuto già dal primo ascolto e poi chi se ne frega se questo brano ci riporta a questo o a quello? Accattivanti "Live to Rock", "Chase the Rainbow", "Rock'n'Roller", "Lazy Daisy", "Long Beard and Boogie" e "Creedence Vibe", questi due ultimi forse i più interessanti di tutto l'album...

La pecca dell'album? come dicevo la mancanza di una propria luce, l'aspetto positivo? anima e cuore... mica poco..


ROCKINGBOY.DE (Germany)
27/02/2011 by Stefan
Rating: 8 / 10


Durch AIRBOURNE hat der Anteil der Riff-Rock-Alben wieder ordentlich zugenommen – denkt man. Dass es aber die Schweizer Formation SIDEBURN (früher GENOCIDE) fast schon so lange gibt wie die O´Keefe Brüder auf dieser Erde weilen, muss dabei schon erwähnt werden. Mit “Jail” legen die Eidgenossen ihr fünftes Studiowerk (ihre 2005er Best Of Scheibe mal weggelassen) unter dem SIDEBURN-Banner vor. Dieses Mal soundtechnisch begleitet von keinem Geringeren als Millionenseller Beau Hill rockt der Fünfer mit “Live To Rock” (ja, der Name ist Programm) locker los. Und es ist alles im grünen Bereich. Große Veränderungen zum Vorgänger “Cherry Red” kann ich praktisch nicht feststellen, außer dass ihr Songwriting hier und da etwas verfeindert wurde. SIDEBURN ziehen ihr Ding durch und scheren sich nicht darum, dass ihre Musik für viele pure Abkupferei ist. Aber Riff-Rock ist nunmal ein sehr eng gestecktes Umfeld und die ständigen Vergleiche mit AC/DC und Co. müssen sich auch zig andere Combos gefallen lassen – das war schon in den 1980ern so und wird sich auch heute nicht ändern. Ich will auch nicht länger darauf herumreiten, denn die Songs auf “Jail” sind wieder einmal richtig gut geworden. Stücke wie der eben schon erwähnte Opener oder “Devil And Angel”, “One Night Stand” oder “Lazy Daisy” heben sich schön ab und präsentieren SIDEBURN als relativ eigenständige Band, die nicht nur in den festgefahrenen Spuren der australischen Vorbilder agiert sondern durchaus eigene Feinheiten einstreut. Natürlich könnten “The Red Knight” oder “Rock´n Roller” auf jeder x-beliebigen Acca/Dacca-Scheibe sein, aber das macht die coole Boogie-Nummer “Long Beard And Boogie” (da können doch nur die “Jungs” von ZZ-TOP gemeint sein, ha) wieder wett. Um es kurz zu machen: Riff-Rock Freunde werden ihre helle Freude an “Jail” haben, alle Lästermäuler können sich das reinhören gleich sparen. In meinen Augen aber macht die neue SIDEBURN Platte ordentlich Spaß und lässt für eine Dreiviertelstunde die graue Welt, in der wir nun mal leben, fast vergessen. Cheerz in die Schweiz!

HEAVYHARDES.DE (Germany)
by Holgi
Rating: 5 / 6

Sideburn, das hat nix mit einem halbseitigen Sonnenbrand oder einem teilweise erwischten Topflappen zu tun. Nein, das sind Koteletts. Und hierbei auch nicht die fleischige (fleischliche?) Version, die uns Kindern der 70er öfters mal sonntags serviert wurde. Nein, hier geht es um den Teil der Gesichtsbehaarung, den man auch bei Vollrasur (des Gesichts, das andere muss jeder selbst wissen) stehen lässt, um hinlänglich cool auszusehen. In den 70ern waren die Koteletten verpflichtend, und selbst Heino und Udo Jürgens zeigten sich diesbezüglich als Oberrocker.
Somit ist der Name Programm. Denn die fünf Herren aus der Schweiz werkelten zunächst von 1986 bis 1997 unter dem Namen Genocide zusammen - und das deutete denn auch mehr auf Heavy Metal der heftigeren Gangart. Aber 1997 warf man das Ruder in Richtung erdigen Hard Rock, für den der neue Name passt wie die Faust aufs - na, die Schläfe eben.
Stilmäßig machen sie nicht lang rum, den Schweizern scheint das australische Riffing ja ohnehin im Blut zu liegen, und so machen sie wie die Landsleute
Krokus eine astreine, absolut gekonnte Verbeugung vor den 70er-Alben von AC/DC, und dabei vor allem vor der bluesbetonteren Variante ("Red Knight" klingt derart nach "Live Wire", dass es schon eine Art hat...). Das haben Airbourne ja auch getan und sind damit zu Millionensellern aufgestiegen - zumindest waren Sideburn früher dran. Das Material ist so gut, wie es in dem Genre eben sein kann: beschwingte Riffs, Mid-Tempo (mit Ausnahmen: der Titeltrack "Jail" geht ab, mit "Hot For Teacher"-Vibes, oder "Chase The Rainbow", groovt wie Sau), dreckige Vocals, und nachdenklich-reflektierende Texte wie z.B. "Live To Rock", "Devil And Angel", "One Night Stand" oder "Rock'n'Roller". Die Qualität ist durchweg hoch, und mit "Lazy Daisy" liefern sie das ab, was für AC/DC die gute alte Rosie und für Krokus die "Smelly Nellie" war. Jawoll.
Will also heißen: wer Riff-Rock mag, der kommt hier absolut auf seine Kosten. Gut gemachte
AC/DC-Kost, und das ist per se mal gar nicht schlecht.

XROADS MAGAZINE (France)

No. 38 Février 2011 by Jean-Sébastien Thirion
Rating: 4 / 5



Dès le morceau introductif de ce Jail, nous sommes en territoire conquis, en plein dans le désert sonique qui régit le continent du rock'n'roll, qui guide nos oreilles depuis une bonne trentaine d'années sur les plaines de l'eldorado musical. L'Australie, oui l'Australie, ce morceau de terre qui régulièrement nous abreuve de talents, de ... Euh, le rédacteur censé être un connaisseur, stoppez immédiatement votre logorrhée délirante,le groupe que vous êtes en train de chroniquer est ... suisse !!!

Quoi, ce chanteur, ce clone de Angry Anderson cuité au Bon Scott des grands jours est un bouffeur d'emmental ? Le riff de "Laizy Daisy" aurait donc été déposé dans un coffre par l'Angus helvète !?! ... "Good boy", "Long beard
and boogie" auraient vu le jour sous les alpages Milka !?! ... Incroyable et pourtant le combo existe depuis 1997, a ouvert pour Def Lep, Motörhead, Dio, Ted Nugent, Krokus, Thin Lizzy sans aucun complexe.
Sideburn nous met un grand coup de pied dans les couilles avec son passage en plein bayou et son "Creedence vibe" qui nous remue jusqu'au fond de nos âmes en Berne (impossible de chroniquer de suisses sans citer une ville du cru, car celà fait partie du contrat de parrainage que nous avons avec ce pays). En tous cas, quel album, tiens, je me le remets; et si je vous parlais de l'Australie, tiens ...

ROCKPAGES.GR (Greece)
by Yiannis Dolas

Just plain and simple… straight rock’n’roll like AC/DC, Krokus, and ZZ Top. Less original than those monsters, but definitely more genuine than the rather overrated Airbourne.  
 
Sideburn seem to know the secrets of rock well enough. They’ve been there, done that, since they are not young and have been around since 1996 with their previous band Genocide, and they know how to draw the listener’s attention. No matter how many grainy voiced singers you’ve heard, Roland Pierremhumbert’s growl combined with Fred Gudit’s and Boris’ guitars is a win-win combination that will leave no one disappointed. Every guitar solo on the album is a highlight with the six strings blazing, initiating the ultimate air-guitar experience!
  

I am sure that “Jail” is not the best album you will ever listen to, and Sideburn not the best band, however from the moment that the album starts playing you forget everything else and you focus on rocking out with the Swiss. That’s the success of an album that you will listen to over, and over again, you will share it with your friends, you’ll put it on the car stereo and you’ll have a great time with…

ENTRATEPARALLELE.IT (Italy)

Rating: 7 / 10

Attivi dal 1986 sotto il monicker di Genocide e ribattezzatisi Sideburn nel 1997, il combo svizzero propone con questo “Jail” un disco di sano e puro hard rock, che non disdegna di attraversare in punta di piedi anche i campi delle sonorità post glam scandinave. Il tutto sotto l'ala protettiva dei connazionali Krokus.
Sicuramente non è un disco che cambierà la storia dell'hard & heavy, ma è un album piacevole e divertente soprattutto per chi, come il sottoscritto, ha lasciato il cuore negli '80.
Buona la prestazione del singer Roland Pierrehumbert, dotato di una voce accattivante e graffiante; buona la produzione; apprezzabili la graniticità della sezione ritmica e il lavoro delle sei corde, mai ingombranti e usate con energia e grinta (adorabile il solo di “Rock'n'Roller”).
Il tributo che pagano alla musica made in Australia è molto pesante. La prima parte del disco sembra infatti un omaggio agli AC/DC (penso alla opener “Live To Rock”, con un refrain molto catchy, o a “One Night Stand”) e ai loro cugini Rose Tatoo (in “Devil And Angel”, forse il pezzo migliore del disco, o in “Kiss Of Death”). La seconda parte invece vede forti influenze dei Judas Priest : è quasi imbarazzante la somiglianza di parte del ritornello di “Good Boy” con “Hell Bent For Leather” di Halford e soci.
Mi sorprendono invece positivamente “Long Beard And Boogie” e la conclusiva “Creedence Vibe” in pieno stile ZZ Top!
Un disco consigliato per lunghi viaggi in auto!



METALFRANCE.NET (France)

08/03/2011 by Olivier No Limit
Rating: 4 / 5

Sideburn, après leur dernier méfait “ cherry red »paru en 2008 et dont le titre « six feet under » a fait partie de la bande son de la série TV « 24 heures », et bien Sideburn disais-je, enfonce encore une fois le clou dans le mur d’un hard rock estampillé ACDC.

Mixé par Beau Hill (ex producteur de Ratt et warrant), ce « Jail » est un petit bijou de hard rock n’ roll ; moins connu que leur confrères de krokus, ce groupe Suisse existe pourtant depuis 1990 et à force d’opiniâtreté, et bien ma foi, commence à faire sérieusement parler d’eux.

Ils sonnent ACDC et le font bien, avec un petit quelque chose de rose tatto (jail, good boy) et ce qui semble être un hommage à creedence cleawater revival (creedence vibe) et ZZ TOP (long beard and boogie)

Portés par une voix chaude pleine de gouaille, par des riffs un milliard de fois utilisés mais qu’ils savent rendre vivants et bourrés de feeling, par des refrains accrocheurs (chase the rainbow), par une rythmique en béton armé non dénuée d’un groove blues rock certain, par des solos très rock n’ roll, les titres de cet album s’enchainent les uns après les autres sans aucune faille et donnent à l’amateur de ce genre de musique sa dose de plaisir ; moi qui les suit depuis longtemps j’en suis ravi.

Let there be rock !

 

METALFACTORY.CH (Switzerland)
09.02.2011 by Chris C.
Rating: 9,0 / 10

Bereits seit 1986 sind Sänger Roland Pierre Humbert und Gitarrist Fred Gudit zusammen in Sachen Rock'N'Roll unterwegs. Damals hiess man Genocide und war noch deutlich mehr Metal-lastig. Seit 1997 nennt man sich Sideburn und konzentriert sich auf Riff-betonten Hard Rock. Zwischenzeitlich dürften die Welschen jedem ein Begriff sein. Die Jungs können nämlich auf mehrere grandiose Alben zurückschauen. Zudem räumt man regelmässig auch im Live-Sektor ab. Eröffnen konnte die Band immerhin schon für Kiss, Def Leppard, Motörhead, Dio, Ted Nugent, Thin Lizzy, Krokus, Doro und Meat Loaf. Bei elementarem Hard Rock führt kein Weg an AC/DC vorbei. So haben auch Sideburn noch nie ein Geheimnis daraus gemacht, wer die Lieblingsband der Truppe ist. Nach den Australiern zu klingen ist nicht schwer, dabei aber eigenständig zu bleiben, den Geist des Rock'n'Roll authentisch einzufangen ohne bloss zu kopieren, ist keine einfache Sache. Aber genau das machen Sideburn äusserst versiert. In den Bereichen von Mid Tempo-Groovern und schnellen Kick Ass-Nummern braucht man der Truppe langsam aber sicher überhaupt nichts mehr vorzumachen. Praktisch jeder Song lädt zum Mitsingen oder zumindest dezenten Mitwippen ein. Selbstverständlich lieben Sideburn nicht nur AC/DC, auch bluesige Rose Tatoo-Seitenhiebe sind auszumachen und mit "Long Beard And Boogie" ist offensichtlich, dass man auch ZZ Top nicht verschmäht. Die Produktion wurde in der Vergangenheit mehrmals mit Jürg Nägeli (Krokus) in dessen legendären Pink Studios umgesetzt. Dieses Mal ging man noch einen Schritt weiter und engagierte Beau Hill als Producer. Dieser konnte mit Ratt, Gary Moore, Winger und Twisted Sister immerhin schon über 50 Millionen Tonträger unter die Leute bringen. Mit "Jail" ist Sideburn somit ein in allen Bereichen erstklassiges Album ohne nennenswerte Schwachpunkte gelungen. Es wäre der sympathischen Truppe zu gönnen, wenn sie damit nun endlich auch kommerziell zu Shakra aufschliessen könnten.

AMAZON.CO.UK (UK)
28/02/2011 by Mr H
Rating: 4 / 5

Someone has got a copy of "One Vice At A Time"! Apart from me that is. The greatest ever AC/DC album not by AC/DC came out 30 years ago. Then it was Swiss rockers Krokus. And now it's Swiss rockers Sideburn having a go. Must be something in the Alpine air.

Now granted, this isn't in the same league as that, but if you enjoyed that era of Krokus and always have room in your heart for the likes of Rhino Bucket and Boned, then you'll have a darned good time boogieing away to this album. They certainly have the patter down, and with song titles like 'Live To Rock', 'One Night Stand', 'Rock'N'Roller' and 'Long Beard And Boogie', they certainly live up to their predecessors.

Vocalist Roland Pierrehumbert is more of a Beano than a Bon, so it's post 1980 AC/DC that you're getting for your bucks, and the rest of the band know how to riff away merrily. That's all helped by a fine mix, courtesy of legendary producer Beau Hill, and there's more than a hint of eighties metal around the edges, bringing to mind the likes of Twisted Sister in places. Musically, the songs are performed with passion, no doubt helped by stints on the road supporting the likes of Def Leppard, Motorhead and Thin Lizzy.

Now you might be thinking, we've already got Airbourne, why do we need Sideburn? Well that makes you an idiot, because you can never have too many bands of this ilk. And if you think otherwise, then you should be handing in your studded wristband on your way out because, frankly, you have no place in the world of rawk. Those of who do will have a fine, fine time punching the air to this thoroughly enjoyable release.



METAL1.INFO (Germany)
by Steffen M.
Rating: 8 / 10

SIDEBURN gründeten sich eigentlich schon 1986, musizierten aber bis 1997 unter dem Bandnamen Genocide und veröffentlichten in der Zeit auch zwei Alben. Mit der Umbenennung erfolgte zugleich auch der Genrewechsel vom Heavy Metal zum riffbetonten Hardrock. Weitere vier Alben wurden bislang unter der Firmierung SIDEBURN released, und das neue Werk "Jail" ist somit der insgesamt siebte Longplayer der Schweizer. Die kreativen Köpfe der Band sind die bereits seit Genocide-Zeiten zum Line-Up gehörenden Musiker Roland Pierrehumbert und Fred Gudit.

Wer riffbetonten Hardrock spielt, muss sich immer Vergleiche mit AC/DC oder Rose Tattoo gefallen lassen. Da kommen auch SIDEBURN nicht umhin. Allerdings reihen sie sich in die Garde der Bands ein, die nicht nur als langweilige Kopierer der australischen Vorbilder auftreten. Die Stücke wirken gut durchdacht, die Riffs sind inspiriert und die Hooks gehen gut ins Ohr. Es kann ordentlich mitgerockt und – dank der eingängigen Höhepunkte – auch bestens mitgegrölt werden.
Mit dem straighten, flotten "Live To Rock" haben die Schweizer einen der herausragenden Ohrcatcher direkt am Anfang platziert. Doch finden sich auf dem Zwölftracker noch etliche weitere gute Stücke. Das kraftvolle "Devil And Angel", das bluesige, leicht Southern-like "One Night Stand", der energetische Stampfer "Lazy Daisy", der einprägsame Riffrocker "Chase The Rainbow" und das leicht in Richtung NWoBHM tendierende "Good Boy" gehören auch mit zu den besseren Kompositionen, die das in Punkto Abwechslung doch recht eingeschränkte Genre zu bieten hat. Aber SIDEBURN agieren dennoch vielseitig genug, um den Hörer über die dreiviertel Stunde Spieldauer bei Laune zu halten. Und Ausfälle oder Schwächephasen kann ich auf dem Werk auch nicht entdecken.
Die technische Leistung aller beteiligten ist ebenfalls in Ordnung. Roland Pierrehumbert fällt dabei mit einer sehr variablen Stimme auf, die schön dreckig und rotzig klingen kann, bei Bedarf aber auch klar und ausdrucksstark. Die Produktion ist rau gehalten und unterstützt dadurch den Dirtrock-Charakter des Albums.

SIDEBURN gehören zu den Truppen, die im recht eingeschränkten Boogie-Hardrock durchaus ihre Daseinsberechtigung haben, weil sie nicht uninspiriert nachahmen, sondern ideenreich und relativ flexibel komponieren, dadurch gute Songs schreiben und diese handwerklich astrein umsetzen. "Jail" ist der beste Beweis dafür. Genrefans können hier bedenkenlos zugreifen.


METAL.IT (Italy)

In un momento “storico-musicale” che incensa formazioni come Airbourne e promuove emergenti come ’77 e Charm City Devils, perché riservare un trattamento diverso per i Sideburn? In fondo, fanno tutti parte di quella schiera di artisti in cui scorgere una scintilla di creatività rappresenta un’impresa titanica, giacché la loro proposta è sostanzialmente votata al verbo degli AC/DC (e dei Rose Tattoo, se proprio vogliamo essere precisi), sovrani assoluti dell’hard n’ boogie n’ blues n’ rock n’ roll.
Eppure qualcosa mi dice che i nostri svizzeri, da considerare ormai dei veterani del genere, finiranno per passare oltremodo inosservati nell’attuale soffocato e “soffocante” mercato discografico.
Sarebbe davvero un comportamento iniquo, poiché almeno quanto considero sopravvalutati i nomi poch’anzi citati (tre dei tanti, tra l’altro, e senza aver ancora avuto l’opportunità di testarli dal vivo, ambito che a quanto pare li vede particolarmente dirompenti), ho trovato questo “Jail”, sesta fatica discografica degli elvetici, un ascolto tutto sommato gradevole, assolutamente sprovvisto di carisma e personalità, ma sollevato dalla presenza di canzoni dignitose, scritte con un certo gusto e una discreta dose di feeling.
Niente che non sia già stato fatto, e pure un po’ meglio, da Georgia Satellites, Kix, Cinderella, Rhino Bucket e Dirty Looks, senza dimenticare i padrini Krokus (e gli Accept, altra plausibile influenza dei Sideburn), ma le evidenti carenze ispirative “proprie” del gruppo non sviliscono completamente l’impatto di un Cd che si lascia ascoltare con piacere, soprattutto in quei momenti dell’esistenza in cui si ha bisogno di forme di “distrazione” semplici, prive di frivolezze e poco impegnative.
La voce di Roland Pierrehumbert, con il suo timbro arcigno e “caldo”, frutto di una piacevole interpolazione Scott-Halford, sovrintende con abilità un manipolo di onorevoli ed affiatati musicisti in grado di suscitare la netta impressione di “crederci” sul serio, ed è forse per questo che anche i pezzi più “spudorati” (“Live to rock”, "Devil and angel”, “Rock'n'roller, “Lazy Daisy”, "The red knight” …, anche se altrove non è che si “contengano” troppo …) vengono accolti con benevolenza, mentre tocca alle vibranti "One night stand” e “Chase the rainbow”, all’ardore blues-southern di “Long beard and boogie” (con un pizzico di ZZ Top) e della strascicata e polverosa “Creedence vibe”, o ancora al dinamismo anthemico di “Good boy” e "Kiss of death” (un po’ alla Judas Priest … del resto una prima incarnazione della band si chiamava Genocide …), rappresentare probabilmente i momenti maggiormente “impressionanti” di una maniera di fare musica “antica” e “standardizzata” e nondimeno ancora capace di riservare buone vibrazioni.
I Sideburn sono innegabilmente degli emuli, di quelli che sanno, però, il fatto loro e come tutte le band di questo tipo dovrebbero essere accolti dal pubblico, a dispetto della mancanza di quell’hype che nemmeno la competente produzione dell’esperto Beau Hill (ormai né “qualificante”, né particolarmente “attraente”) può più contribuire a garantire.



LOCKESROCKSOUNDS.DE (Germany)


Seit dem letzten Longplayer sind fast 2 Jahre vergangen aber SIDEBURN haben nichts verlernt.
Realativ kurze knackige Rocksongs die unverkennbar Wiedererkennungswert haben und genau das hervorbringen worum es geht: Rock und Spaß!
Und den hat man beim Hören der neuesten Scheibe aus dem erst vor kurzem durch Steve Lee’s Tod geprügelten Nachbarland.

Schon mit dem Opener “Live to Rock” wird die Gitarre rausgeholt. Und auch “Rock’n'Roller” macht seinem Namen alle Ehre. Kein T-Shirt bleibt trocken, keine Rock-Attitüde vergessen. Im Fahrwasser von AIRBOURNE, nur nicht ganz so prügelnd, gelingt der Band vielleicht kein Meilenstein aber ein Mitgröl-Album ist es definitiv. 

Es fehlt ein wenig das Überraschungsmoment aber seien wir doch mal ehrlich: Es gibt genug Musik die uns vor fast unlösbaren Interpretationsaufgaben stellt. Da kommt “Jail” gerade richtig um uns den Spaß zu bringen und die Riff-Fraktion in Ekstase zu versetzen. Und das gerade bei “Kiss Of Death”, der ziemlich auf die Kacke haut. Oder auch “Chase The Rainbow” der durch sein Midtempo ein echter Ohrwurm ist.

Fazit:
Ein einfach gestricktes Riff-Rock-Album mit dem Anteil Blues, den es braucht ohne “Wenn und Aber” … nicht mehr, aber verdammt, auch nicht weniger! Live dürfte das ganze Material noch mal ne Schüppe mehr bringen also … weiterrocken!


METALSICKNESS.COM (France)
15/02/2011 by Mr. Zède
Rating: 16 / 20

On l'avait remarqué récemment : la branche "hard rock" du label AOR Heaven, Metal Heaven se développe de plus en plus vers une musique moins mainstream et formaté, pour nous proposer un large panel de groupes qui envoient sévère et ô combien intéressants. Après la sortie de bonnes prods comme T.N.T. ou Bangalore Choir, voilà que se sont les suisses de Sideburn qui sont mis à l'honneur avec "Jail".
Si a priori, Sideburn ne vous dit rien, sachez que ces vieux briscard évoluaient dès 1985 sous le nom de Genocide jusqu'en 1997, date à laquelle ils ont changé le nom du groupe en Sideburn pour la sortie de "Sell Your Soul To Rock n' Roll".
Après 9 disques au compteur (dont 3 sous le nom de Genocide) et 2 ans après le sympathique "Cherry Red" sur Brennus, les suisses reviennent donc en force avec "Jail", leur dixième méfait…

Des kangourous…suisses ?!
Ça fait des années que Sidebun évolue dans un hard rock racé qu'on croirait tout droit venu d'Australie tant le groupe a su reprendre à son compte les influences d'AC/DC, Rose Tattoo et The Angels, et ça fait des années que Sideburn s'est développé une identité très forte. Imaginez un peu si Angry Anderson (Rose Tattoo) venait pousser la chansonnette avec le AC/DC mouture 2000's empreint d'un boogie rock bien senti. Ça fait rêver, non ? Et bien Sideburn l'a fait ! Et de bien belle manière, même...
Si de prime abord, on pourrait légitimement penser que les suisses ne font qu'imiter leurs illustres aînées comme le font une multitude de groupes plus ou moins inspirés, ils vont vite nous claquer le beignet en développant des compositions puissantes et accrocheuses que n'aurait pas reniées Angus et Malcolm Young sur lesquelles la voix de Roland Pierrehumbert va faire des miracles. En effet, l'homme possède un timbre de voix très proche de celui d'Angry Anderson (parfois même de celui de Rob Halford) et va apporter à l'ensemble la petite étincelle qui va mettre le feu aux poudres ("Live To Rock", "Lazy Daisy", "Jail", "The Red Knight"). On se croirait presque revenu aux sources du hard rock made in Australie !
Mais qu'on ne s'y trompe pas : Sideburn n'est pas un "vulgaire" tribute band qui ferait d'une pierre deux coups et mixant du AC/DC et du Rose Tattoo. Non, la formation possède une solide personnalité (les influences sont digérées depuis belle lurette) qui donne à ce "Jail" toute sa singularité et sa crédibilité. Il n'y a qu'à écouter des titres comme "Chase The Rainbow", "One Night Stand" ou "Live To Rock" pour se rendre compte de l'aplomb du groupe. Rien n'est à jeter…

Mes hommages…
Evoluant donc dans les trames du rock / boogie binaires, Sideburn va mettre en branle des compositions qui ne manqueront pas de faire des clins d'œil appuyés aux dinosaures du rock (le riff de "Chase The Rainbow" rappelle celui du "Stand Up" d'AC/DC de 1985, "Long Beard And Boogie" est un superbe hommage à ZZ Top, à Creedence Clearwater Revival sur "Creedence Vidbe", "Good Boy" pourrait être le p'tit frère du terrible "Hell Bent For Leather" de Judas Priest et j'en passe…), Sideburn ne va pas pour autant construire ses morceaux sur des plans pompés à droit à gauche. Non, le groupe va parfaitement assumer sa démarche artistique et réussir le parfait équilibre dans le hard rock / boogie qu'il instaure ("Kiss Of Death", "Devil And Angel"). Plus que de refaire du neuf avec du vieux, les suisses font revivre tout un pan entier de notre musique préférée ! Joli coup…
Mis en boîte par l'indéboulonnable Beau Hill (Ratt, Gary Moore, Winger, Twisted Sister, Warrant…) qu'on retrouve à la prod' et au mix, "Jail" témoigne de l'impressionnant savoir faire de Sideburn, qui se place là comme une redoutable machine de guerre !

En fin de compte, Sideburn vient de lancer un vent de fraîcheur dans le hard rock à la teinte australe en nous présentant un album old school mais ô combien actuel. Les suisses ont réussi un album fort, pas original pour un son dans la construction des morceaux mais d'une remarquable accroche et d'une efficacité exceptionnelle…
"Jail" fait partie de ces disques qu'on ne se lasse pas d'écouter qui ne sont pas prêts de prendre la poussière sur nos étagères !


ROCKHARD Magazine (Germany)
No. 286 März 2011 by Thomas Kupfer
Rating: 7,0 / 10

Auch die sechste Veröffentlichung der Schweizer, die ihre Karriere in den Mittachtzigern unter dem Namen Genocide begannen, ehe die Umbenennung in SIDEBURN erfolgte, ist ein gefundenes Fressen für Anhänger von gut abgehangenem Aussie-Pubrock, Blues- und Hardrock-Fans. Ein Blick auf die musikalischen Vorlieben der Bandmitglieder erweist sich schnell als „who´s who“ des guten Geschmacks und ergibt eine ziemlich genaue Beschreibung des SIDEBURN-Stils. Nicht nur, dass es deutlich schlechtere Referenzen als AC/DC (vornehmlich zu ihrer Bon-Scott-Phase), Rose Tattoo, Trust, Led Zeppelin oder Jimmy (aaaaarrrrrrrggg! - Red.) Hendrix gibt; die Schweizer schaffen es trotz offensichtlicher stilistischer Querverweise, einen eigenständigen, charakteristischen Sound zu kreieren, der von Beau Hill produktionstechnisch perfekt in Szene gesetzt wurde.

BLEEDING 4 METAL (Germany)
10/03/2011 by Mandragora
Rating: 7,5 / 10


SIDEBURN aus der Schweiz haben mit ihrem neuen Album "Jail" auf Altbewährtes gesetzt und ein grooviges Hard Rock Album auf den Markt gebracht. Damit halten sie sich auch bei ihrem mittlerweile neunten Veröffentlichung die Treue. Voll mit prägnanten Riffs, typischen Lyriks und mit einer rauen Stimme präsentiert, haben die Songs alles was man von einem Hard Rock Album erwarten kann. Die Songs sind leicht verständlich und haben ordentlich Power.

Allerdings wird hier auch nichts Neues oder Überraschendes geboten, so dass man sich an andere Bands – ich will jetzt nicht zu laut AC/DC schreien – erinnert fühlt und nicht viel Eigenständigkeit unter Beweis gestellt wird. Andererseits sind die Jungs auf dieser Schiene schon wieder so konsequent unterwegs, dass es nicht schadet, wenn man weiß, was einen erwartet. Zudem können sie mit ihrem abwechslungsreichen Tempo und guten Soli aufwarten. Aufgrund der hohen Eingängigkeit kommt man von der Scheibe auch nicht so schnell los. Daher kann man das Album Fans des erdigen Rock à la AD/DC jedenfalls empfehlen.


SFR.FR (France)
21/02/2011 by Hervé Devallan

AC/DC, sors de ce corps ! Ou

Krokus, c’est selon, que l’on soit suisse ou australien. Car avec son dernier opus Jail, les Helvètes de Sideburn confirment que le Hard Rock n’est pas mort. Le bon, le vrai, l’indispensable qui donne aux matins sombres l’espoir des lendemains qui chantent. C’est ça le rock, non ?

Ne boudons pas notre plaisir. Ce n’est pas parce que Sideburn puise sans honte dans le rock australien (AC/DC, on l’a dit, mais aussi The Easybeats, Rose Tattoo et Angel City pour ne nommer que les plus connus) que nous devons crier au scandale. Au contraire. Sideburn fait ça tellement bien que le groupe distille sa potion magique depuis 1997, année de sa formation. Enfin de sa "nouvelle" formation, puisque c’est sous le nom de Genocide qu’une partie des musiciens ont fait leurs premiers pas en 1986 dans une veine beaucoup plus radicale, il faut en convenir. Le point commun entre les entités ? Le chanteur Roland Pierrehumbert et le guitariste rythmique Fred Gudit. Cela fait donc 25 ans que l’on croise nos amis sur tous les festivals européens ou en première partie des stars anglaises et américaines comme
Kiss, Thin Lizzy, Ted Nugent, Motörhead, Def Leppard, etc.  

Mais la renommée de Sideburn ne s’arrête pas aux portes de la scène. En 2008, le petit écran ne reste pas insensible à leurs charmes avec la présence du titre Six Feet Under dans la dernière saison de la série 24 Heures. Beau placement produit qui se double en 2010 par le morceau Cherry Red sur le jeu Rockband 3 de la Xbox 360. Les fans sont avertis !

Pour revenir à l’essentiel (?), l’album Jail regorge d’hymnes de stade à reprendre à l’unisson entre deux matchs de foot et autant de bonnes bières. Et pour rien au monde, il ne faudrait changer la formule ! Long live rock’n’roll Sideburn.

OBLIVEON.DE (Germany)
by Sbk
Rating: 7 / 10

Mit Sideburn bekommen wir eine volle Seite AC/DC-Klon von der besseren Sorte. Es ist auch nicht einfach sich für einen adäquaten Ersatz zu entscheiden. bei der Fülle an Konkurrenten, die sich schon jetzt um das Erbe der Australier streiten. Doch Sideburn haben, abgesehen von den wichtigsten Zutaten wie der rauen Stimme von Fronter Roland Pierrehumbert (ein Künstlername wäre an dieser Stelle nicht die schlechteste Idee), den riffigen Klampfen und den treibenden Beats, auch die passenden Hits in der Tasche. Da sollten die Miteiferer unbedingt nachziehen. Sideburn klingen positiv und haben deutlich Spaß. Ihre Songs bersten mit Partycharakter. Die Schweizer sind seit zig Jahren im Geschäft und konnten schon für einige beinharte Bands als Support-Act agieren. Dabei konnten sie ihre richtige Linie finden und haben konsequent über Alben hinweg an ihrem Stil gefeilt. Der Erfolg als guter Live-Act macht sich jetzt bezahlt und bietet dem Hörer diese coolen Songs. Und man braucht bei Beiträgen wie "One Night Stand" oder "Rock `n` Roller" auch nicht lange um den heißen Brei reden. Sideburn wollen nichts Neues erfinden oder die vorhandene Sparte umkrempeln. Noch wollen sie etwas anderes darstellen als das, was sie sind. Eine bissige Rock `n` Roll-Biker-Party-Band mit Pfeffer im Arsch. Kleine Abweichler von der AC/DC-Melange sind vorhanden: "Long Beard And Boogie", die musikalische Verbeugung vor ZZ Top, selbstredend im Southern-Boogie-Korsett und der lahme Filler "Creedence Vibe" zum Abgewöhnen. Nicht schlimm, denn das ist der letzte Track auf "Jail" und kann einfach ignoriert werden.

MELODIC-ROCK-INSIDE (GERMANY)

“Jail” ist mittlerweile das 6 Album der Schweizer SIDEBURN frühere GENOCIDE. Seit 20 Jahren machen die Herren kernigen Riff-Rock alla AC/DC. Jeder denkt sich nun, was schon wieder eine Band nach AIRBOURNE, RHINO BUCKET und BULLET, die diesen Sound macht. Jetzt kommt das große ABER, sie machen es schon seit 20 Jahren! Klar, Eigenständigkeit gibt es nicht, dafür viel Spaß, eingängige Melodien, stark rockende Riffs und Mitsing-Refrains. Gelegentlich sind auch ein bisschen Blues-Einflüsse in den Songs mit eingebaut. SIDEBURN verstehen ihr Handwerk. Der Sound von „Jail“ ist von sehr guter Qualität, was aber nicht verwundert, da Beau Hill (TWISTED SISTER, GARY MOORE, RATT usw.) dafür verantwortlich war. Anspieltipps sind der Opener “Live to Rock”, das rockende „Devil and Angel“ sowie „Lazy Daisy“.
SIDEBURN haben mit „Jail“ ein unterhaltsames - mit hohen Spaßfaktor  - neues Werk eingespielt, welches aber keinen Innovations-Preis gewinnen wird.
Für Fans von AC/DC, Airbourne und Krokus ist „Jail“ zu empfehlen. Wer soliden Hardrock bevorzugt und keine Probleme mit dem AC/DC-typischen Riff-Rock hat, kann eigentlich nichts mit der neuen Scheibe von SIDEBURN falsch machen.


RUSH ON ROCK.COM (UK)
27/02/2011 by AS
Rating: 7 / 10

Ever had that feeling just after you’ve finished listening to a great album? The feeling that if only there were other bands just like them or someone capable of giving you more of the same. Well if you’ve just finished listening to an AC/DC album then search no more.

 

Swiss quintet Sideburn create that classic rock sound that is guaranteed to get you turning up the volume dial and dusting off that air-guitar. For the purists and rock fans that believe there is no place for imitation then this could be one to avoid. But for the rest of us, its everything you could wish for in a minor release.

 

Airbourne have made a name for themselves creating a similar noise, so why no-one else should get in on the act is anyone’s guess. From the first guitar hook on Live To Rock to the final growl on Creedence, the album reads as an affectionate yet original tribute to one of the rock greats.

Although they have been round for around a decade Sideburn are one of the European bands that is respected in their own country but nowhere else. It’s unlikely that Prison will catapult the band in to fame but its easy listening and wouldn’t be out of place in middle America bars and bowling alleys. There’s nothing wrong with recreating a tried and tested rock sound especially when the sound belongs to AC/DC. It’s not as polished but there is enough originality to make this their own.

FFM ROCK (Germany)
19.02.2011 by Michael Toscher

Mit ihrer sechsten Veröffentlichung kommen die ehemaligen GENOCIDE nach erfolgtem Namenswechsel (heute schimpft man sich SIDEBURN) - nicht zu verwechseln mit der schwedischen Stoner/ Doom Hard Rock Band (!)-, aus dem Startblock. Bezeichnenderweise für den momentanen Trend innerhalb der klassischen Hard Rock Szene sickert auf "Jail" reichlich kräftiges Aussie-Pub Rock Feeling durch, woran die Eidgenossen keinen Zweifel aufkommen lassen. Alles in allem hat die immerhin bereits seit 25 Jahren (!) bestehende Schweizer Combo ein beherztes Album eingespielt, das über catchy Refrains, lässige Gitarrenriffs und permanent vorhandenes Blues / Boogie Flair verfügt, (der Einsatz einer Mundharmonika in Kombination zu Sänger Rolands rauchig tief tönender Rockröhre lassen ein Blues Stück des Stickmusters "Creedence Vibe" fast so klingen, als befände sich Shock Rock Altmeister ALICE COOPER auf Düster Rock Trip! - Wahnsinn!). In erster Linie sind alle Stücke jedoch recht eingängig auf Rhythmus und Beat getaktet, die Rhythmussektion agiert traumhaft sicher, weswegen sich dieses Album gerade für Anhängerschaften, die bevorzugt auf eine schnell und angenehm ins Gehör laufend, relaxte Mixtur simpel groovenden, hundert Prozent handgemachten, direkt aus Bauch und Herz kommenden, Kneipen Blues Rocks und klassisch Riff orientierten Hard Rocks mit reichlich Ohrwurm Charakter stehen, gut eignet. Shouter Roland Pierrehumbert besitzt eine angenehm ins Ohr gehend kraftvolle, zugleich geschmeidige Blues/Rockröhre, die allen zwölf Tracks passender weise wie auf den Leib geschneidert ist. Wer an einem gesunden Cocktail aus AC/DC, ZZ-TOP, ROSE TATTOO, BONAFIDE, GOTTHARD, KROKUS, JIMMY HENDRIX sowie TOM PETTY (& the Heartbreakers) mit reihenweise lässig aus dem Ärmel geschüttelten Groove Riffs, simplen Rhythmen und kernigen Lead Gitarrensoli Gefallen findet, wird sich problemlos mit "Jail" anfreunden.

AUX PORTES DU METAL.COM (France)
28/02/2011 by Didier
Rating: 15 / 20

Ca va encore discuter, ça je le sens. Le sujet c'est le dernier album du groupe Suisse Sideburn et son degré d'originalité dans la catégorie hard rock classicos. Sideburn, vous ne connaissez pas ? Et je ne connaissais pas non plus, mais en cherchant un peu, on découvre que le groupe a pourtant déjà sorti neuf albums dont trois quand il œuvrait sous le nom de Genocide (jusqu'en 1997). Ils ont quand même réussi à caser un morceau dans le jeu vidéo Rock Band 3, et dans un épisode de la série 24h Chrono. Pas folle la guêpe ! Une fois de plus, et comme avec les Norvégiens de TNT, je suis passé complètement à coté de ce groupe, je le reconnais, mais bon, je vais essayer de rattraper le coup. Pour les autres largués de la classe, Sideburn est composé de Roland Pierrehumbert (chant), Boris et Fred Gudit (guitares), Michel Demierre (basse) et Lionel Blanc (batterie). Ils chantent en Anglais et leur style est donc du hard rock ultra classique, c'est à dire très typé AC/DC. Décidemment, la Suisse semble être un petit bout de l'Australie, musicalement parlant, car il y a tout juste un an nous chroniquions le jouissif dernier album de Krokus, autre groupe légendaire Suisse fortement inspiré par le hard rock Australien. Tout comme Krokus, Sideburn fait du hard rock, du bon vieux hard rock avec une voix à la Bon Scott (avec une touche d'Angry Anderson et de Rob Halford), des gros riffs et des bons solos de guitare. La basse et la batterie soutiennent la baraque laconiquement, et roulez jeunesse, ça pulse, ça tape du pied, ça headbangue, les riffs acérés sont de sortie. Alors vous allez dire, comme d'habitude, c'est pas très original. Certes, mais on ne se refait pas ma bonne dame, quand on aime les riffs d'AC/DC, comment résister à ceux de Good Boy par exemple, ou encore ceux de The Red Knight et Kiss of Death. Quand on aime ZZ TOP, comment ne pas apprécier un morceau comme Long Beard And Boogie, quand, en plus, c'est bien fait et sous forme d'hommage au trio Texan. Les hommages, ils connaissent puisqu'on retrouve aussi un étonnant morceau Creedence Vibe, qui clôture l'album, qui, vous l'aurez compris, est une sorte de clin d'œil à Creedence Clearwater Revival. Une intro de slide et d'harmonica géniale et super vintage (tiens, il y a des bayoux en Suisse ?), un très bon morceau lancinant, mid-tempo, plus calme que le reste du CD, avec un bon solo de guitare et un bon harmonica, ça me rappelerait presque du bon vieux Canned Heat (pour les anciens hippies qui nous lisent). Les autres brûlots que je retiens encore sont Devil And Angel (très Airbourne, lui-même très AC/DC), One Night Stand pour son excellent solo slidé, Rock'N'Roller pour son peps ou encore Chase The Rainbow aux sonorités Sudistes.


MUSIKREVIEWS.DE (Germany)

02/02/2011 by Lars Schuckar
Rating: 7,5 / 10


Ich bin gerade auf der Autobahn unterwegs zu einem RHINO-BUCKET-Konzert und schmeiße eine bis dato ungehörte Promo-CD in den Player. Ach Kacke, da ist mir vor der Abfahrt in der Hektik wohl was durcheinander gekommen. Deutlicher AC/DC-Sound? Klar, RHINO BUCKET. Aber halt: Warum kenne ich den Song nicht? Raus mit dem Teil und siehe da: Da steht doch tatsächlich SIDEBURN auf der Disc. Sachen gibt´s.

 

Die wichtigste Frage zu dieser Hardrock-Kapelle aus der Schweiz dürfte damit also schon mal geklärt sein: AC/DC rules. Klar, in Anbetracht der Herkunft des Fünfers ist da auch der Weg zu KROKUS nicht weit und wenn man Songs wie "One Night Stand" hört, dürfte es auch diesbezüglich keine zwei Meinungen geben.

 

Aber dürfen die das denn? Klar dürfen sie, diverse Andere dürfen ja auch. Und alleine schon mal, weil SIDEBURN es auch nicht erst seit gestern machen. Gemessen am Alter der Band - 1986 unter dem Namen GENOCIDE gegründet und seit 1997 als SIDEBURN unterwegs - sind sie halt nur arg unbekannt geblieben, zumindest fern der Heimat. Trotz mittlerweile sechs Alben.
Vor allem aber dürfen sie, weil die Mucke stimmt. "Live To Rock" legt standesgemäß und namensgerecht vor, "Devil And Angel" legen kernig nach und auch "Rock 'N' Roller" sagt alles. "Lazy Daisy" kommt noch fetter aus Australien und hat von dort noch "The Red Knight" und 'nen "Good Boy" mitgebracht. Mehr von diesem Geschwurbel spare ich mir, jetzt dürfte auch der Letzte geschnallt haben, was in diesem Knast Sache ist. SIDEBURN können was, sind lässig und machen Laune. Die Laune der verhalteneren, geradlinig-erdigen Art - also mehr wie die erwähnten RHINO BUCKET, weniger die AIRBOURNE-Wildheit.

 

Ach ja: Dass die Band was drauf hat, hat sich dann wohl doch schon etwas weiter rumgesprochen, als man meint, denn als totaler Unknown-Act wird man schließlich eher selten von Beau Hill (TWISTED SISTER, GARY MOORE, RATT usw.) produziert.

 

FAZIT: AC/DC-Sound der Nächste. Aber SIDEBURN dürfen das. Innovation annähernd bei Null, Spaßfaktor irgendwo am anderen Ende der Skala - macht ungefähr 10 Punkte.


ROCKMEETING.COM (France)
30/01/2011 by Olivier
Rating: 8,5 / 10

Reconnue, et à juste titre, pour ses performances horlogères, son savoir faire chocolatier, même les bonbons RICOLA, et bien sûr, mais discrétion oblige, pour ses banques… la SUISSE, fait, dans bien d’autres domaines encore matière de référence.

Il en est un en particulier, mais trop souvent oublié, le Rock, avec un grand H comme Hard-Rock, et, inutile de vous rappeler, lecteurs avertis, le nom des groupes qui ont jalonné l’histoire Suisse de cette musique.
Introduction qui tout naturellement me conduit à parler de SIDEBURN, groupe, qui, si l’on ne retient que la dernière syllabe de son nom, confirme effectivement, qu’il n’en manque pas…
C’est donc une fois encore, et ce n’est pas péjoratif, de Rock bien BURN(é) dont cet album fait preuve, ce Rock « basique » comme disent les «spécialistes », mais surtout, comme peu de groupes finalement savent le jouer.
Oui, je le disais plus haut, les SUISSES eux ont ce savoir faire, et du reste le proverbe le confirme : « Il ne faut pas mélanger les torchons et les Helvètes ».
Preuve dès l’entame du disque pour laquelle nous sommes tentés de chanter « Run to the Hill », et à quel titre me direz vous? HILL ! Beau HILL, producteur de renom vers qui SIDEBURN à « couru », et il à bien fait. Un tel gage de qualité inspire la reconnaissance, reconnaissance dont nos Lausannois ne déméritent pas. Vous l’aurez compris, le son est inévitablement à la hauteur, ce qui ne fait qu’amplifier la qualité intrinsèque des compositions élaborées par le groupe.
Compositions qui, étant entendu qu’il n’est nul besoin de s’épancher sur la filiation Australienne par trop réductrice, préservent toute l’originalité et l’inspiration du groupe.
Exemple avec Creedence Vibe et son intro « Slidée », rejoint par l’harmonica de Roland qui invite au groove d’un boogie rock bien balancé. Un rocking-chair, un Jack Daniel’s, un soleil écrasant, surtout pas de barbier, pour un titre hommage à ZZTOP, Long Beard And Boogie, très recommandable. Live To Rock qui ouvre le cd met tout le monde d’accord, il n’y a aucune chance pour que seuls nos pieds se mettent en mouvement, le corps tout entier risque fort d’exprimer sa reconnaissance.
A la volée The Red knigth, Jail, Lazy Daisy, Devil and Angel enfoncent le clou et rappellent, quand bien même nous n’avons pas la voix du Chanteur, à quel point il fait bon gueuler les refrains, et gageons qu’au prochain concert nous le ferons tous ensemble... ça aide. En somme, tout est bien fait, à l’instar de cet excellent morceau qui semble bien être mortel, Kiss Of Death. Alors, est-il possible de choisir le meilleur dans tout ce qui est bon ? Si oui, Chase The Rainbow, One night stand, Creedence Vibe, Long Beard And Boogie, Kiss Of Death (un peu d’histoire) sont ceux qui retiennent le plus mon attention. Non pas que Rock’n’Roller et les autres ne soient pas à la hauteur, loin s’en faut.
Haaaa !!!! Quel mauvais garçon ! J’allais oublier Good Boy, dont le refrain peut rappeler Hell Bent For Leather de qui vous savez, petit frottement de cordes, et une fois de plus solo de bonne facture.
Mais, peut-être aurais-je du commencer cette chronique par dire à quel point l’ensemble est cohérent. Fred et Michel assurent une rythmique sans faille, Lionel, toujours aussi précis frappe juste et fort, et, tout au long du disque (c’est mieux qu’un fichier), Boris fait preuve, entre autres lors de ses solos, d’une grande inspiration (Chase the Rainbow). Quant à Roland…je l’ai déjà cité deux fois. Non, plus sérieusement, lui aussi contribue largement à la grande classe de ce disque.

Ainsi, pour conclure ce papier, il est évident que les détracteurs du style, jamais avare en raillerie, diront que « JAIL » s’emprisonne dans une formule rarement renouvelée, mais nous fans impénitents, répondrons avec aplomb que nous sommes libres, libres tout simplement d’aimer ce qui est bon.


BIKERNEWS.DE (Germany)
17.02.2011

Ins Gefängnis gehören die Schweizer wegen der von ihnen gespielten Musik ganz gewiss nicht. Bei der handelt es sich um gut gemachten Rock‘n‘Roll im Stil der australischen Boogie-Könige.

Nix neues also aus der Schweiz, die mit einer hohen Dichte an solchen Bands auftrumpft? Nun, da die Band bereits seit zwei Jahrzehnten ihren Stiefel durchzieht sollten Plagiatsvorwürfe schon mal wegfallen. Aus den vorgegebenen Zutaten brauten die Eidgenossen auch auf ihrem siebten Album ein süffiges Gebräu, das dem Konsumenten mit Wohlgenuss den Gaumen bzw. die Ohrmuscheln verwöhnt. Um etwas Abwechslung ins Programm zubringen spielen die Herren mal etwas schneller oder nehmen den Fuß vom Gaspedal. So klingen sie hier wie aus Down Under, dann wieder wie die Langbärte von ZZ Top. Die Namen der Songs „Live To Rock“, Rock‘n‘Roller“, Long Beard And Boogie“ oder Creedence Vibe“ sprechen eine berede Sprache. Das dreckige Dutzend passt bei der anvisierten Zielgruppe sicher bestens in die Sammlung.


HARDROCK80.COM (France)
21/01/2011 by Angus
Rating: 89 / 100

Nos rockers Suisses de SIDEBURN sont de retour, cela pour le plus grand bien de notre soif de rock'n roll aux épices Australiennes. Cherry Red (l'album précédent sortit en 2008 qui a eu une reconnaissance de tous les médias ainsi qu'un morceau -Six Feet Under- pris comme bande son pour un épisode la célèbre série " 24H00 " avait placé la barre très haut, avec ce mélange sonore/composition aissidicien saupoudré d'un gros zeste de ROSE TATTOO.

Presque 3 ans après, qu'en est-il de cette recette servie maintes fois par les plus grands chefs démoniaques du rock ? Sans pour autant avoir le résultat escompté à chaque fois. Mais voilà, tel un druide gardant bien son secret, SIDEBURN possède la recette miracle, celle qui nous enivre, nous fait balancer des hanches, celle qui use à n'en plus finir nos semelles… Vamos amigos, j'appuie sur play… :

Live To Rock démarre, intro carrée dans le pure style du band et morceau dans la même lignée, c'est du rock Australien comme on aime. Le refrain simple mais efficace, cela commence vite et fort, ca va hurler dans les chaumières les amis…Liiiiiiiiiiiiive tooo rock ! Rock toooo Liiiiiiiiiive !!
Suit Devil And Angel, même style, même efficacité, la recette marche... Maintenant savoir qui est le démon ou l'ange… peut-on vraiment être un ange et jouer du rock'n roll endiablé comme celui de SIDEBURN ?
One Night Sand commence par une intro fort sympa, tout en légèreté. Morceau qui commence crescendo pour accélérer avec beaucoup plus de consistance en finissant comme il a commencé… tout en douceur, morceau vraiment bon.
Rock'n Roller enclenche une vitesse supérieure. On retrouve le "wok'n woll" qu'on aime, vif, inspiré et …efficace ! SIDEBURN est en forme les amis, ça se sent, ça s'entend !
Lazy Daisy morceau pur aissidicien qui maintient la tension en haut, les kids balancent fort pour notre plus grand bien. (Va falloir que je change de chaussures….plus de semelles !)
Jail déboule comme un train lancé à grande vitesse. SIDEBURN est sur l'autoroute de l'enfer à 200 km/h ! A ce rythme c'est la case prison du rock ! Ne comptez pas sur ce morceau pour vous endormir !!
Chase The Rainbow, si on pouvait traduire ce morceau par des couleurs ce serait un arc en ciel fantastique tant ce morceau est excellent. Pas de riffs de sauvage mais un son, un style légèrement différent au rythme envoutant. SIDEBURN nous prouve, une fois de plus, son savoir faire.
Arrive The Red Knight, amis de ROSE TATTOO votre envie est comblée ! Le chevalier rouge est incisif, rien de nouveau mais morceau terriblement efficace ! Mais où vont-ils s'arrêter ?!!!

Long Beard And Boogie est sans doute un signe pour nos rockers texan, ZZ TOP, quand je vous dis que Roland and Co ont tout compris des facettes du rock et du blues… bref vous aurez compris, nous voici dans un style 100% ZZ TOP joué à la façon Billy GIBBONS ! Du grand art.
Good Boy relance la mécanique. Là pas de rock australien mais du pur rock'n roll Sideburnien très carré, très rythmé, morceau très soutenu qui accélère vers la fin, impossible de rester de marbre, ils sont vraiment bons nos boys Suisses !
Kiss Of Death est-il vraiment mortel ? Et bien oui les amis, à travers des riffs saignants ce morceau est terrible, rapide, ravageur, joué à pleine vitesse, oui il est mortel ce baiser !!!!
Creedence Vibe est un hymne au blues teinté d'harmonica. Ce morceau ponctue cet album dans une ambiance langoureuse, dans un blues mi-tempo génialissime et quel plaisir d'entendre Roland dompter cet harmonica.

Vous aurez compris que nous avons affaire avec un album de grande qualité où chaque morceau sera fatal sur scène. Après avoir sorti Cherry Red, je me suis dit que le plus dur sera de confirmer et si possible de faire mieux, ce Jail est là pour prouver que nos amis Suisses y sont arrivés. Chez SIDEBURN c'est du putain de rock'n roll vénal à l'état pur qui respire, qui transpire le blues. Roland à la voix rauque teintée de blues, Lionel le maître des fûts, Boris et ses riffs de killer, Fred et son Aslin Dane assure une rythmique de diable et Michel le bassiste imperturbable sont inspirés comme jamais.
Dernière précision, très importante, le producteur n'est autre que Mister Beau HILL (50 millions d'albums vendus) qui a déjà officié pour, excusez-moi du peu, RATT-GARY MOORE-WINGER-TWISTED SISTER-ALICE COOPER-WARRANT-KIX-EUROPE… ce qui veut dire que la production est parfaite, le son est clair, accrocheur et limpide. La note de 89/100 s'impose.
Si tous ces ingrédients ne vous donnent pas envie d'écouter cet album, alors je me pose une question : le rock coule t'il dans vos veines ?


HARDLINE MAGAZINE (Germany)
No. 286 Januar 2011 
Rating: 8 / 10




MY REVELATIONS.DE (Germany)
12/02/2011 by Matthias Decklar
Rating: 10 / 15

Wer nicht länger auf die neue AC/DC warten möchte und sich regelmäßig Rose Tattoo reinpfeift, der liegt bei den Schweizern SIDEBURN absolut richtig. Die Band ist seit den 80ern aktiv und hat sich ihre Meriten an der Livefront schon nachhaltig verdient. Egal, ob Kiss, Motörhead oder Def Leppard, SIDEBURN standen schon vor ihnen auf der Bühne und ich bin mir nicht sicher, ob sie nicht die ein oder andere Band an die Band gespielt haben.
Der Opener "Live To Rock" kann als Motto für "Jail" stehen, denn die Band spielt sich durch ein absolutes "Gute-Laune-Album", das richtig Freude verbreitet und in jeder Minute für Stimmung sorgt. Sänger Roland Pierrehumpert besitzt ein wunderbar räudiges Organ, das auf zahlreiche Zigarillos und Whiskeys schließen lässt, was zum Rock-Klischee besser passen würde, als eine mögliche übergangene Halsentzündung. Die Schweizer setzen auf eingängigen Gitarrenrock, verbunden mit knackigen Melodien und einprägsamen Refrains. Paradebeispiele für die gelungene Umsetzung dieser Zutaten heißen "One Night Stand" oder "Rock'N'Roller". Beau Hill hat das Ganze auch soundtechnisch in eine ganz ausgezeichnete Form gebracht, sodass "Jail" mächtig drückt und allein vom Klangvolumen eine Kaufempfehlung darstellt.


BURNYOUREARS.DE (Germany)
12/02/2011 by Dirk
Rating: 7 / 10

Sideburn sind schon sehr lange im Geschäft, allerdings nannten sie sich zu Beginn ihrer Karriere im Jahr 1986 noch GENOCIDE. 1997 benannten sich die Schweizer in SIDEBURN um und brachten einige Alben auf den Markt, die ihnen vor allem in ihrer Heimat ordentlich Annerkennung verschafften. Als Supportband von THIN LIZZY, DIO, MOTOERHEAD oder DEF LEPPARD konnten sie sich auch einen Ruf als gute Liveband erwerben. Für „Jail" haben Sänger Roland Pierrehumbert, Fred Gudit (Gitarre), Michael Demierre (Bass) und Drummer Lionel Blanc zwölf Songs eingespielt.

Und eigentlich könnte man es hier relativ schnell auf den Punkt bringen: Wer AC/DC mag, wird auch seinen Spaß an SIDEBURN und „Jail" haben. Obwohl aber vom Sound und den Grundgerüsten der Songs sehr viel an die übermächtigen Australier erinnert, schaffen es SIDEBURN aber bei fast allen Songs, irgendwie eigenständig zu klingen. Hier wird definitiv nicht geklaut, und „Devil And Angel", „One Night Stand", oder „Jail" rocken wirklich fett ab.
Das es bei dieser eher einfach gestrickten Musik, und das ist absolut nicht negativ gemeint, dann gelegentlich doch schon mal zu dem Ähnlichkeiten kommen kann („Red Knight" und „Rock'n Roller"), ist fast unvermeidbar. Aber die halten sich zum Glück in Grenzen. Mit „Long Beard And Boogie" haben SIDEBURN dann auch noch eine Hommage an ZZ TOP im Repertoire, die sich wirklich hören lassen kann.

Produktionstechnisch ist an „Jail" absolut nichts auszusetzen, der Sound wummert kräftig und akzentuiert aus den Boxen, ohne aber dabei die für diese Musik benötigten Ecken und Kanten abzurunden. So muss das klingen. Wenn es bei so vielen stilistisch ähnlich aufgebauten Songs überhaupt möglich ist, würde ich als Anspieltipps „Kiss Of Death" und „Lazy Daizy" empfehlen.

Fazit: Spaßfaktor hoch, Originalitätsfaktor eher im unteren Bereich. Trotzdem muss man den Schweizern bescheinigen, dass sie die Riffs von AC/DC ja nicht klauen, sondern eben nur denselben Stil spielen wie die Australier. Ob man damit allerdings heutzutage noch den Durchbruch schaffen kann, wage ich zu bezweifeln, aber als Partysoundtrack sind SIDEBURN sehr empfehlenswert.


ZIKANNUAIRE.COM (France)
13/01/2011 by Gérard
Rating: 8/10

Sideburn, phénix né des cendre de Génocide est bien ancré dans le monde du métal Suisse. Le combo drivé par Roland Pierre Humbert et Fred Gudit nous dévoile sans concession leur huitième opus "Jail". Nos lascars assènent un hard rock austral à la manière de leur pairs comme AC/DC ou The Angels. Pour les néophytes du groupe, ils sont en leur terre d'adoption une référence du genre avec des premières parties prestigieuses Def Leppard, Motorhead, Dio, Ted Nugent, Thin Lizzy et Meat Loaf.. Pour ce nouvel effort, le quintet c'est fait accompagner à la co-production et au mixage de Beau Hill (Ratt, Gary Moore, Winger, Twisted Sister). Les bases sont posées, allons un peu plus loin dans la découverte des douze titres proposés.

La voix de Roland se rapproche de celle d'Angry Anderson de Rose Tattoo est prompt à nous accrocher ! L'alchimie est dynamique avec des ingrédients percutants, vous prenez la voix de Rose Tattoo, la basse groovy de The Angels, les grattes d'AC/DC, vous mettez le tout dans un shaker et après un petit séjour au frais dans les montages Helvètes., vous obtenez un pur cru rock n'roll. L'identité affirmée due au mélange est surprenante et bien établie. Je ne vais pas vous faire du titre à titre, mais l'ensemble accroche bien mes esgourdes, de par son efficacité et la richesse de jeu. Entre gros riffs de guitare dans un trip heavy blues et des lignes plus directes, aux refrains impactants et racoleurs et facile à retenir. Les influences parfaitement ingérées font surface sans arrêt pour notre plus grand plaisir. Le groupe flirte sans arrêt sur le fil des ses influences sans pour autant tomber dans le plagia. C'est d'ailleurs avec ce concept que la formation s'impose et pousse les murs en assumant parfaitement leur style et leur démarche. Du coté des sommets alpins et dans le genre, je connaissais fort bien les vétérans de Krokus, mais voilà que Siderburn me devoile un jeu authentique et enthousiasmant, damned !

La production est limpide et puissante, et nous offre un album de haut vol, pour les amateurs de hard rock australien et les autres, avec un ouvrage incisif et fort bien réalisé...


BLUEVISIONS.CH (Switzerland)
04/01/2011 by Rita L.

Mit geballter Faust und einer Ladung heissem eingängigem Hardrock ist dieses neue Album "Jail" scharf gepfeffert und geht ab wie der Gepard auf Gazellen-Jagd. 12 Songs voller Power und warten auf euch. Sie alle zu kommentieren wäre vielleicht zu anstrengend, behalten wir uns also die Markantesten vor. Von Sideburn ist man sich gewohnt das ganze Programm des harten Rocks zu erwarten, wie in ihren abgehenden Vorgänger-Alben auch. Nun, im kommenden Album spürt man noch mehr Vibes, die Stimme noch "dirtyer", noch voluminöser, noch geiler der Sound. Noch eine Steigerung für den von Sideburn zelebrierten 80iger Jahre Hardrock ist unbestritten erwiesen.  

 

Auf dem neuen Album kommt die Individualität keineswegs zu kurz, wird sogar verstärkt in verschiedenen Tempi, mit ganz kurzen fassbaren Speedrock-Elementen gewürzt, gekonnten schnellen Gitarren-Riffs, abwechslungsweisen dumpfen und wieder hervorstechenden Beats der "schnellen Sticks" und starken Bass-Parts. Die Lead- und Rhythmguitars geben dem Ganzen noch das wesentliche Powergefühl und die echt dirty Voice das i-Tüpfelchen als Krönung aufgesetzt. Groovend, geradlinig und doch wieder locker, bodenständig stampfend, so hören sich die Tracks an.

 

 

  

Um doch auf paar Songs einzugehen, da ist einer der sich markant abhebt von den 11 übrigen Songs namens "Creedence Vibe", auch der längste Song mit 5:48 Min. Er enthält Rock-Blues Elemente, mit zusätzlichen Instrumenten unterstützt, wie mit Mundharmonika und Slide-Guitar, tiefdumpfe stimmliche Betonung der eher gemütlicheren Art ist Nr. 12. Ich könnte diesen Sound immer wieder hören, unfassbar, meisterhaft interpretiert. Dieser Track bietet mir Assoziationen an, die mich an Songs aus dem Süden der USA, aber auch mit Zitar dargebotenen John Lennon Songs, gemischt mit Parts die an lange Sound-Preziosen von CCR (Creedence Clearwater Revival) erinnern, irgendwie schwer einzuordnen :-). Abgesehen davon sind die Songs  "one Night Stand", "The Red Knight", "Chase The Rainbow" und "Good Boy" einerseits absolute Protonenbeschleuniger andererseits Gehörgang-Gifts. Textlich gesehen geht's von schlechter Erziehung, Träumern, über One Night Stands bis zum Todeskuss gefolgt von Donner heiss zu. Auf jeden Fall kriegen die fünf Jungs 100pro keine Profilneurosen. Sie sind professionelle Musiker die ihr Handwerk durchaus verstehen und machen einfach unglaublich guten Rock, der Wiedererkennungswert hat. rl


METALGLORY MAG (Germany)

25/02/2011 by Christoph
Rating: 7 / 10

Auf immerhin 25 Jahre kann die Band aus dem Alpenland bereits zurückblicken. Gegründet unter dem Banner Genocide, musste sich die Band dann Mitte der Neunziger in den heute immer noch existenten Bandnamen Sideburn umbenennen. Das letzte Album „Cherry Red“ liegt inzwischen bereits einige Jahre zurück und von der Band war so gut wie nichts mehr zu hören oder zu sehen. Nun aber sind sie mit ihrem inzwischen sechsten Werk endlich wieder zurück.

Viel geändert hat sich in den Jahren der Abstinenz nicht. Noch immer huldigen sie dem AC/DC beeinflussten Hardrock, wobei man ihnen allerdings durchaus die Jahre der Erfahrungen sowohl im Songwriting als auch am Sound anmerkt. Hier sind alte Hasen am Werk, die keinen Millimeter ihres bereits einmal eingeschlagenen Weges abweichen. Man kann hier einerseits von Verweigerung moderner Sounds reden. Aber man kann genau so gut von Beständigkeit sprechen. Qualitativ gibt es nichts auszusetzen, nur den Blumentopf für Originalität werden sie mit Sicherheit nicht gewinnen. Aber will das irgendjemand, wenn solch ein Album dabei herauskommt? 12 Songs, die einfach nur Spaß verbreiten und keinen Anspruch auf Genialität, Saitenhexerei oder dergleichen Spielchen erheben. Und das kann nur wahrlich nicht jedes Album von sich behaupten. Zumal die Jungs zwar einen Sound wie AC/DC und Krokus haben, aber keineswegs frech klauen, sondern sich durchaus noch einen Funken Eigenständigkeit bewahrt haben.

Wer also Gefallen an Songs wie „Live To Rock“, „One Night Stand“ oder „Long Beard Boogie“ findet, sollte sich einmal mit dem Backkatalog der Schweizer befassen. Ach ja, produziert wurde das gute Teil übrigens von Beau Hill, der so manches Kleinod der vergangenen Zeiten zum Millionenseller geführt hat.

Fazit: Musik zum einfach nur Spaß haben.

ZWARENMETALEN (Holland)

by Remy Peterse
Rating: 76 / 100

Metal Heaven , 2011 Muziekvrienden, ik ben bijna vierenvijftig jaren oud, luister vanaf mijn twaalfde jaar met veel interesse naar hardrock en heavy metal en ben er de afgelopen tien jaar dieper ingedoken dan ik me ooit voor had kunnen stellen. Dat heeft als gevolg dat ik een veel bredere smaak op het gebied van rock en metal heb gekregen, maar ook dat ik nu alweer een jaar of vijf stukjes mag schrijven voor Zware Metalen. Wees niet bang (of blij), ik ga hier niet mijn afscheid aankondigen, ik vind het allemaal nog veel te leuk om te doen. Het is alleen maar even om duidelijk te maken dat ik, met name in de hardere rock en heavy metal de laatste tijd wel erg veel voorbij hoor komen dat ik al eens gehoord en gezien heb en meestentijds was dat “vroegûh” toch wel een klasse beter, maar dat kan ook komen doordat het toen nog wel origineel was. Het nieuwe album Jail van de band Sideburn, dat ik op dit moment beluister, roept gewoon de vraag op waarom een zo uitstekend spelende en zingende band niet iets meer initiatief en originaliteit kan tonen? Ik denk dat ik het dan allemaal een stuk leuker zou vinden.
Nu is het natuurlijk wel zo dat Sideburn een groot deel van de rockgeschiedenis al spelende meemaakte. De Zwitserse band Genocide werd al in 1986 opgericht en speelde onder die naam door tot en met 1996. In 1997 werd de band herdoopt tot Sideburn en maakte men een switch van de heavy metal naar de hardrock. Langzaam maar zeker is men tegen de internationale top aan gaan schurken en stond men live in het voorprogramma van veel beroemde bands. Genocide/Sideburn bracht tot nu toe zeven albums uit en Jail is dus de achtste schijf van deze club.
Meteen maar even vaststellen dat deze jongens geen copycats zijn en men de gemiddelde hardrockband op alle fronten qua kwaliteit de hielen laat zien. Echter qua stijl en speelwijze gaat men eigenlijk wat te nadrukkelijk winkelen bij bands als AC/DC en landgenoten Krokus. Dat ook het productieteam zijn sporen heeft verdiend in de hardrockwereld is dan ook weer goed te horen, het geheel steekt helder en logisch in elkaar. Toch zijn voor mij de hoogtepunten van deze cd de momenten waarop men nadrukkelijk kiest voor de blues. Dan wordt de ritmesectie plotseling simpel en zeer effectief, de zang slepend en de gitaar huilend met een wat metalen klank en zelfs de mondharmonica wordt uit de rugzak gehaald, heerlijk!
Een bovengemiddeld album van een heel goede band. Geen originaliteitsprijs en ook geen klassieker, maar zeer wel luisterbaar voor de liefhebber en daar valt ook wat voor te zeggen of eigenlijk daar doe je het als band voor, naast het feit dat je het zelf ook nog eens leuk vindt om een lekkere pot harde rock te spelen met elkaar.


METALLUS.IT (ITALY)
06/03/2011 By Giovanni Barbo
Rating: 7/10

Arrivano dalla Svizzera, ma con gli AC/DC nel cuore, i Sideburn sono nati nel 1986 (allora si chiamavano Genocide) e propongono sano ed onesto rock’n'roll. Sporco, grezzo, divertente, senza disdegnare spruzzate di ZZ Top e una strizzata d’occhio ai connazionali Krokus, il sound della band non colpirà certo per originalità, ma è dannatamente efficace, anche considerando che l’esperienza accumulata consente al combo elvetico di comporre canzoni semplici e dirette, “rubando” dai maestri del genere senza scadere nel plagio. Scorrendo i titoli, si può facilmente intuire che non si discute dei massimi sistemi, ma in fondo certi album nascono semplicemente per essere ascoltati a tutto volume, senza se e senza ma.
E così i Sideburn mettono in fila dodici pezzi divertenti e frizzanti, di quelli che proprio non puoi fare a meno di alzarti e cominciare a ballare. Esemplare, in questo senso, la trascinante ”Long Beard And Boogie”. La band è capitanata da Roland Pierrehumbert, voce graffiante d’ordinanza e armonica che colora ed aggiunge sostanza in più di qualche occasione. Sufficientemente creativo, ma soprattutto corposo, il riffing di Fred Gudit e Boris, la sezione ritmica svolge un compitino non troppo difficile, ma anche in questo caso poco importa. Quel che conta è la passione e il divertimento, e per questo in fondo l’attacco di “Live To Rock”, il chorus da gridare a squaciagola di “One Night Stand” e “Lazy Daisy”, che potrebbe benissimo essere un pezzo della band di Angus Young, svolgono appieno il loro dovere. “Chase The Rainbow” e “The Red Knight” sono altri due buoni brani, ma il pezzo forte i Sideburn lo tengono in serbo per il finale: “Creedence Vibe”, con la sua lunga cosa strumentale, si discosta dal resto dell’album ed al tempo stesso ne costituisce il naturale sfogo.
Se siete stanchi di tecnicismi ed elucubrazioni mentali, se avete voglia di buon vecchio e polveroso rock’n'roll, “Jail” non vi deluderà.


METALFAN.NL (HOLLAND)
05/06/2011 by Hans
Rating: 7 / 10


De mythe dat Krokus zo'n beetje de enige band van formaat uit Zwitserland was die potten kon breken met aansprekende hardrock is toch wel door de rock-geschiedschrijving ingehaald. Dat neemt niet weg dat deze band, die al sinds 1997 onder de naam Sideburn de lokale podia onveilig maakt, alweer sinds dat jaar vijf albums heeft uitgebracht en zelfs een Xbox 360-song (Six Feet Under) op haar naam heeft staan. Het is dan ook haast vanzelfsprekend dat de bio rept over een leger A-klasse bands waarbij men in het voorprogramma heeft mogen staan. Met de nadruk op 'mogen'; al na de eerste tien seconden is het heel erg duidelijk met wat voor album we te maken hebben. Sideburn is een AC/DC kloon, en daar hebben we er (helaas voor hen) al een aantal van. Sinds Airbourne met succes meedeelt in de erfenis van AC/DC moet je van goeden huize komen om dat te kunnen evenaren. Dat doen de Zwitsers nadrukkelijk niet. Ook niet met de vermaarde producer Beau Hill (Ratt, Gary Moore, Twisted Sister, Winger) achter de knoppen.
Opener Live To Rock is werkelijk tenenkrommend, maar als compositie tegelijkertijd niet eens zo slecht. Hooguit wat eentonig. Maar als ik in het refrein hoor zingen "live to ruk, ruk to live" dan zakt de moed me meteen diep in de schoenen. Jezus, Beau Hill had hier moeten ingrijpen en snel een LOI-cursus Engels moeten aanraden. Maar zoals gezegd, het accent is een dermate verpestende factor dat het niet goed meer dreigt te komen. En inderdaad, wat volgt zijn elf songs die heel erg sterk neigen naar AC/DC met wat zijdelingse invloeden van Status Quo. Het lullige is dat de band gewoon dit soort muziek prima brengt, en ik kan ook nog waardering opbrengen voor zanger Roland Pierrehumbert, die laat horen dat het voor de muziek wel beter is als er geen kraai in een microfoon staat te krassen
Ik heb teveel moeite met het leentjebuur spelen bij grotere broers en het accent om deze schijf meer speelbeurten te geven dan de twee keer dat ik hem nu heb beluisterd. Er wordt goed gespeeld, de productie is clean en als men nu zichzelf meer gaat ontwikkelen richting bluesrock (wat deze band volgens mij veel beter kan dan het schaamteloos nadoen van anderen, en wat ze ook wel degelijk laten horen) dan kan het misschien nog wel wat worden. Nee, Sideburn wordt ondergesneeuwd door het geweld van allerhande nieuwe bands die op originele wijze hardrock kunnen maken en spelen. Meer dan een zeventje kan ik er niet van maken.


OBLIVEON.DE (Germany)
by Sbk
Rating: 7 / 10

Mit Sideburn bekommen wir eine volle Seite AC/DC-Klon von der besseren Sorte. Es ist auch nicht einfach sich für einen adäquaten Ersatz zu entscheiden. bei der Fülle an Konkurrenten, die sich schon jetzt um das Erbe der Australier streiten. Doch Sideburn haben, abgesehen von den wichtigsten Zutaten wie der rauen Stimme von Fronter Roland Pierrehumbert (ein Künstlername wäre an dieser Stelle nicht die schlechteste Idee), den riffigen Klampfen und den treibenden Beats, auch die passenden Hits in der Tasche. Da sollten die Miteiferer unbedingt nachziehen. Sideburn klingen positiv und haben deutlich Spaß. Ihre Songs bersten mit Partycharakter. Die Schweizer sind seit zig Jahren im Geschäft und konnten schon für einige beinharte Bands als Support-Act agieren. Dabei konnten sie ihre richtige Linie finden und haben konsequent über Alben hinweg an ihrem Stil gefeilt. Der Erfolg als guter Live-Act macht sich jetzt bezahlt und bietet dem Hörer diese coolen Songs. Und man braucht bei Beiträgen wie "One Night Stand" oder "Rock `n` Roller" auch nicht lange um den heißen Brei reden. Sideburn wollen nichts Neues erfinden oder die vorhandene Sparte umkrempeln. Noch wollen sie etwas anderes darstellen als das, was sie sind. Eine bissige Rock `n` Roll-Biker-Party-Band mit Pfeffer im Arsch. Kleine Abweichler von der AC/DC-Melange sind vorhanden: "Long Beard And Boogie", die musikalische Verbeugung vor ZZ Top, selbstredend im Southern-Boogie-Korsett und der lahme Filler "Creedence Vibe" zum Abgewöhnen. Nicht schlimm, denn das ist der letzte Track auf "Jail" und kann einfach ignoriert werden.

HALLOWED.SE (Sweden)
01/03/2011 by Daniel Källmalm
Rating: 4 / 7

Some guys with massive sideburns are collected in a band from Switzerland and this band is called Sideburn. Or not, it is not really like that but they are from Switzerland, the sideburn thing though is purely unreliable information. They are back at least with an album that is called Jail and is the first one on the Metal Heaven record label. I guess that is something that would ensure that they get a bit more exposure around the world, but what do I know of such things? The only thing I know about the music industry is that they like me to review their albums and send me music.

 

Sideburn are playing what is generally known as nostalgic rock which of course mean that it is old school, back to the basics rock music with energy and sideburns. The latter might be wrong but it is the other things. It is quite easy to hear from what Australian band these guys draw their inspirations, even though it might be from countrymen Krokus who draw their inspiration from an Australian band. Even so, they do it with their own twist, not like Bonafide or Bullet who copy straight off in a ctrl+c fashion. One thing that make Sideburn different is that they do not have a magpie as a singer but rather a guy with a cleaner voice which still has a lot of rock’n’roll feel to it. Another differens is that Sideburn employ a producer who understand the need to have a clean sound which Sideburn has, which is a welcome change to the more dirty sound that most Australian wannabes have.

 

Even though Sideburn do a lot of things better than most electrical standard copycats, they still evoke a Borrowed time moment (you know, the left say yes and the right say now as Dennis DeYoung of Styx sing in that song followed by some yes and no from the corresponding speaker). To the question to if it is good the left says yes and the right says no, more or less. Therefore I decided to go left which I generally do and say that it was a good album.

 

Sideburn has a general good feel to this album, the sound suit the songs well and you are drawn in with it while you listen and it is almost not possible to remain completely still when you listen as it is such a good groove to it. Sure we can hear the elements from their inspirations but at the same time it is with that very own twist that make this band so likeable. Sure in the end it does not really raise to the really high notes but it stays well above the bottomless pit of rubbish where most of the bands in this genre fall down, never to be seen again (hopefully).

 

I like the opening track which is called Born to Rock and is a song that pulls you in, for a second there you pay more attention and listen which is a good indication of a good track. Then follows a group of tracks that are good but they do not grab me or attract my attention. Long Beard and Boogie is another interesting track with a nice feel and rhythm and one of the standout tracks on this album. The one following it is also quite fun, especially the way Roland the singer sings in it.

In the end I can clearly say that Sideburn manages to make nostalgic rock that is not just rubbish, they do not fall into the same traps as most others and therefore avoid being copycats and instead they add their touch to a genre that otherwise seems like it is already stuffed. Well done Sideburn for that, now all they need is to make an album that really rocks, Jail rocks but it does not really rock.

HARDHARDERHEAVY.DE (Germany)
30/12/2012 by J.G.
Rating: 5.5 / 7


Auch wenn die Schweizer Sideburn/Genocide bereits mehr als 20 Jahre in Sachen "Rock" unterwegs ist, so zeigen sich doch kaum Abnutzungserscheinungen. Ganz im Gegenteil, mit jedem neuen Album legt man noch ein kleines Schippchen drauf. Diesmal haben sich die Mannen um Sänger Roland Pierrehumbert und Gitarrist Fred Gudit für ihr neues Album JAIL den mehrfach platinschweren Produzenten Beau Hill ins Boot geholt, der auch schon Bands wie Ratt, Twisted Sister, Winger und Gary Moore zu mehr als 50 Mio. verkauften Platten verhalf. Jetzt kann man sich natürlich fragen: Lohnt sich dieser Aufwand überhaupt? Ist das Songmaterial so gut? Nun, der Test wird es zeigen, aber ich bin da ziemlich zuversichtlich und setzte voll und ganz auf Schweizer Tugenden, die mich bisher nur selten enttäuscht haben.

Man startet mit "Live to Rock", einem Mid-Tempo-Groove-Monster, der sofort zum mitklatschen anregt und wegen seines Rock-Style alá AC/DC und Co. auch sofort ins Ohr geht.
Der Auftakt nach Maß bekommt hochprozentigen Nachschub für die vorgewärmten Zylinder, denn "Devil and Angel" dreht die Temposchraube angenehm in die Höhe und glänzt durch toughe Gitarrenarbeit mit genialem Solo.
Und genau zwischen den beiden Tempo-Polen bewegt sich auch der Rest des Albums. Gemächlich groovendes Ausie-Tribut "One Night Stand" wechselt mit flottem Straight-on Rocker "Rock'N'Roller".
Etwas aus dem bisherigen Schema fällt der waschechte Boogie-Rocker in Southern-Style "Long Beard and Boogie", der natürlich nicht nur musikalisch an die Langbärte ZZTop erinnert.
Bevor uns die Schweizer zu guter Letzt mit dem gemütlichen "Creedence Vibe" tief in den Süden der U.S.A. entführen, wird kurz zuvor mit "Kiss of Death" noch einmal voll aufs Gaspedal getreten und beenden ein makelloses, ausfallfreies und abwechslungsreiches Album, dass sofort zu einer Wiederholungsrunde einlädt. Let's press 'Play' again!

Fazit: Ähnlich wie AC/DC-Klone der Neuzeit und da denke ich zuerst an Airbourne, haben es auch Sideburn inzwischen geschafft, den Spirit der legendären Australier für ihre eigenen Songideen zu nutzen ohne dabei als simple Kopie zu erscheinen. Auch wenn vom Songwriting über die Hooklines bis hin zu den Klangfarben der Instrumente und des Gesangs vieles an die 'Oldie-Down-Under-Truppe' erinnert, so sind es letztendlich eigenständige Gute-Laune-Rocker, die auf keiner Party fehlen sollten.

Tip: Wer auf Bands wie AC/DC, Airbourne & Co. abfährt, der darf hier gerne auch auf diesen flottenen Rock'n'Roller-Zug aufspringen.


PAVILLION666.FR (France)
14/02/2011 by Riding-Hood
Rating: 6,5 / 10

Trois ans après «Cherry Red» qui avait véritablement mis au grand jour cette formation helvète, grâce notamment à la diffusion du titre «Six Feet Under» dans la série TV «24 Heures», SIDEBURN nous convie à un 5ème album studio marqué de sa griffe. Le 7ème si on comprend la période heavy metal sous le nom GENOCIDE jusqu’en 1997. La formation reste néanmoins assez méconnue, se distinguant pourtant de plus de 25 ans de bons et loyaux services depuis sa fondation en 1985.

SIDEBURN fait ici dans le hard à l’ancienne bien typé AC/DC, si on en juge la majorité des titres de ce «Jail», bien assimilable avec les titres «Live to Rock», «One Night Stand» ou encore «Rock N’ Roller» et son entame endiablée. Différents des uns des autres, mais souffrant parfois d’une parenté trop proche, pour ne voir autrement SIDEBURN qu’un moine copiste du fabuleux groupe australien cité. De plus les riffs de guitare, surtout de la guitare rythmique tenue par Fred Gudit, apparaissent comme ultra répétitives, ressortant quasiment toujours un petit riff automatique lassant à force, qui balaye la quasi intégralité de la piste. Cela pourrait paraître comme trop criant de simplicité pour l’auditeur lambda. C’est-ce qui plombe par exemple «The Red Knight», qui reste néanmoins l’un des meilleurs titres de la galette. On est pourtant loin de rester impassible au pré-refrain et au refrain du morceau.

Il faudra remercier le très inspiré Roland Pierrehumbert au chant, absolument intenable. Il peut faire preuve d’une nonchalance et d’une insolence quasi juvénile dans sa voix, comme le confirme le bon titre éponyme «Jail», puisant musicalement dans un esprit flambant des plus rock n’ roll.
Il est bien plus sage en revanche sur les titres boogie de la galette, en commençant par «Chase the Rainbow» et son fantastique refrain hymnesque. Encore plus dans l’inspiration vieux sud américain «Long Beard and Boogie» et «Creedence Vibe» ont quelque chose de bien ZZ TOP en eux. Pas d’agressivité cette fois c’est une invitation au voyage du côté des plaines désertiques texanes. Le relaxant «Creedence Vibe», emmené par l’harmonica de Roland, nous recréé parfaitement l’atmosphère du désert et du soleil torride qui vous brûle la peau.

Ajouté à cela une coproduction et un mixage d’un certain Beau Hill (ex- producteur de RATT et de WARRANT), l’album s’avère assez intéressant. Une production soignée, un chant énergique et enthousiasmant, qui comblent néanmoins quelques frustrations sur le champ musical. Les morceaux paraissent trop souvent répétitifs. Certains airs sembleraient même avoir été déjà entendus, maintes fois exploités. Pour exemple le refrain de «Good Boy» qui sonnerait exactement comme le «Hell Bent for Leather» de JUDAS PRIEST. SIDEBURN manquerait donc d’originalité, de personnalité. Ce qui est bien dommage car la formation suisse sait faire de bons titres, et il y a en a dans l‘album. « Jail » n’est pas une bombe du hard mais conviendra assurément à tous les amoureux du hard aux sonorités australiennes.

BOOMERANG 02 RADIO (France)

by Jean-Mimi

Le groupe Suisse SIDEBURN officie dans un registre Hard Rock à la AC/DC/ROSE TATTOO/KROKUS et se sont adjugés les services d'un producteur de renom qu'est sieur Beau Hill (WINGER/RATT/EUROPE/WARRANT/ALICE COOPER/KIX etc...). Même si les influences citées ci -dessus sont omni-présentes avec des plans déjà entendu, je constate que cette formation va direct à l'essentiel avec ce Hard Rock sans fioritures. Une prod honnête pour un rendu simple, sans concessions fait de cette galette une agréable surprise et ici on n'est pas là pour se prendre le chou. On envoie le pâté et ensuite on pose les questions. Bref, un Hard Rock simple, dépoussiéré de tout artifice qui plaiera aux inconditionnels du genre. Une musique faite pour headbangers avertis, et j'aime ça!


BIG ONE CLASSIC ROCK (France)
10/03/2011 by Big One Mike

Ne vous disais-je pas il y a peu, tout le bien que je pensais de nos amis suisses et de leur goût immodéré pour le Classic rock ? Car non content de nous proposer des concerts que l'on ne verra pas dans notre beau pays pourtant peuplé de 63 millions d'homo sapiens connardus, ils ont, dans ce qui fait la raison de ce modeste blog, des groupes de grande qualité. SIDEBURN fait parti de ceux-la. Ils en ont déroulé du câble les Lausannois ! Des premières parties à faire rêver, des albums aux parfums d'entendues sauvages, un petit goût de reviens-y en plus. Leur devise pourrait-être "Nous faisons du rock et nous le faisons bien ".  Moi qui avait craqué sur le précédent opus "Cherry Red", je kif grave sur ce "Jail" qui provoque en moi des mouvements incontrôlés de tête ("rock'n roller" le bien nommé), l'envie de monter sur mon cheval de fer la stéréo à donf au son de"Laizy Daizy", le bras à la portière, les Ray Ban sur le pif, tout cela sous le soleil des bords du lac Léman. Putain de groupe, putain d'album ! Décidément avec SHAKRA, voilà deux formations solides que l'on souhaite voir sur scène et qui nous régalent en ce début d'année. Je ne sais pas si je ne vais pas demander la nationalité suisse moi... 

CDDVDREVIEWS (Russia)
29/12/2010
Rating: 7 / 10

Проблема Конца Света 2012 так не волнует металлистов, как то, кто станет новыми AC/DC.
Толпы молодых групп устремились во всё более расширяющююся брешь. Но впечатление они оставляют часто негативное. Основная проблема здесь не в угарном перебирании трёх аккордов, а в том чтобы сделать это захватывающе и с "умом".
Ну не получается, за редким исключением, написать песню, я уж не говорю о треклисте в целый альбом. Плохо видно изучают наследники опыт старшего поколения.

Что делает AC/DC-песню песней -мы не только прыгаем под аккорды, мы ещё и поём. Что нам предлагается - тупое копирование. А где песни, где те слова, что мы можем горланить, яркие припевы. Названия песен AC/DC можно вывешивать как баннеры, лозунги почище ленинских, и брать с ними не только Зимний! Впечатывание каждого слова в Историю Рока - такое по плечу Великим. Не надо их копировать - надо самим стремиться построить своё величие.
После такого вступления перехожу к виновникам - Sideburn (
не путаем со шведами). Группа очень древняя по нынешним понятиям. Годом отсчёта считается 1985-й. Вот только никаких звёзд с небес - исключительно домашнего швейцарского масштаба.
Размышления о музыке, которые выше, к этой группе не относятся - не молоды уже и не стремятся встать на Олимп. Просто играют в своё удовольствие.
Предыдущие альбомы 2000-х считаю очень неплохого качества. И вот трудяги эйсидисишного рок-н-ролла разродились новым творением. Конечно им они погоды не сделали, но оставили более приятное впечатление, чем их более молодые соперники из, например,
Airbourne.
Незатейлевые композиции содержат несколько интересных треков действительно поднимающих настроение.
Наиболее удалась середина альбома. Среди прочих явно на голову выше треки "Rock'n'Roller", "Lazy Daisy", "Good Boy" и "Kiss of Death". Вот где можно понять, что песня удалась на славу. Но это практически и всё. Не очень удаются среднетемповые буги, ну на любителя...
Альбом ровен и приятен, можно потрясти головой и подрыгать ножкой.


FESTIVALINFO.NL (HOLLAND)
22/02/2011 by Bram de Wulk
Rating: 3 / 5

Als je op papier ziet staan dat een band Australian rock speelt, terwijl ze uit Zwitserland afkomstig zijn, denk je eerder aan een langharige kangoeroe op skilatten dan aan degelijke muziek, maar vooringenomenheid is nooit een goede zaak als het op muziek aankomt. De jongens van Sideburn, die sinds eind jaren tachtig furore maken in de wereld van de hardrock, bewijzen met hun zevende album Jail alleszins dat de wereld veroveren vanuit het land der zakmessen weldegelijk mogelijk is.

Voor de originaliteit moet je overigens niet bij Sideburn zijn. Ze klinken als een kopie van AC/DC, aangelengd met snufjes Rose Tattoo en ZZ Top. Natuurlijk zijn dit niet van de minsten, dus is het geen sinecure om hun muziek te evenaren. Laat dit nu net de sterkte zijn van deze band. Het feit dat ze al in het voorprogramma speelden van mythische bands als Kiss, Motörhead en Thin Lizzy zegt genoeg. Met het lied ‘Six feet Under’ uit hun vorige album haalden ze bovendien het programma 24. Stapje voor stapje veroveren ze dus de internationale markt en proberen ze een plaatsje naast de groten in het genre te verwerven. Dat de stem van zanger Roland Pierrehumbert als twee druppels water op die van Brian Johnson lijkt, helpt natuurlijk wel. ‘Live to rock’ zet de toon meteen en laat duidelijk blijken dat ze hun zegetocht nog niet meteen willen beëindigen. ‘Rock ’n roller’, ‘Lazy Daisy’ en titeltrack ‘Jail’ bevestigen dit enkel. In ‘Long beard and boogie’ waan je je bovendien in het clublokaal van de Hell’s Angels. Afsluiter ‘Creedence Vibe’ doet er nog een schepje bovenop door met zijn southern rock enorm te verbazen en de plaat in schoonheid te doen eindigen.

Deze plaat - en bij uitbreiding deze band - moet dus vooral beschouwd worden als een kwalitatief staaltje kopieerwerk. Voor de fans van het genre is ze zeker het beluisteren waard, maar voor de meerwaardezoeker zal ze weinig tot niets voorstellen. Toch blijft het een interessante vraag waar de jongens zich over enkele jaren zullen bevinden in het wereldje van de hardrock.


VOLUMEMAX.NET
Rating 6,5 / 10

K výčtu recenzovaných kousků na Volumemaxu se SIDEBURN přidávají teprve dnešním dnem, ačkoliv jejich diskografie čítá už deset placek.. Nemá cenu zapírat, že i pro mě bylo setkání se švýcarskou hard rockovou bandou úplně první. Po poslechu alba „Jail“ však musím konstatovat, že mě to zas tak moc nemrzí. Proč? Hledání odpovědi mi trvalo poměrně dlouho; ačkoliv mi teď připadá naprosto triviální.

Zdá se mi, že jsem podobný pocit zažila u Italů ON/OFF, jejichž deska „Ribcrasher“ se ke mně dostala ke konci roku 2010. První poslechy „Jail“ byly poměrně o ničem; postupem času jsem přicházela na to, že se v placce nějaké kouzlo skrývá. A někdy pak mi došlo, v čem je opravdový háček – albu nechybí nic... kromě originality.

Zdá se, že má „Jail“ s „Ribcrasher“ mnohé společné. Není tomu tak. „Jail“ je přeci jen o úroveň výš, a to jak pěveckým a hudebním výkonem, tak propracovaností skladeb. Jednotvárnost není až tak citelná, odsouzení počinu do hostinských repráčků by také bylo nespravedlivé a přehnané. Jsem však přesvědčená, že v polovině mi již deska neměla co nabídnout a veškerý možný entusiasmus, kterého jsem do té doby dosáhla, byl ten tam.

Opravdu nevím, co si myslet o věčně se opakujících, rádoby drsných a populárních názvech jako (v případě SIDEBURN) „Live To Rock“ či „Rock’n’Roller“. Mám pocit, že některé skupiny si bez tohoto slovíčka zdůrazňující jejich hudební zaměření své působení snad ani nedokážou představit. Utrhnout si za každou existující skladbu s tímto výrazem jeden svůj vlas, musím si už shánět paruku. Co že jsem to říkala o originalitě? Můžete namítat, že to k této hudbě prostě patří; najdete však spoustu výtečných hard rockových a rockových kapel, která se bez toho dokáže obejít. Není to stěžejní důvod, proč dotyčnou skupinu odsoudit, ale už to trochu značí směr, jakým se budeme na vlnách jejich hudby ubírat. Přejděme však k nějakým kladnějším odrážkám, ať je jasné, proč se sem tam zjevilo nějaké to nadšení a o takový průšvih se zas tak nejedná. Tou nejpodstatnější je skutečně první polovina desky, kterou pak bohužel vykrádá ta druhá. „Devil And Angel“, „Jail“ či doopravdy perfektní hit n°1 „One Night Stand“ jsou ty záchranné a opravdu odolné ostrůvky, kvůli nimž stojí za to počin otestovat.

Nicméně mám občas pocit, že bych měla začít propadat zoufalosti. Jestli to takto s hard rockovými plackami půjde i nadále, tak se v těchto průměrnostech asi utopíme. Chápu, že chtíč po originalitě není lehce ukojitelný, ale nemyslím si, že toho požaduji zas tak moc. Mrzí mě, když kapela ví, jak na to, ale co a v jak velké míře jí trochu uniká. To vše se poté podepisuje na konečném „outfitu“ a samozřejmě i hodnocení. To mé bude, myslím si, opravdu adekvátní, ačkoliv jsem dlouho váhala, zda by nemělo být ještě o půl bodu menší. Když už jsem však srovnávala s italskými parťáky a milovníky starých osvědčených hitovek a receptů, jakýsi rozdíl v počtu bodů byl celkem na místě.




HOME
NEWS
BAND
MUSIC
CONCERTS
GALLERY
DISCOGRAPHY
STORY
PRESS
CONTACTS
SHOP
MAILING_LIST
LINKS